برو. لطفا برو و نباش. اینطور ماندن و بودن تو روزانه مردن است. از تو خواهش میکنم یک روز ناگهانی بروی تا من هم همان یک روز ناگهانی بمیرم. برو و دیگر به من نگو: ”پنجره را باز کن. من ابر و باد پشت پنجرهام.“ برو و دیگر نیمهشبها برایم گل و نامه نگذار و به شیشهام سنگ نزن. نگو دوستم داری. پروانه نشو و دور سر من نچرخ. بهارنارنج برایم نیاور و هدیههایت را پس بگیر. نگو دلتنگ منی، خاطراتت را جمع کن و برو. برو و اینبار دیگر برنگرد؛ حتی اگر دستم را تووی دست مرگ دیدی.