کافه‌ی آرین ☕📚 Aryan Cafe


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


خداوند عشق را آفرید تا آدمی را برنجاند!
به کافه‌ی آرین خوش آمدید! ☕📚
قرار است این‌جا با هم زندگی کنیم، زندگیِ مجازی...
اگر دنیای ما را پسندیدید، با دوستان‌تان نیز شریک سازید.
https://t.me/aryan_cafe01

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


مرا ببخش که می‌خواهمت اگرچه بعیدی...
🙃🕊

#سجاد_رشیدی‌پور


Forward from: گـلاویـژ🕊 | حمـاسه_شیرزاد
نظرتُ الی کل محتویات الفراغ
فَلمْ أرَ لي أثرا
ربما
ربما لم أكن ههنا
لم أجد شبها في المرايا ففكّرتُ
أين أنا
فصرخت لأوقظ نفسي من الهذيان
فلم أستطع...

«به تمام جاهایِ خالی نگاه کردم
اثری از "خود" نیافتم
شاید
شاید اینجا نبودم،
پس اندیشیدم:
کجا هستم؟
فریاد کشیدم تا خودم را
از "اوهام" بیدار کنم
اما نتوانستم...»

#محمود_درويش


#قطره‌اشک

قطره‌اشکی چکید. فارغ از فضا-زمان روی گوشی مقابل چشمان چکید. با لمس گوشی محو آن شد. انگار آن قطره‌اشک چیزی جز قطره‌اشک بود. وارد تنظیمات گوشی شد و با آن یکی شد. شاید آن قطره‌اشک چیزی فراتر از ابعاد قابل درک بود‌. فارغ از فضا-زمان و فزیک و ماده...
نمایه‌ی گوشی یک‌باره وارد حالت غیرعادی شد. انگار سیستمی از داخل آن را کنترول می‌کرد. شاید همان قطره‌اشک بود و حاکم سیستم شده‌ بود.
نمایه‌ی گوشی تاریک شد، تاریک‌تر از آسمان!
بعد ثانیه‌ای، ذره‌ذره روشنایی نمایان شد. هنوز مشخص نبود چه تصویری قرار است ظاهر شود، تنها نور قابل دید ذره‌های رنگین بودند.
در نهایت روی نمایه تصویر کاملی ایجاد شد. همزمان با ایجاد شدن تصویر، صدایی نیز پخش شد. لحنش خشک و خالی بود، اما سرشار از حس رضایت. آن‌چه می‌گفت، باری بود که آن قطره‌اشک بر دوش خود حمل کرده‌بود.
"زمانی می‌رسد که اراده خشک می‌شود. هرچه فکر باشد، ارزش عمل کردن نمی‌یابد. انگار در دوراهی باشی اما قرار نیست جایی بروی. تا بخواهی عزم پا گذاشتن در یک مسیر کنی، دلایلی ظاهر می‌شوند که مسیر دومی را درست جلوه می‌دهند. اما تا می‌خواهی در آن مسیر پا بگذاری، دلایلی مسیر نخست را ددست جلوه می‌دهند. حین مقایسه کردن دو مسیر، فکرهایی اجازه‌ی حرکت کردن را سلب می‌کنند. انگار تکان خوردن اشتباه‌ترین امر ممکن است. اما این میان نخستین فکرها دلایلی برای حرکت کردن را فریاد می‌زنند...
این چرخه ادامه دارد و تا زمانی که عامل بیرونی تاثیری نگذارد، چیزی تغییر نمی‌کند."

روی نمایه تصویر یک روح بود. روحی که روی هوا نشسته و از تنهایی می‌خندید. نه که به تنهایی بخندد، چون واقعیت تنهایی را دانسته بود و هنوز تنها بود، می‌خندید؛ خنده‌ی از مملو از رضایت.

صدا بعد اندکی سکوت باز بلند شد: "تنهایی زییاست اما تنهاییِ زیبا آن‌چه می‌پنداریم نیست. تنهاییِ واقعی و دل‌پذیر چیزی دیگری‌ست. بعد عالمی شکست‌ها توانایی حس کردنش را می‌یابیم. وقتی تمام توقع‌هایت از دیگران بریده شود، طعم حقیقیِ تنهایی را می‌چشی. اما همچو تنهایی‌های قبل آن نمی‌باشد. نخستین حس آن حس رضایت و شادی می‌آفریند. برای همه تمام و هیچ می‌شوی، ولی تازه می‌دانی برای خودت چه هستی؛ شاید هیچ‌ترین، بدترین، بی‌مصرف‌ترین، منفورترین و شاید هم لعنت‌شده‌ترین، اما برای خودت می‌باشی!
تنهایی یعنی نخواهی‌اش اما تنها باشی؛ در اوج نخواستن دلپذیر باشد، دلپذیری که دل نمی‌خواهد!
همین‌قدر پیچیده و ساده!"

