⚫️BLACK⚫️


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


جهت ارتباط با من، با لمس لينك زير به صورت ناشناس، انتقاد و پيشنهاد هاتون رو با من درميان بگذاريد؛با سپاس.
https://telegram.me/harfbemanbot?start=MTA2NzAwNTk5
كانال و تمامى متن و عكس ها : دنيا حسينى

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


@blackpoetry #تكرارى


Forward from: ⚫️BLACK⚫️
شايد ما به دنبال يافتن نور در تاريكى شب هستيم...
حيفِ جوهر سبز خودكارى كه زير جملات كتاب تاريخ سياه كشورم را خط كشيدم .
دولت هاى محور و متفقين ، متحد شدند و تمام افكار بى طرف ها را به توپ بستند...
پادشاهى كه پسرش را كور كرد و از ترس پايان حكومتش، حكومت را به پايان رسانيد و نفتى كه "طلاى سياه و شايد هم بلاىِ ايران " باشد ...
گلستان را با فتوا به تركمنچاى رسانيديم ولى حيف هنوز هم نميفهميم ،
و شايد هيچگاه اين مردم از زبان خويش كلمات را به زبان نياورند،
با صداى خود شعار نگويند...
به گونه ى خود زندگى نكنند ،
با دستان خود دست به قلم نشوند و
زندگى از دست رفته ى ديگرى را بكنند،
به جاى هم نفس بكشند و
افكار خود را در سياه چالى حبس كنند و
هميشه خود را فراموش كنند زيرا كه روزى تاريخ را فراموش كرده اند...
آنها نميدانند كه روزى تاريخ آيندگان ميشوند امّا ديگر نميتوان تاريخ را نوشت....
نويسنده هم نميداند چه كسى ، نقش خود را در تاريخ بازى ميكند...
متن از : #دنيا_حسينى
#همين_الآن
#٢٢بهمن
#اجتماعى_تاريخى
#١-١٢٨٥-١٣٥٧-١٣٩٥




با سلام،
جهت ارتباط با من به صورت ناشناس ،
لينك پيام ناشناس رو در بخش توضيحات كانال قرار دادم.
اميدوارم با انتقاد ها و پيشنهاد هاى سازندتون به من كمك كنيد.
سپاس،
#دنيا_حسينى
@blackpoetry


عكس از : #دنيا_حسينى
@blackpoetry


در وصف همدان ... عكس از : #دنيا_حسينى @blackpoetry


عكس از : #دنيا_حسينى
@blackpoetry


آسمان آبى، زمين پاك. عكس از : #دنيا_حسينى @blackpoetry


اما هيچ كس نميداند دركنج زندان ميدان آزادى چه ميگذرد.دگرگون شده و هنوز، آزاد نشده .انگار در اين شهر، در آشوبى ساكت از فرياد طهران براى تهران ، حبس شده است .
عكس و متن از :#دنيا_حسينى
@blackpoetry


در وصف همدان...
عكس از : #دنيا_حسينى
@blackpoetry


در وصف همدان...
عكس از : #دنيا_حسينى
@blackpoetry


در وصف همدان...
عكس از : #دنيا_حسينى
@blackpoetry


Forward from: @xxmvvo
در چشمان او موج ها فرياد ميزنند، كه دلش را به دريا سپرد؛ مجنون شد و ليلى را در خاطرش آراست.
در پشت در هاى بسته صدايش را لمس كرد ، آواى دل نشين او را هر لحظه در خاطر خود شنيد.
نوشته هاى دلش را با قلمى سياه روى كاغذى كاهى نوشت و به باد سپرد.
دفترش را باد برد و رويا هايش پر كشيدند.
شهر عاشق شد، مجنون هاى اين شهر در پى او ، او نيز به دنبال دفتر خود ،
شهر مجنون شد و او هيچ گاه اشعارش را پيدا نكرد.
مردم اين شهر منتظرند،
روزى در انتظار يار و روزى در انتظار او.
شهر مجنون شده است، اما هيچكس نميداند معجزه اى كه در آغاز رخ داد هيچ كجا يافت نميشود؛
او هنوز هم به دنبال او ميگردد ،
هنوز هم در جنون خود ميداند كه "عشق، عاشق و معشوق ندارد."
عاشق نميداند و معشوق نميفهمد...
ليلى هم پرسه زَنان در تنهايى خود نميداند و شايد هيچ گاه بازگشتى نداشته باشد.
متن از : #دنيا_حسينى
@xxmvvo
@blackpoetry


