ن گ آ ه
هيچگاه در رويا هاى كودكى، خود را شاعر نميديدم.
نگاه هايى كه در مسيرى كوتاه و مقصدى طولانى پى ميشد را لمس كردم .
نگاه هايى كه خود شعر ميگفتند،
نگاه هايى كه واژه ها را در كنار هم گذاشتند و به نگارش آنها پنداشتم.
نگاه هايى كه گاه سنگينى وزن و قافيه آن ، من را به نوشتن وا ميداشت،
نگاهى كه اشك هاى من را سراريز كرد،
روزى چشم هايش مرا شاعر كرد و
روزى دگر ، چشمانش را بست.
چشم هايش را بست ؛ اما من باز هم شعر گفتم.
اشعارى از ادبيات پر رمز و راز و افكارى پريشان در چارچوب صداى ساز اين روزگار را در چند برگ سفيد ، معنا بخشيدم.
نگاه ها مرا شاعر كرد،
پيام دردناك آن نگاه را به آواز واژه ها دراوردم؛
احساس زيباى برخى نگاه ها را مانند لبخندى در تمام واژه هاى اين دلنوشته ها رسم كردم.
از روزى كه شعر ميگويم ؛
نگاه ها به من بيشتر شده است....
نگاه ها به سوى من بيشتر شده،
ترس از فرار چشم هاى او هر شب در قلم من جان ميدهد.
نگاه ها به من بيشتر شده است،
دوست است ديگر مگر اين دوستان جز نگاه كردن، درك ديگرى از معناى دوستى دارند؟
نگاه ها به من بيشتر شده است،
شعر هايم را ميخوانند و ناآشنا هستند،
اين مردم به هر غريبه اى نگاهى مى اندازند.
نگاه ها به من بيشتر شده است، هر بار كه پيوند درونم را با بغض نگاهم نابود كردم و سوختم و بخشى كوچك از اين راه را روشن كردم ...
نگاه ها به من بيشتر شده است،
نگاه ها به من بيشتر شده و من هم نگاهم را دگرگون ساختم.
پرسش من اين است:
"در ميان پيچ و و خم اين نگاه ها از چشمان اين و از چشمان او،چگونه خدايم را شكر كنم ؟
چند بار سر فرود آورم و چند بار شعر بگويم؟
چگونه احساس زيبايى كنه اين واژه ها را از خداى درونم به خداى آسمان ها نشان دهم؟ "
(پ.ن: درد و دل واژه ها از زبان بخشى كوچك از ادبيات پارسى)
#دل_نوشته #نگاه #همين_الآن #زيبا #درك #اجتماعى #عاشقانه
متن از : #دنيا_حسينى
اول #مرداد ماه ١٣٩٦
هيچگاه در رويا هاى كودكى، خود را شاعر نميديدم.
نگاه هايى كه در مسيرى كوتاه و مقصدى طولانى پى ميشد را لمس كردم .
نگاه هايى كه خود شعر ميگفتند،
نگاه هايى كه واژه ها را در كنار هم گذاشتند و به نگارش آنها پنداشتم.
نگاه هايى كه گاه سنگينى وزن و قافيه آن ، من را به نوشتن وا ميداشت،
نگاهى كه اشك هاى من را سراريز كرد،
روزى چشم هايش مرا شاعر كرد و
روزى دگر ، چشمانش را بست.
چشم هايش را بست ؛ اما من باز هم شعر گفتم.
اشعارى از ادبيات پر رمز و راز و افكارى پريشان در چارچوب صداى ساز اين روزگار را در چند برگ سفيد ، معنا بخشيدم.
نگاه ها مرا شاعر كرد،
پيام دردناك آن نگاه را به آواز واژه ها دراوردم؛
احساس زيباى برخى نگاه ها را مانند لبخندى در تمام واژه هاى اين دلنوشته ها رسم كردم.
از روزى كه شعر ميگويم ؛
نگاه ها به من بيشتر شده است....
نگاه ها به سوى من بيشتر شده،
ترس از فرار چشم هاى او هر شب در قلم من جان ميدهد.
نگاه ها به من بيشتر شده است،
دوست است ديگر مگر اين دوستان جز نگاه كردن، درك ديگرى از معناى دوستى دارند؟
نگاه ها به من بيشتر شده است،
شعر هايم را ميخوانند و ناآشنا هستند،
اين مردم به هر غريبه اى نگاهى مى اندازند.
نگاه ها به من بيشتر شده است، هر بار كه پيوند درونم را با بغض نگاهم نابود كردم و سوختم و بخشى كوچك از اين راه را روشن كردم ...
نگاه ها به من بيشتر شده است،
نگاه ها به من بيشتر شده و من هم نگاهم را دگرگون ساختم.
پرسش من اين است:
"در ميان پيچ و و خم اين نگاه ها از چشمان اين و از چشمان او،چگونه خدايم را شكر كنم ؟
چند بار سر فرود آورم و چند بار شعر بگويم؟
چگونه احساس زيبايى كنه اين واژه ها را از خداى درونم به خداى آسمان ها نشان دهم؟ "
(پ.ن: درد و دل واژه ها از زبان بخشى كوچك از ادبيات پارسى)
#دل_نوشته #نگاه #همين_الآن #زيبا #درك #اجتماعى #عاشقانه
متن از : #دنيا_حسينى
اول #مرداد ماه ١٣٩٦