سکوت همه‌جا را فرا گرفت و نمایه کم‌کم خاموش شد. گوشی ساکت و تاریک شد اما افسارش باز هم دست قطره‌اشک بود. انگار آن باری که حمل می‌کرد این‌قدر کوچک و کم نبود.

👻❤️‍🩹

#آرین_ذهین


مرا ببخش که این‌گونه دلتنگ به تو می‌اندیشم!
🤍🕊

#هوشنگ_ابتهاج


مهلت ثبت‌نام اندک است، فرصت را از دست ندهید! 🤍


در نزدیکیِ دریاچه، وسط میدانیِ کوچک ایستاده بود. به پایه‌ی چراغ‌شهری تکیه داده می‌نواخت. نوای وایلونش همچو رقصیدنِ بدنش آرام بود. نت‌ها زود عوض نمی‌شدند و صوت‌ها طولانی بودند.
آن شب نسیمی سرد می‌وزید؛ آغاز تابستان بود، ولی نسیمی معطر با بارش از باریدن آسمانِ آن حوالی حکایت داشت.
اندکی آن‌سوتر، زلیخا با چین پیشانی سریع راه می‌رفت. پالتوی‌ ابریشمی‌اش خیس شده‌بود. سر و صورت و راه‌رفتنش، نارضایتی‌اش از شام خانوادگی را نمایان‌تر می‌کرد. انگار نیاز بود تا کسی بار دشنام‌هایش را بکشد.
زلیخا شتابان از میدانی گذشت. نه سمر را دید و نه نوای وایلون شنید. اما با درک آرامش جَو میدانی، در جا خشکش زد. انگار ناخودآگاهش می‌خواست برگردد و آن نوای زیبا را بچشد.
سمر که با دیدن دختر زیبا و به‌ظاهر پول‌دار توقع مقداری پول بابت نواختن داشت، از نادیده‌ گرفته‌شدن ناامید شده‌بود. اما برگشتن آن آدم پول‌دار، اشتیاقش را بیشتر ساخت. سریع دست به‌ نَت برد و ساز دیگری نواخت تا شاید این‌بار مقداری پول دستگیرش شود.
دخترک برگشت، ولی انگار چیزی گم کرده‌بود. باز هم نوای وایلون را نادیده گرفت و به جستجو پرداخت. او دنبال احساس درک نکرده‌اش، زمین و آسمان را جستجو می‌کرد.
"گاهی چیزی گم می‌کنیم و حال‌مان بد می‌باشد؛ گاهی نمی‌دانیم و حال‌مان بد می‌ماند اما گاهی می‌دانیم و دنبال گم‌شده‌ی‌مان می‌باشیم. یافتنِ آن گم‌شده کشفِ آرامش است و نیافتنش ناآرامی تا فراموشی‌ست..."
زلیخا زیر آسمان تاریکِ شهر لندن، دنبال آغوشی برای گریستن و صدایی برای شنیدن بود؛ آغوشی که ناتوانی‌اش را حاشا نکند و صدایی که باب دلش حرف بزند. بعد این‌که چیزی نیافت و جایی برای رفتن نداشت، ساکت در گوشه‌ای نشست و به سنگ‌فرش‌ها چشم دوخت.
تک‌لحظه‌ای محو ریزسنگ‌های سنگ‌فرش شد. دنبال نقصی در سنگ‌فرش‌ها می‌گشت که صدایی بیدارش کرد. نوای وایلون، خیالِ سنگ‌فرش‌ها را فراری داد...
دختر پول‌دار از صدای وایلون جا خورده‌بود. سمر خوش‌بین بود که این‌وقت شب هم چند پوندی به جیب می‌زند. آرام‌آرام نزدیک شد. دختر پول‌دار تردید داشت که به‌عقب بنگرد. انگار توهم زده‌بود و پا به مسیر جنون گذاشته‌بود. اما نه، آن مرد واقعی بود و حالا کنار زلیخا جاخوش کرده، وایلون می‌نواخت. در صدا و هوای آن حوالی محو شد. چشمانش را بست و به ناکجاهای هستی سفر کرد.
دهکده‌ی دور از عزیزانش را برگزیده‌بود و وایلون می‌نواخت. او در واقعیت حتی به وایلون دست نزده‌بود، اما در ناکجا با مهارت تمام می‌نواخت.
سمر با درک آشفته‌حالیِ دختر پول‌دار، پول را فراموش کرد. دلش می‌خواست باعث حال خوب این آشفته‌حال باشد. هم‌آهنگ با وایلون، سرسخن باز کرد:
_ اسم آن‌جا را ناکجا گذاشته‌ام. بهتر بود "جایی‌ که من منم" می‌گذاشتم، اما طولانی می‌شد. ناکجا سقف و دیوار ندارد؛ بهشت هم نیست. آن‌جا ناکجاست؛ کاشف آن قاره من هستم و نقشه‌اش هم دست من است. نقشه‌ای جادوییِ هست که برای هر قدم، مسیر متفاوتی ساخته‌است. ناکجا پایان و مقصدی ندارد. نقشه‌هایش جز برای راه‌یافتن نیستند؛ راه‌های که پایان و تکراری ندارند...
برای یافتنِ مسیری که در حرکت باشی، کفش‌های خودت را به پا کن. کفش‌های کوچک پاره می‌شوند و کفش‌های بزرگ جا می‌مانند. برای پرسه‌زدن در ناکجای من باید کفش خودت را به‌پا داشته باشی‌. همان باش که هستی؛ در قالبِ پول و قدرت، نمادی از پول و قدرت هستی، نه قدرتِ پول‌دار!
حرف‌های نوازنده قابل درک نبودند، اما همه‌اش را فهمیده بود. لحظه‌ای سکوت کرد. دلش می‌خواست بیشتر حرف بزند‌. چشم گشود تا صورتش را ببیند اما او نبود. مرد نوازنده که با هر نَت وجودش به هنرنمایی آغاز می‌کرد، ساکت و بی‌صدا رفته‌بود. سمتی که او نشسته بود برگی بود؛ برگ تازه روییده‌ی یک گل!
این‌که چرا عوض گل، برگِ گل‌ گذاشته‌بود را ندانست، اما با مرور حرف‌هایش در ذهنش، برخاست و رفت.
🎻🕊
22:26
07/02/24