کودکی ده ساله بودم،
شاد و خرم
نرم و نازک
چست و چابک
با دو پای کودکانه
می دویدم همچو آهو،
می پریدم از لب جو؛
دور میگشتم ز خانه.
كودكى ده ساله نبود و با دو پاى كودكانه از خانه دور نشد .
قهرمان داستان امشب؛ به خانه نزديك شد و آمد او را دور كند، كه خود نيز از اين خانه دور شد.
در ميان واژه هايش ، به آوايى دردناك از درك خود درآمد و همان صدا تكرار شد ...
همان ترانه، اين بار با سكوت در ميان همهمه هاى مردم اين شهر، به گوش رسيد و باز هم شنيده نشد.
صدايش نميلرزيد ولى كسى دستانش را نديد.
دستانش نميلرزيد ولى كسى صدايش را نشنيد.
پسرك ، مرد شده بود ولى باز هم باران با ترانه، و گهر های فراوان
بر بام خانه ميخورْد ،
اين بار هم، او به پشت شیشه تنها؛
ایستاده ، در گذرها....
( شخص و سبك دور است وقتى اجتماع در اين نزديكى ضربه هايش را به همه ى ما ميزند... بياييد به رسانه ها كمتر توجه كنيم و خودمان كمى فكر كنيم ... امنيت را به فرهنگ تبديل كنيم، نه به قانون و قانون درست را به درستى اجرا كنيم .
انسان ها ميروند اما اين فرهنگ ها ميماند... اين انسان هم روزى ميرود اما اين تصميم هميشه ميماند.)
(آرشه ى ويولون ، در كنسرت امير عباس گلاب ، پر پر شد و هنگام اجراى آهنگ بخشش ؛ حميد صفت بخشيده نشد.)
متن از : #دنيا_حسينى #فرهنگ #حميد_صفت #فرهنگ #اجتماعى


ن گ آ ه
هيچگاه در رويا هاى كودكى، خود را شاعر نميديدم.
نگاه هايى كه در مسيرى كوتاه و مقصدى طولانى پى ميشد را لمس كردم .
نگاه هايى كه خود شعر ميگفتند،
نگاه هايى كه واژه ها را در كنار هم گذاشتند و به نگارش آنها پنداشتم.
نگاه هايى كه گاه سنگينى وزن و قافيه آن ، من را به نوشتن وا ميداشت،
نگاهى كه اشك هاى من را سراريز كرد،
روزى چشم هايش مرا شاعر كرد و
روزى دگر ، چشمانش را بست.
چشم هايش را بست ؛ اما من باز هم شعر گفتم.
اشعارى از ادبيات پر رمز و راز و افكارى پريشان در چارچوب صداى ساز اين روزگار را در چند برگ سفيد ، معنا بخشيدم.
نگاه ها مرا شاعر كرد،
پيام دردناك آن نگاه را به آواز واژه ها دراوردم؛
احساس زيباى برخى نگاه ها را مانند لبخندى در تمام واژه هاى اين دلنوشته ها رسم كردم.
از روزى كه شعر ميگويم ؛
نگاه ها به من بيشتر شده است....
نگاه ها به سوى من بيشتر شده،
ترس از فرار چشم هاى او هر شب در قلم من جان ميدهد.
نگاه ها به من بيشتر شده است،
دوست است ديگر مگر اين دوستان جز نگاه كردن، درك ديگرى از معناى دوستى دارند؟
نگاه ها به من بيشتر شده است،
شعر هايم را ميخوانند و ناآشنا هستند،
اين مردم به هر غريبه اى نگاهى مى اندازند.
نگاه ها به من بيشتر شده است، هر بار كه پيوند درونم را با بغض نگاهم نابود كردم و سوختم و بخشى كوچك از اين راه را روشن كردم ...
نگاه ها به من بيشتر شده است،
نگاه ها به من بيشتر شده و من هم نگاهم را دگرگون ساختم.
پرسش من اين است:
"در ميان پيچ و و خم اين نگاه ها از چشمان اين و از چشمان او،چگونه خدايم را شكر كنم ؟
چند بار سر فرود آورم و چند بار شعر بگويم؟
چگونه احساس زيبايى كنه اين واژه ها را از خداى درونم به خداى آسمان ها نشان دهم؟ "
(پ.ن: درد و دل واژه ها از زبان بخشى كوچك از ادبيات پارسى)
#دل_نوشته #نگاه #همين_الآن #زيبا #درك #اجتماعى #عاشقانه
متن از : #دنيا_حسينى
اول #مرداد ماه ١٣٩٦


