دانجونگ، پادشاه نوجوان کره، در دوازده‌سالگی پس از مرگ پدرش به تخت سلطنت رسید. اما به دلیل سن کم، بسیاری از امور کشور را وزیران اداره می‌کردند.
عمویش سِجو که فردی جاه‌طلب و قدرتمند بود، به‌تدریج کنترل دربار را در دست گرفت، مخالفانش را کنار زد و دانجونگ را وادار به کناره‌گیری کرد. سپس خود پادشاه شد.
با این حال، بسیاری از دانشمندان و مقام‌های دربار، دانجونگ را پادشاه قانونی می‌دانستند. گروهی از وفاداران برای بازگرداندن او تلاش کردند، اما نقشه‌شان فاش شد و بسیاری جان باختند.
دانجونگ به یونگ‌وُل تبعید شد و چون هنوز عده‌ای او را پادشاه واقعی می‌دانستند، سجو از شورش‌های احتمالی می‌ترسید. سرانجام، دانجونگ در حدود هفده‌سالگی به دستور سجو کشته شد.
در میان وفاداران او، اوم هونگ‌دو نیز حضور داشت. او پس از مرگ دانجونگ در دفن پیکر پادشاه با وجود تهدیدها نقش داشت و بعدها به نماد وفاداری در تاریخ کره تبدیل شد.
سال‌ها بعد، دانجونگ دوباره به عنوان پادشاه قانونی به رسمیت شناخته شد و برای او آرامگاهی سلطنتی ساختند.