با من که سخن میگویی، گویی گلهای خوش عطر بر سرم میریزند، بازویت را که جلو میآوری تا دستم را دورش حلقه کنم، انگاری سبک بال به مقصد بهشت پر میکشم و بوسهای که برای زاد روزم به من میدهی، مرا میکشد. مرا میکشد و میبرتم جهنم. گناه است خب، چه میشود کرد؟ هیچ چیز. به هر حال که باید ببوسیم، به هر حال که باید بمیریم.
نگاهت اما عزیزم، سرد است. چشمهایی داری زیبا اما برای من نیستند. برای من نیستند و برای دیگریاند. نگاه تو برای من سرد است اما برای او که دیگر خسته شدهام و دلم میخواهد چاقو چاقویش کنم، گرم و پر عشق است.
ای کاش میتوانستم بیبیدی بابیدو کنم، شبیه او بشوم و تو اشتباهی دست مرا بگیری و ببری میان زوجها تا باهم برقصیم. او هم بیاید و ببیند سر دختر دیگری روی شانه تو است بعد هم هیچ چیز نگوید و برود.
قسم میخورم برای جبران کار اشتباهی که در حقش کردم بار دیگر بیبیدی بابیدو کنم و برایش ارابه کدویی بسازم تا مجبور نشود با کفشهای پاشنهبلند بدود که از تو دور شود.
نگاهت اما عزیزم، سرد است. چشمهایی داری زیبا اما برای من نیستند. برای من نیستند و برای دیگریاند. نگاه تو برای من سرد است اما برای او که دیگر خسته شدهام و دلم میخواهد چاقو چاقویش کنم، گرم و پر عشق است.
ای کاش میتوانستم بیبیدی بابیدو کنم، شبیه او بشوم و تو اشتباهی دست مرا بگیری و ببری میان زوجها تا باهم برقصیم. او هم بیاید و ببیند سر دختر دیگری روی شانه تو است بعد هم هیچ چیز نگوید و برود.
قسم میخورم برای جبران کار اشتباهی که در حقش کردم بار دیگر بیبیدی بابیدو کنم و برایش ارابه کدویی بسازم تا مجبور نشود با کفشهای پاشنهبلند بدود که از تو دور شود.