در نزدیکیِ دریاچه، وسط میدانیِ کوچک ایستاده بود. به پایهی چراغشهری تکیه داده مینواخت. نوای وایلونش همچو رقصیدنِ بدنش آرام بود. نتها زود عوض نمیشدند و صوتها طولانی بودند.
آن شب نسیمی سرد میوزید؛ آغاز تابستان بود، ولی نسیمی معطر با بارش از باریدن آسمانِ آن حوالی حکایت داشت.
اندکی آنسوتر، زلیخا با چین پیشانی سریع راه میرفت. پالتوی ابریشمیاش خیس شدهبود. سر و صورت و راهرفتنش، نارضایتیاش از شام خانوادگی را نمایانتر میکرد. انگار نیاز بود تا کسی بار دشنامهایش را بکشد.
زلیخا شتابان از میدانی گذشت. نه سمر را دید و نه نوای وایلون شنید. اما با درک آرامش جَو میدانی، در جا خشکش زد. انگار ناخودآگاهش میخواست برگردد و آن نوای زیبا را بچشد.
سمر که با دیدن دختر زیبا و بهظاهر پولدار توقع مقداری پول بابت نواختن داشت، از نادیده گرفتهشدن ناامید شدهبود. اما برگشتن آن آدم پولدار، اشتیاقش را بیشتر ساخت. سریع دست به نَت برد و ساز دیگری نواخت تا شاید اینبار مقداری پول دستگیرش شود.
دخترک برگشت، ولی انگار چیزی گم کردهبود. باز هم نوای وایلون را نادیده گرفت و به جستجو پرداخت. او دنبال احساس درک نکردهاش، زمین و آسمان را جستجو میکرد.
"گاهی چیزی گم میکنیم و حالمان بد میباشد؛ گاهی نمیدانیم و حالمان بد میماند اما گاهی میدانیم و دنبال گمشدهیمان میباشیم. یافتنِ آن گمشده کشفِ آرامش است و نیافتنش ناآرامی تا فراموشیست..."
زلیخا زیر آسمان تاریکِ شهر لندن، دنبال آغوشی برای گریستن و صدایی برای شنیدن بود؛ آغوشی که ناتوانیاش را حاشا نکند و صدایی که باب دلش حرف بزند. بعد اینکه چیزی نیافت و جایی برای رفتن نداشت، ساکت در گوشهای نشست و به سنگفرشها چشم دوخت.
تکلحظهای محو ریزسنگهای سنگفرش شد. دنبال نقصی در سنگفرشها میگشت که صدایی بیدارش کرد. نوای وایلون، خیالِ سنگفرشها را فراری داد...
دختر پولدار از صدای وایلون جا خوردهبود. سمر خوشبین بود که اینوقت شب هم چند پوندی به جیب میزند. آرامآرام نزدیک شد. دختر پولدار تردید داشت که بهعقب بنگرد. انگار توهم زدهبود و پا به مسیر جنون گذاشتهبود. اما نه، آن مرد واقعی بود و حالا کنار زلیخا جاخوش کرده، وایلون مینواخت. در صدا و هوای آن حوالی محو شد. چشمانش را بست و به ناکجاهای هستی سفر کرد.
دهکدهی دور از عزیزانش را برگزیدهبود و وایلون مینواخت. او در واقعیت حتی به وایلون دست نزدهبود، اما در ناکجا با مهارت تمام مینواخت.
سمر با درک آشفتهحالیِ دختر پولدار، پول را فراموش کرد. دلش میخواست باعث حال خوب این آشفتهحال باشد. همآهنگ با وایلون، سرسخن باز کرد:
_ اسم آنجا را ناکجا گذاشتهام. بهتر بود "جایی که من منم" میگذاشتم، اما طولانی میشد. ناکجا سقف و دیوار ندارد؛ بهشت هم نیست. آنجا ناکجاست؛ کاشف آن قاره من هستم و نقشهاش هم دست من است. نقشهای جادوییِ هست که برای هر قدم، مسیر متفاوتی ساختهاست. ناکجا پایان و مقصدی ندارد. نقشههایش جز برای راهیافتن نیستند؛ راههای که پایان و تکراری ندارند...
برای یافتنِ مسیری که در حرکت باشی، کفشهای خودت را به پا کن. کفشهای کوچک پاره میشوند و کفشهای بزرگ جا میمانند. برای پرسهزدن در ناکجای من باید کفش خودت را بهپا داشته باشی. همان باش که هستی؛ در قالبِ پول و قدرت، نمادی از پول و قدرت هستی، نه قدرتِ پولدار!
حرفهای نوازنده قابل درک نبودند، اما همهاش را فهمیده بود. لحظهای سکوت کرد. دلش میخواست بیشتر حرف بزند. چشم گشود تا صورتش را ببیند اما او نبود. مرد نوازنده که با هر نَت وجودش به هنرنمایی آغاز میکرد، ساکت و بیصدا رفتهبود. سمتی که او نشسته بود برگی بود؛ برگ تازه روییدهی یک گل!