زمزمه ى دخترك را شنيدم ...
در كوهستانى خلوت در تاريكى شب زير لب با خود سخن ميگفت ....
برخى روز ها را بايد مُرد،
مسير هايى كه نبايد هيچ قدمى در آنها گذاشته شود....
آرزو هايى كه هنوز در گوشه اى از ذهن آشفته ى اين مردم نفس ميكشند...
اتفاق هاى خوشى كه با دقت مسير را طى ميكنند و هيچگاه نمى افتند...
احساساتى از كوله بار تنهايى كه بر دوش انسان ها ، فشار مى آورد و هيچ گاه مانند يك پرنده كوچ نميكند...
فرياد هايى كه در پشت اين سكوت پنهان شده و هيچ كس گمان نميكند، آزادى را ، بايد ها و نبايد ها را ....
گذر اين روز ، ممكن است ؛ اما آن روز هنوز هم تمام نشده است...
زمزمه ى دخترك را شنيدم ...
در كوهستانى خلوت در تاريكى شب ،
دخترك فرياد كشيد و موهايش را به باد سپرد ؛
اشك ريخت و روى زمين زانو زد؛
خودش را به خاطر تمام تصميماتى كه گرفته بود سرزنش كرد....
از اين حال عجيب خود تعجب كرد و از آنجا دور شد ...
خود را در روزمرگى زندانى كرد...
هميشه دلش ميخواست خودش را محو كند...
تيغ را در دست گرفت و روى پوستش كشيد...
دخترك هر روز در دست خود تيزى تيغى را حس ميكرد كه خود را با آن زخمى كرده بود...
دخترك هرگز زندگى نكرد ، چگونه در هر روز خود مرگ را نفس ميكشيد؟
هر روز به تمام خنجر هايى كه در بدنش فرو كردند بى توجهى كرد و هر شب خودش را كشت....
زندگى دردناك است...
نگاه كردىد در چند خط بالا ، دخترك جان خود را گرفت و تنها پيامد آن دگرگونى جملات با فعل "گذشته بود".
آرى درك ماضى بعيد خيلى سخت است....
جملاتى كه دور دست هستند و احساساتى كه در همين نزديكى است... احساساتى كه در قلب ما ميميرند ولى شايد اين اشك ها دليل زنده بودن باشند.. گريستن از همان ابتدا نشانه ى اين بود كه شما زنده ايد.
درست است... همانگونه كه حس ميكنيد،
"دختر خوبى بود"
متن از : #دنيا_حسينى
#دراما
#دخترك
#آشفتگى
#خودكشى
تيرماه ٩٦
#distressed


همه ميدانند،
پيام سياِه سفيد پوشانِ نمادين جهان را لرزانده است.
همه شنيده اند ؛لا به لاى چروك هاى صورت آن مرد، دردى به سنگينى كوله بارى از غم و تلاش هاى يك پدر درمانده نهفته است.
برخى ابراز هم دردى ميكنند.
اندكى هم اين روز ها با ما هم دلى ميكنند.
اما هيچ كس نميداند،
در كنج زندانِ ميدان آزادى، چه ميگذرد...
دگرگون شد و هنوز آزاد نشده..
اين شهر لبخند ميزند و خوش حال نيست؛
انگار پر باز كرده اما هنوز هم پرواز نكرده؛
انگار گريه كرده و اشك نميريزد؛
انگار قدم برميدارد و حركت نميكند؛
انگار اين شهر ، اين كشور و اين مردم، همگى جان دادند ولى جان نباختند....
متن از : #دنيا_حسينى 🏴
#طهران #تهران #همه_با_هم
خرداد ٩٦ 🥀


انسان ها را همان گونه كه هستند دوست بداريم؛
انسان ها رنگ آميزىِ نقاش ماهرى هستند،
حتى اگر برخى رنگ ها را دوست نداريم،
بياييد تركيب آنها را دوست بداريم.
انسان ها را همانگونه كه هستند دوست بداريم؛
همانگونه كه باران رنگين كمان را پديد مى آورد.
انسان ها را همانگونه كه هستند دوست بداريم؛
همانگونه كه عشق سخن نميگويد...
انسان ها را همانگونه كه هستند دوست بداريم؛
همانگونه كه پرنده اى بال هايش را باز ميكند و پرواز ميكند.
انسان ها را همانگونه كه هستند دوست بداريم؛
همانگونه كه شادى لبخند نميزند و بر لب ما لبخندى آشكار ميكند.
انسان ها را همانگونه كه هستند دوست بداريم...
اى كاش به دنبال دگرگون ساختن يكديگر نباشيم.
همديگر را دوست بداريم و فراموش نكنيم،
زمانه دگرگون شده ولى انسان ها هنوز همانند قبل انديشه ميكنند.
بياييد هميگر را از دست ندهيم...
بياييد همديگر را دوست بداريم.
همانگونه كه هستيم ، همانگونه كه انديشه ميكنيم،
همانگونه كه خيلى چيز ها را نميدانيم..
همانگونه كه هم را ميشناسيم...
همانگونه كه هستيم، همانگونه كه وجود ما معنا ميشود، همديگر را دوست بداريم.
-خرداد٩٦
متن از : #دنيا_حسينى
مخاطب #فراوان است...
#همگانى....


