دبیرهای جهنمیام دارند کاری میکنند که جدی جدی دستهایم بشکند. چشمهایم هم بخاطر گریه از جایش در بیاید و بیوفتد تووی دستهایی که ندارمشان. میگویم، نکند که داریم تووی فیلم
“miss peregrine's home for peculiar children”
زندگی میکنیم؟ آخر تغذیه آنها از چشم بچههاست و ماهم که عجیب و غریب هستیم. البته، شاید هم فقط من عجیب و غریبم.
“miss peregrine's home for peculiar children”
زندگی میکنیم؟ آخر تغذیه آنها از چشم بچههاست و ماهم که عجیب و غریب هستیم. البته، شاید هم فقط من عجیب و غریبم.