اینکه چرا عوض گل، برگِ گل گذاشتهبود را ندانست، اما با مرور حرفهایش در ذهنش، برخاست و رفت.
🎻🕊
22:26
07/02/24
#آرین_ذهین
آن شب نسیمی سرد میوزید؛ آغاز تابستان بود، ولی نسیمی معطر با بارش از باریدن آسمانِ آن حوالی حکایت داشت.
اندکی آنسوتر، زلیخا با چین پیشانی سریع راه میرفت. پالتوی ابریشمیاش خیس شدهبود. سر و صورت و راهرفتنش، نارضایتیاش از شام خانوادگی را نمایانتر میکرد. انگار نیاز بود تا کسی بار دشنامهایش را بکشد.
زلیخا شتابان از میدانی گذشت. نه سمر را دید و نه نوای وایلون شنید. اما با درک آرامش جَو میدانی، در جا خشکش زد. انگار ناخودآگاهش میخواست برگردد و آن نوای زیبا را بچشد.
سمر که با دیدن دختر زیبا و بهظاهر پولدار توقع مقداری پول بابت نواختن داشت، از نادیده گرفتهشدن ناامید شدهبود. اما برگشتن آن آدم پولدار، اشتیاقش را بیشتر ساخت. سریع دست به نَت برد و ساز دیگری نواخت تا شاید اینبار مقداری پول دستگیرش شود.
دخترک برگشت، ولی انگار چیزی گم کردهبود. باز هم نوای وایلون را نادیده گرفت و به جستجو پرداخت. او دنبال احساس درک نکردهاش، زمین و آسمان را جستجو میکرد.
"گاهی چیزی گم میکنیم و حالمان بد میباشد؛ گاهی نمیدانیم و حالمان بد میماند اما گاهی میدانیم و دنبال گمشدهیمان میباشیم. یافتنِ آن گمشده کشفِ آرامش است و نیافتنش ناآرامی تا فراموشیست..."
زلیخا زیر آسمان تاریکِ شهر لندن، دنبال آغوشی برای گریستن و صدایی برای شنیدن بود؛ آغوشی که ناتوانیاش را حاشا نکند و صدایی که باب دلش حرف بزند. بعد اینکه چیزی نیافت و جایی برای رفتن نداشت، ساکت در گوشهای نشست و به سنگفرشها چشم دوخت.
تکلحظهای محو ریزسنگهای سنگفرش شد. دنبال نقصی در سنگفرشها میگشت که صدایی بیدارش کرد. نوای وایلون، خیالِ سنگفرشها را فراری داد...
دختر پولدار از صدای وایلون جا خوردهبود. سمر خوشبین بود که اینوقت شب هم چند پوندی به جیب میزند. آرامآرام نزدیک شد. دختر پولدار تردید داشت که بهعقب بنگرد. انگار توهم زدهبود و پا به مسیر جنون گذاشتهبود. اما نه، آن مرد واقعی بود و حالا کنار زلیخا جاخوش کرده، وایلون مینواخت. در صدا و هوای آن حوالی محو شد. چشمانش را بست و به ناکجاهای هستی سفر کرد.
دهکدهی دور از عزیزانش را برگزیدهبود و وایلون مینواخت. او در واقعیت حتی به وایلون دست نزدهبود، اما در ناکجا با مهارت تمام مینواخت.
سمر با درک آشفتهحالیِ دختر پولدار، پول را فراموش کرد. دلش میخواست باعث حال خوب این آشفتهحال باشد. همآهنگ با وایلون، سرسخن باز کرد:
_ اسم آنجا را ناکجا گذاشتهام. بهتر بود "جایی که من منم" میگذاشتم، اما طولانی میشد. ناکجا سقف و دیوار ندارد؛ بهشت هم نیست. آنجا ناکجاست؛ کاشف آن قاره من هستم و نقشهاش هم دست من است. نقشهای جادوییِ هست که برای هر قدم، مسیر متفاوتی ساختهاست. ناکجا پایان و مقصدی ندارد. نقشههایش جز برای راهیافتن نیستند؛ راههای که پایان و تکراری ندارند...
برای یافتنِ مسیری که در حرکت باشی، کفشهای خودت را به پا کن. کفشهای کوچک پاره میشوند و کفشهای بزرگ جا میمانند. برای پرسهزدن در ناکجای من باید کفش خودت را بهپا داشته باشی. همان باش که هستی؛ در قالبِ پول و قدرت، نمادی از پول و قدرت هستی، نه قدرتِ پولدار!
حرفهای نوازنده قابل درک نبودند، اما همهاش را فهمیده بود. لحظهای سکوت کرد. دلش میخواست بیشتر حرف بزند. چشم گشود تا صورتش را ببیند اما او نبود. مرد نوازنده که با هر نَت وجودش به هنرنمایی آغاز میکرد، ساکت و بیصدا رفتهبود. سمتی که او نشسته بود برگی بود؛ برگ تازه روییدهی یک گل!
اینکه چرا عوض گل، برگِ گل گذاشتهبود را ندانست، اما با مرور حرفهایش در ذهنش، برخاست و رفت.
🎻🕊
22:26
07/02/24
#آرین_ذهین