دخترك فضايى:
"دخترك بال هايش را باز كرد،
با هم بازى دوران كودكى اش پرواز كرد.
خسته شد و موهايش را باز كرد،
پر زد و در رويايش پرواز كرد."
دخترك پشت سرش را ديد، در تلخى خاطرات خوش او را ديد.
حرف ها شنيد اما باز در آيينه خود را ديد.
دخترك دست هاى پسرك را رها كرد و پريشان حال، دور شد و دور شد و دور شد.
دخترك قصه ى ما محو شد.
محوِ لبخند روزگار و اشك زمانه،
دخترك محو حرف مردم شد.
خود را در ميان هيچ يك نديد.
در ميان روزمرگى اين دنيا گم شده بود.
دخترك به سرزمين ما بازگشت ، پسرك هم ديگر مانند او نبود.
دخترك دگرگون بود و تنها شد اما هرشب ابهامى در سر داشت، با خود ميگفت: اى كاش تنها بودم و دگرگون ميشدم...
در سياره اى فرود آمد و از ستارگان دور شد.
فرار كرد و بال هايش را باز كرد،
فرار كرد كه پَر باز كند، كه بارى ديگر پرواز كند.
پروازى كه گاه در آزادى بيان و گاه در آزادى افكار است.
پرواز كند به جايى كه متفاوت پنداشته نشود.
پر زد و پر زد و پر زد و ديگر هيچ كجا ديده نشد....
دخترك با تنهايى اش راز و نياز كرد:
[آدم ها تنها خود را ميبينند،
گويى من آدمى هستم از فضا ؛
آنها درست ميگويند ...
انسان هستم و انسانيت را دوست دارم...
در سياره ى كوچك وجود من ، انسان ها بالاترين جايگاه را دارند.]
"دخترك بال هايش را باز كرد،
با تنهايى درون خود سفر كرد.
خسته شد و موهايش را باز كرد،
پريشان حال از اين سياره فرار كرد."
{پ.ن: به اميد روزى كه در هر جامعه اى آزادى بيان و سلامت افكار باشد و هيچ دخترى را از دنياى رنگين خود طرد نكنند}
#امتحان #مهارت_نوشتارى #آزادى #آدم_فضايى #دخترك #آزادى_بيان #اجتماعى #حرف_مردم
متن از : #دنيا_حسينى
١٠خرداد ٩٦ 👽✌🏻


زندگى،
همان سفريست كه مسير آن از مقصد زيبا تر است.
برخى همسفران در تمام مسير ميدوند و به رسيدن فكر ميكنند.
برخى ديگر سفر را پيمودن مسير ميدانند!
در پيچ و خم اين پستى و آن بلندى، خود ما هستيم كه به بالا پرواز كرده، به درون خود سفر كرده ، و شايد گاه به پايين كوچ ميكنيم...
جاده اى كه اگر محو پشت سرت بشوى ، پايانى تلخ و اگر فقط جلو را نگاه كنى، گذشته ات تكرار ميشود.
خاطراتى كه به هر حال روزى ياد ميشوند و لحظاتى كه ديروز و فرداى آن كمرنگ تر هستند....
بى محابا عشق بورزيد،
بى محابا شاد باشيد،
بى محابا مجنون شويد؛
بى محابا در آغوش بگيريد و هرگز فراموش نكنيد:
"زندگى، فرار لحظه هاى خوش از قفس دلتنگى است؛ بهترين لحظات هم مجرم اند .
خود را اسير قضاوت قاضى هاى اين دادگاه نكنيد..."
پرسشى ميماند؛ شما چگونه فراموش ميكنيد؟
متن از : #دنيا_حسينى
#در_امروز_سفر_كنيد...
#حرف_مردم

20 last posts shown.

154

subscribers
Channel statistics