#آرین_ذهین


#دیالوگ_ماندگار

_تو آدم پرخاشگری هستی!
_از چه می‌دانی؟
_من می‌شناسمت. هفت سالی از دوستیِ ما‌ می‌گذرد...
_من ۲۴ ساعت در هر روز این هفت‌سال با خودم بودم، ولی خودم‌ را نمی‌شناسم.
منطق تو قبول می‌کند تویی که بیش از ۲ ساعت در هر روز این هفت‌سال کنارم نبودی، مرا بشناسی؟!

به هرکسی اجازه ندهید قضاوت‌تان کند!


#آرین_ذهین


ببخش! وصله‌ی ناجور دامنت شده‌ام
زبان نفهم دلم، دل نمی‌کَند، چه کنم؟
🥲🕊

#شاهین_پورعلی_اکبر


#تمرین_نویسندگی

تابستان-هوا-خورشید-دریا-ساحل

برای نخستین بار به موریس سفر کرده بودم. آن تابستان هوا آن‌چنان گرم نبود. ساحلِ جزیره با نسیم گوارا، جان در لحظات رویایی می‌دمید. هوای جزیره‌ی موریس همچو رستورانت‌هایش دلپذیر و متفاوت بود. هوای مرطوب با نسیمی معطر از رُزهای رنگارنگ داشت. ترنم طبیعت حس‌های آرامش و هیجان را برمی‌انگیخت. صدای ساحل و نسیم در درختان کاج به همراه نغمه‌ی پرندگان رویایی بودند.
خورشید اما ضعیف می‌تابید. انگار شب قبل آسمان بی ماه بود. بسان موریس که آدم‌ها با وجود آن جان می‌گرفتند، خورشید هم با وجود ماه دلبری و قدرت‌نمایی می‌توانست.
جزیره‌ی موریس دریا نداشت اما ساحل کم‌عمق و پرصدایی داشت. برخورد موج‌ها با سنگ‌ها حس زندگی می‌بخشیدند. انگار آب، جان از ماهی‌ها گرفته به سنگ‌ها می‌دمید.
موریس رویای به یادماندنی بود که هر روز زیر خورشید میشد زندگی‌اش کرد.
☀️🌊

#آرین_ذهین


وقتی از چیزی محروم هستی، وقت زیادی را می‌نشینی و به آن فکر می‌کنی.

The wild robot 2024 🎬


گستاخیِ خیالم را ببخش
که حتی لحظه‌ای یادت را رها نمی‌کند!
🤍🕊

#احمد_شاملو


د سترګو توره!
ستا د سترګو انځور په جوړولو می زړه شین شي. داسی چی ته به وایی خدای د جنتونو زیری او د نړی واکمني راکړه.
ما دی سترګو ته په زیر نه دی کتلی خو کله چی ستا د سترګو ښکلا ته سوچ کوم، تیارو کی راته ړنا ښکاری. د سترګو د انځور په جوړولو کی څوک راته غږ کوی: "آرین جانه!"
شین شم په مسکا!
زما په واک کی نه وي. داسی ښکاری چی زما واک ستا د خیالونو په لاس ورغلی. که ښاد یم ستا بیلتوب می غمجنوی او که غجمن یم ستا سوچونه می له تیارو باسی.
هرکله به می ویل چی واک به می ځان سره وي او احساساتو ته به دا اجازه نه ورکوم چی ما سره لوبه جوړه کری خو داسی ښکاری چی کله به د احساساتو لوبه منم او کله به د عقل فرمان اجرا کوم. د ژوند ښکلی ساتلو لپاره باید د احساساتو او عقل ترمنځ برابری وکړو که نه ښادي به له منځه ولاړ شی.

