دخترك فضايى:
"دخترك بال هايش را باز كرد،
با هم بازى دوران كودكى اش پرواز كرد.
خسته شد و موهايش را باز كرد،
پر زد و در رويايش پرواز كرد."
دخترك پشت سرش را ديد، در تلخى خاطرات خوش او را ديد.
حرف ها شنيد اما باز در آيينه خود را ديد.
دخترك دست هاى پسرك را رها كرد و پريشان حال، دور شد و دور شد و دور شد.
دخترك قصه ى ما محو شد.
محوِ لبخند روزگار و اشك زمانه،
دخترك محو حرف مردم شد.
خود را در ميان هيچ يك نديد.
در ميان روزمرگى اين دنيا گم شده بود.
دخترك به سرزمين ما بازگشت ، پسرك هم ديگر مانند او نبود.
دخترك دگرگون بود و تنها شد اما هرشب ابهامى در سر داشت، با خود ميگفت: اى كاش تنها بودم و دگرگون ميشدم...
در سياره اى فرود آمد و از ستارگان دور شد.
فرار كرد و بال هايش را باز كرد،
فرار كرد كه پَر باز كند، كه بارى ديگر پرواز كند.
پروازى كه گاه در آزادى بيان و گاه در آزادى افكار است.
پرواز كند به جايى كه متفاوت پنداشته نشود.
پر زد و پر زد و پر زد و ديگر هيچ كجا ديده نشد....
دخترك با تنهايى اش راز و نياز كرد:
[آدم ها تنها خود را ميبينند،
گويى من آدمى هستم از فضا ؛
آنها درست ميگويند ...
انسان هستم و انسانيت را دوست دارم...
در سياره ى كوچك وجود من ، انسان ها بالاترين جايگاه را دارند.]
"دخترك بال هايش را باز كرد،
با تنهايى درون خود سفر كرد.
خسته شد و موهايش را باز كرد،
پريشان حال از اين سياره فرار كرد."
{پ.ن: به اميد روزى كه در هر جامعه اى آزادى بيان و سلامت افكار باشد و هيچ دخترى را از دنياى رنگين خود طرد نكنند}
#امتحان #مهارت_نوشتارى #آزادى #آدم_فضايى #دخترك #آزادى_بيان #اجتماعى #حرف_مردم
متن از : #دنيا_حسينى
١٠خرداد ٩٦ 👽✌🏻
"دخترك بال هايش را باز كرد،
با هم بازى دوران كودكى اش پرواز كرد.
خسته شد و موهايش را باز كرد،
پر زد و در رويايش پرواز كرد."
دخترك پشت سرش را ديد، در تلخى خاطرات خوش او را ديد.
حرف ها شنيد اما باز در آيينه خود را ديد.
دخترك دست هاى پسرك را رها كرد و پريشان حال، دور شد و دور شد و دور شد.
دخترك قصه ى ما محو شد.
محوِ لبخند روزگار و اشك زمانه،
دخترك محو حرف مردم شد.
خود را در ميان هيچ يك نديد.
در ميان روزمرگى اين دنيا گم شده بود.
دخترك به سرزمين ما بازگشت ، پسرك هم ديگر مانند او نبود.
دخترك دگرگون بود و تنها شد اما هرشب ابهامى در سر داشت، با خود ميگفت: اى كاش تنها بودم و دگرگون ميشدم...
در سياره اى فرود آمد و از ستارگان دور شد.
فرار كرد و بال هايش را باز كرد،
فرار كرد كه پَر باز كند، كه بارى ديگر پرواز كند.
پروازى كه گاه در آزادى بيان و گاه در آزادى افكار است.
پرواز كند به جايى كه متفاوت پنداشته نشود.
پر زد و پر زد و پر زد و ديگر هيچ كجا ديده نشد....
دخترك با تنهايى اش راز و نياز كرد:
[آدم ها تنها خود را ميبينند،
گويى من آدمى هستم از فضا ؛
آنها درست ميگويند ...
انسان هستم و انسانيت را دوست دارم...
در سياره ى كوچك وجود من ، انسان ها بالاترين جايگاه را دارند.]
"دخترك بال هايش را باز كرد،
با تنهايى درون خود سفر كرد.
خسته شد و موهايش را باز كرد،
پريشان حال از اين سياره فرار كرد."
{پ.ن: به اميد روزى كه در هر جامعه اى آزادى بيان و سلامت افكار باشد و هيچ دخترى را از دنياى رنگين خود طرد نكنند}
#امتحان #مهارت_نوشتارى #آزادى #آدم_فضايى #دخترك #آزادى_بيان #اجتماعى #حرف_مردم
متن از : #دنيا_حسينى
١٠خرداد ٩٦ 👽✌🏻