بعد از ظهر سگی.


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


هیچ وقت تموم نمیشه.
https://telegram.me/BiChatBot?start=sc-70994-JG4qGxf

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


"منم مثل تو دست و پام سست می‌شه. گاهی دلم می‌خواد صبح تا شب رو بخوابم و شب تا صبح رو حس نکنم.
امضا "


همین روزا، اون سر دنیا






Video is unavailable for watching
Show in Telegram


قرارم این بوده دنبال Perfection نباشم، پس خدمت شما🦋








To be here


مادرم پای تلفن با همسایه‌ی قدیمی‌مان حرف می‌زند. صدا روی بلندگوست و مکالمه را کامل می‌شنوم. از خیانت وقیحانه‌ی شوهر همسایه تا زندگی جنسی صاحب‌خانه‌ی پیرمان. چیزی نیست که آدم دلش بخواهد بشنود. ناراحت کننده است که زندگی می‌تواند اینقدر خالی از همه چیز باشد. درهمین حال روی صندلی نا راحت چرمی نشسته‌ام و حس می‌کنم دست و پاهایم خشک شده اند. شاید اینقدر ادامه دادن کار عاقلانه‌ای نباشد. من از روزمره بودن وحشت دارم اما این باعث نمی‌شد اسیر آن نشوم. فقط با ترس و دست وپای یخ زده غذا می‌خورم. می‌خوابم. به مدرسه می‌روم و سعی می‌کنم عادی به نظر برسم. به خودم می‌گویم دیر نیست، دیر نیست تا دوام بیارم. دوامی که می‌دانم فایده ای ندارد. فرقی نداشت الان یا 10 سال دیگر. این وسط کار من می‌لنگد. آدمی که اینجا نشسته فرقی با آدم دوسال پیش که کنار بخاری منجمد شده بود ندارد. دوستان و خانواده و معلم و هر کس که در زندگیم است می‌گویند اشتباه می‌کنم و من هم از آن دست آدم‌ها نیستم که روبه روی دنیا بایستم و کار خودم را بکنم. زودی کم می آورم و قایم می‌شوم. اگر پدرم شرایط امروزم را می‌دید خیلی خوشحال می‌شد که پیش‌بینی اش درست از آب در آمده.
به همه‌ بدهکارم. هرکس دلش میخواهد یقه‌ام را می‌گیرد. "چرا نمی‌توانی درست فکر کنی؟ چرا شب‌ها نمی‌خوابی؟ معلوم است اگر اینطور فکر کنی اوضاع بد می‌شود. باید آرامش خودت را حفظ کنی. "
با این توصیه ها فقط زمان تندتر می‌گذرد. من بابت هیچ چیز متأسف نیستم.






🛐🛐🛐






شاید دنیا واقعا همونقدر زشته که صدای تو سرم می‌گه. سالهای نوجوونیمو صرف این کردم که به خودم بقبولونم اشکالی نداره جور دیگه‌ای به زندگی نگاه کنی. از آدما بدت نیاد. یه دریچه از معنویت رو به روی زندگی کوچیکت باز کنی. ولی انگار نه. حق با بغل دستی کلاس هفتمم بود. من این وسط اون کسی ام که داره از واقعیت فرار می‌کنه. پاتو که از در می‌ذاری بیرون هیچ‌کدوم این حرفا معنی نداره. اندازه فکر و خیالات نون نمی‌دن دستت. کوچه و خیابون که بماند هر چیزی از مرز تنت گذشت ناامنه. رویای زندگی وجودگراتو بنداز دور. تظاهر کن هیچ وقت نخواستی چیزی غیر آنچه که الان هستی، باشی.


گریه کن. فردا دیره


نه دلم میاد ول کنم برم، نه می‌تونم بمونم و راحت نفس بکشم. با خودم میگم اشکال نداره می‌شه موند و مجبور به انجام دادن کاری نبود. اما این چقدر واقعیه؟ چقدر می‌شه بهش تکیه کرد؟



20 last posts shown.

20

subscribers
Channel statistics