زمزمه ى دخترك را شنيدم ...
در كوهستانى خلوت در تاريكى شب زير لب با خود سخن ميگفت ....
برخى روز ها را بايد مُرد،
مسير هايى كه نبايد هيچ قدمى در آنها گذاشته شود....
آرزو هايى كه هنوز در گوشه اى از ذهن آشفته ى اين مردم نفس ميكشند...
اتفاق هاى خوشى كه با دقت مسير را طى ميكنند و هيچگاه نمى افتند...
احساساتى از كوله بار تنهايى كه بر دوش انسان ها ، فشار مى آورد و هيچ گاه مانند يك پرنده كوچ نميكند...
فرياد هايى كه در پشت اين سكوت پنهان شده و هيچ كس گمان نميكند، آزادى را ، بايد ها و نبايد ها را ....
گذر اين روز ، ممكن است ؛ اما آن روز هنوز هم تمام نشده است...
زمزمه ى دخترك را شنيدم ...
در كوهستانى خلوت در تاريكى شب ،
دخترك فرياد كشيد و موهايش را به باد سپرد ؛
اشك ريخت و روى زمين زانو زد؛
خودش را به خاطر تمام تصميماتى كه گرفته بود سرزنش كرد....
از اين حال عجيب خود تعجب كرد و از آنجا دور شد ...
خود را در روزمرگى زندانى كرد...
هميشه دلش ميخواست خودش را محو كند...
تيغ را در دست گرفت و روى پوستش كشيد...
دخترك هر روز در دست خود تيزى تيغى را حس ميكرد كه خود را با آن زخمى كرده بود...
دخترك هرگز زندگى نكرد ، چگونه در هر روز خود مرگ را نفس ميكشيد؟
هر روز به تمام خنجر هايى كه در بدنش فرو كردند بى توجهى كرد و هر شب خودش را كشت....
زندگى دردناك است...
نگاه كردىد در چند خط بالا ، دخترك جان خود را گرفت و تنها پيامد آن دگرگونى جملات با فعل "گذشته بود".
آرى درك ماضى بعيد خيلى سخت است....
جملاتى كه دور دست هستند و احساساتى كه در همين نزديكى است... احساساتى كه در قلب ما ميميرند ولى شايد اين اشك ها دليل زنده بودن باشند.. گريستن از همان ابتدا نشانه ى اين بود كه شما زنده ايد.
درست است... همانگونه كه حس ميكنيد،
"دختر خوبى بود"
متن از : #دنيا_حسينى
#دراما
#دخترك
#آشفتگى
#خودكشى
تيرماه ٩٦
#distressed
در كوهستانى خلوت در تاريكى شب زير لب با خود سخن ميگفت ....
برخى روز ها را بايد مُرد،
مسير هايى كه نبايد هيچ قدمى در آنها گذاشته شود....
آرزو هايى كه هنوز در گوشه اى از ذهن آشفته ى اين مردم نفس ميكشند...
اتفاق هاى خوشى كه با دقت مسير را طى ميكنند و هيچگاه نمى افتند...
احساساتى از كوله بار تنهايى كه بر دوش انسان ها ، فشار مى آورد و هيچ گاه مانند يك پرنده كوچ نميكند...
فرياد هايى كه در پشت اين سكوت پنهان شده و هيچ كس گمان نميكند، آزادى را ، بايد ها و نبايد ها را ....
گذر اين روز ، ممكن است ؛ اما آن روز هنوز هم تمام نشده است...
زمزمه ى دخترك را شنيدم ...
در كوهستانى خلوت در تاريكى شب ،
دخترك فرياد كشيد و موهايش را به باد سپرد ؛
اشك ريخت و روى زمين زانو زد؛
خودش را به خاطر تمام تصميماتى كه گرفته بود سرزنش كرد....
از اين حال عجيب خود تعجب كرد و از آنجا دور شد ...
خود را در روزمرگى زندانى كرد...
هميشه دلش ميخواست خودش را محو كند...
تيغ را در دست گرفت و روى پوستش كشيد...
دخترك هر روز در دست خود تيزى تيغى را حس ميكرد كه خود را با آن زخمى كرده بود...
دخترك هرگز زندگى نكرد ، چگونه در هر روز خود مرگ را نفس ميكشيد؟
هر روز به تمام خنجر هايى كه در بدنش فرو كردند بى توجهى كرد و هر شب خودش را كشت....
زندگى دردناك است...
نگاه كردىد در چند خط بالا ، دخترك جان خود را گرفت و تنها پيامد آن دگرگونى جملات با فعل "گذشته بود".
آرى درك ماضى بعيد خيلى سخت است....
جملاتى كه دور دست هستند و احساساتى كه در همين نزديكى است... احساساتى كه در قلب ما ميميرند ولى شايد اين اشك ها دليل زنده بودن باشند.. گريستن از همان ابتدا نشانه ى اين بود كه شما زنده ايد.
درست است... همانگونه كه حس ميكنيد،
"دختر خوبى بود"
متن از : #دنيا_حسينى
#دراما
#دخترك
#آشفتگى
#خودكشى
تيرماه ٩٦
#distressed