شاید دنیا واقعا همونقدر زشته که صدای تو سرم میگه. سالهای نوجوونیمو صرف این کردم که به خودم بقبولونم اشکالی نداره جور دیگهای به زندگی نگاه کنی. از آدما بدت نیاد. یه دریچه از معنویت رو به روی زندگی کوچیکت باز کنی. ولی انگار نه. حق با بغل دستی کلاس هفتمم بود. من این وسط اون کسی ام که داره از واقعیت فرار میکنه. پاتو که از در میذاری بیرون هیچکدوم این حرفا معنی نداره. اندازه فکر و خیالات نون نمیدن دستت. کوچه و خیابون که بماند هر چیزی از مرز تنت گذشت ناامنه. رویای زندگی وجودگراتو بنداز دور. تظاهر کن هیچ وقت نخواستی چیزی غیر آنچه که الان هستی، باشی.