مادرم پای تلفن با همسایهی قدیمیمان حرف میزند. صدا روی بلندگوست و مکالمه را کامل میشنوم. از خیانت وقیحانهی شوهر همسایه تا زندگی جنسی صاحبخانهی پیرمان. چیزی نیست که آدم دلش بخواهد بشنود. ناراحت کننده است که زندگی میتواند اینقدر خالی از همه چیز باشد. درهمین حال روی صندلی نا راحت چرمی نشستهام و حس میکنم دست و پاهایم خشک شده اند. شاید اینقدر ادامه دادن کار عاقلانهای نباشد. من از روزمره بودن وحشت دارم اما این باعث نمیشد اسیر آن نشوم. فقط با ترس و دست وپای یخ زده غذا میخورم. میخوابم. به مدرسه میروم و سعی میکنم عادی به نظر برسم. به خودم میگویم دیر نیست، دیر نیست تا دوام بیارم. دوامی که میدانم فایده ای ندارد. فرقی نداشت الان یا 10 سال دیگر. این وسط کار من میلنگد. آدمی که اینجا نشسته فرقی با آدم دوسال پیش که کنار بخاری منجمد شده بود ندارد. دوستان و خانواده و معلم و هر کس که در زندگیم است میگویند اشتباه میکنم و من هم از آن دست آدمها نیستم که روبه روی دنیا بایستم و کار خودم را بکنم. زودی کم می آورم و قایم میشوم. اگر پدرم شرایط امروزم را میدید خیلی خوشحال میشد که پیشبینی اش درست از آب در آمده.
به همه بدهکارم. هرکس دلش میخواهد یقهام را میگیرد. "چرا نمیتوانی درست فکر کنی؟ چرا شبها نمیخوابی؟ معلوم است اگر اینطور فکر کنی اوضاع بد میشود. باید آرامش خودت را حفظ کنی. "
با این توصیه ها فقط زمان تندتر میگذرد. من بابت هیچ چیز متأسف نیستم.
به همه بدهکارم. هرکس دلش میخواهد یقهام را میگیرد. "چرا نمیتوانی درست فکر کنی؟ چرا شبها نمیخوابی؟ معلوم است اگر اینطور فکر کنی اوضاع بد میشود. باید آرامش خودت را حفظ کنی. "
با این توصیه ها فقط زمان تندتر میگذرد. من بابت هیچ چیز متأسف نیستم.