ژمی راورسید او ستا خیالونه می د زړه ګرمی ده. خدای مه کړه که چیری ته نه وی، دا ژمی به زما د زړه د کنګل کیدو پیل وو. ستا په خیالونو ورځ تیروم. ته می زړه کی د پسرلی په شان یی؛ په سړه هوا کی تودی خبری، د ژړغونو سترګو سره خوږه مسکا او په تیارو کی روښنایی...
ته ما له په سوړ ژمی کی پسرلي په شان یی. زما د سترګو تور یی؛ کوچنی او زړه راښکونکی!
👀🖤🕊

#آرین_ذهین


ګلالي لوستونکو!
دا ځلی می نوي خبری درته راوړي! 🫠
پښتو لیکنی لوستلای شی؟

د کابلیانو پښتو غږیدل له فارسی-دری سره ګډه شوی او په خالصه پښتو لیکنه راته ستونزمنه خو ډیره ښکلی وه!
خدای دی وکړي تاسو ته هم ښکلی او په زړه پوری وی!
🫠🕊

#آرین_ذهین


Video is unavailable for watching
Show in Telegram
اما خاص بودن این فیلم، این دیالوگ و این...

ماه من! 🫠🕊


#تجربه‌ی_مجانی 🫂

_امروز از دور نظاره‌گر‌ قدم‌هایت بودم. سریع راه می‌رفتی. بعدش از سرعتت کاسته میشد و دوباره سریع...
چه شده؟
_شب قبل داروی خواب را با چای‌ سرد مملو از کافئین میل کردم. صبح هم توقع داشتم زود بیدار شوم. نه این‌که زندگی کنم، زود بیدار شوم تا فرصت‌های زندگی را از دست ندهم.
میگم شاد بودن آسان نیست، ولی من با نقاب خنده مشکل دارم. نمی‌توانم نخندم به کسی!
آن لحظه هم متوجه شدم به علت سریع رفتن پای راستم بی‌حس شده‌است. انگار قلبم توانایی پمپاژ به آن قسمت از بدنم را نداشت. در لحظه متوجه شدم چه می‌کنم. خواستم بایستم اما باید به مقصد می‌رسیدم.
_حس نمی‌کنی زندگی را زیاد جدی گرفته‌ای؟!
_مگر‌ زندگی جدی نیست؟ یا نکند شوخی دارد و من نمی‌دانم؟
_گاهی اوقات بهتر است ندانیم. مثلا نمی‌خواهم صادق نباشم اما نیاز نیست حقیقت را بگویم. برای این حقیقت باید بهای بیشتری بپردازی!
_درست است که برای هر بدست آوردنی باید بهایی پرداخت اما...
_اما چه؟
_اما چرا داروی خواب را با چاییِ کافئین‌دار باید میل کرد؟
_چون برای زندگی کردن باید از زندگی گذشت!!
🧠👥

#آرین_ذهین

208 0 1 10 22



Forward from: کافه‌ی آرین ☕📚 Aryan Cafe
شبیه ویولنسل بود؛ متفاوت، عمیق، انسان‌گونه و خاص!
🖤🤍

#آرین_ذهین




Forward from: Farzana_Fahas /فرزانه فحص✍
دور سوم کارگاه کوتاه مدت نویسندگی

با دو دور فراغت موفق در این راستا!
در کارگاه “بهبود نوشتاری” شما قادر خواهید شد که بدون ترس بنویسید.
داستان خود را با آواز بلند بخوانید و یاد بیگیرید که چطور ذهن خود را خالی کنید. همچنین با تمرینات بین‌الملی و منحصر به فرد در قسمت نوشتار، می‌توانید در پایان جلسه تغییرات مثبت را در خود بیبینید.
با اهدای سند در اخیر برنامه.
مدرسین:
_فرزانه “فحص”
_آرین “ذهین”
برای ثبت‌نام، خلص سوانح خود را در ایمیل ذیل بفرستید!
afghanwritersassociation@gmail.com
و یا به شماه واتساپ ذیل پیام بگذارید!

+93 79 225 0137


شب سیه، سفر کنم
ز تیر ره گذر کنم...
🖤🕊

20 last posts shown.

364

subscribers
Channel statistics