اَاَاَه... دوباره این نکبت و پرستارا دورش اومدن.
نذاشتم برسن بالاسرم، همونجا از رو تخت با تموم جونم داد زدم:
«چی میخواید از جون مننن؟!... بابا، ولم کنید! من حالم خوبه، حالم عالیه! شما احمقا منو نکشید، خودم نمیمیرم!»
آهان... آقادکترِ، انگار بدجور یکه خورد.
همینه! ولم کن دیگه مرتیکه؛ یک هفتست منو نگه داشتین، شبی بیست تومن از اون بچهی احمق و بدبخت من میگیرین!
وایسا ببینم چی داره میگه به اون عنچوچَکای دورش...
دکتر اومد بالاسرم، با یه نفس عمیقِ اندازهی فیل گفت:
«خب خب... میبینم که بهتر شدی پیرمرد. صداتو بلند میکنی، فحش میدی... باریکلا! دیگه چی؟»
همونجوری که با چشمهای ریزشده نگاهش میکردم، گفتم:
«اگه این سیم و لولهها بهم وصل نبود، دهن تو یکی رو حتماً سرویس میکردم!»
بدون اینکه اعتنایی کنه، زل زده بود به برگههای تو دستش و اون کامپیوتر (مانیتور) کنار تخت. بعد با لحن نسبتن جدی گفت:
«نه داداشم... امشبم باید مهمون ما باشی. هنوز نمیتونی منو بزنی.»
صدامو انداختم تو گلوم:
«مرتیکه ضیغی... من جای باباتم! به من میگی داداش؟!»
دکتر چشمهاش داشت از عینکش میزد بیرون، گفت:
«عه عه... دفعه قبلی بهت گفتم "پدرجان"، گفتی "پدرجان باباته". مگه من چند سالمه؟ این دفعه اینجوری میگی؟ عجب آدمی هستی تو، پیرمرد!»
برای اینکه حرصشو دربیارم، گفتم:
«پیرمردم باباته!»
این دفعه دیگه هیچی نگفت... یهدونه زد تو پیشونیش، رفت. جرات نداشت!
هاها... خوب حالشو گرفتم. انشالا دیگه امشب آزادم.
بعد از چند ساعت، شام آوردن برام و بعدم یهچیزی دوباره ریختن تو سرم. دیگه یادم نیست چی شد تا فردا صبح که بیدار شدم، دیدم پسرم داره با دکتر حرف میزنه.
بالاخره مرخصم کرد، مثل اینکه.
از بیمارستان که اومدیم بیرون، یه نفس عمیق کشیدم. انگار هوا هم بوی آدمیزاد میداد بعد اون همه روز. ولی توی ماشین همهچی دوباره نکبت شد.
پسرم مثل همیشه شروع کرد نصیحت کردن.
آخه بچه، به تو چه که سیگار میکشم!
واسه اینکه ادامه نده، پرسیدم:
«چقدر خرج رو دستت گذاشتم؟»
یه نگاه نصفهنیمه انداخت و گفت:
«بابا، الان وقت این حرفاست؟»
گفتم:
«چرا وقتش نیست؟ این همه خرج من میکنی، تهش دو روز اینور اونور من رفتنیم.»
زد رو ترمز، ماشین یه تکون خورد. برگشت سمتم:
«باز شروع کردی؟ من دارم همهچی رو به خاطر خودت میگم! تو هی حرف از مردن میزنی...»
داد زدم:
«نمیخوام! نمیخوام بهخاطر من کاری بکنی! ببرم قبرستون! ببرم سر قبر مادرت...»
اومد حرف بزنه که محکمتر گفتم: «الان!»
هرچی گفت و غر زد، دیگه محل نذاشتم. تهش دید که فایده نداره، ماشینو به سمت بهشت زهرا برگردوند. رسیدیم، پیاده شدم. به پسرم گفتم بره، وقتی زنگ زدم برگرده. یهکم سخت راه میرفتم، اما رفتم... همونجا، کنار اون سنگ مرمر سفید، سنگ قبرشم منو یاد خودش مینداخت.
نذاشتم برسن بالاسرم، همونجا از رو تخت با تموم جونم داد زدم:
«چی میخواید از جون مننن؟!... بابا، ولم کنید! من حالم خوبه، حالم عالیه! شما احمقا منو نکشید، خودم نمیمیرم!»
آهان... آقادکترِ، انگار بدجور یکه خورد.
همینه! ولم کن دیگه مرتیکه؛ یک هفتست منو نگه داشتین، شبی بیست تومن از اون بچهی احمق و بدبخت من میگیرین!
وایسا ببینم چی داره میگه به اون عنچوچَکای دورش...
دکتر اومد بالاسرم، با یه نفس عمیقِ اندازهی فیل گفت:
«خب خب... میبینم که بهتر شدی پیرمرد. صداتو بلند میکنی، فحش میدی... باریکلا! دیگه چی؟»
همونجوری که با چشمهای ریزشده نگاهش میکردم، گفتم:
«اگه این سیم و لولهها بهم وصل نبود، دهن تو یکی رو حتماً سرویس میکردم!»
بدون اینکه اعتنایی کنه، زل زده بود به برگههای تو دستش و اون کامپیوتر (مانیتور) کنار تخت. بعد با لحن نسبتن جدی گفت:
«نه داداشم... امشبم باید مهمون ما باشی. هنوز نمیتونی منو بزنی.»
صدامو انداختم تو گلوم:
«مرتیکه ضیغی... من جای باباتم! به من میگی داداش؟!»
دکتر چشمهاش داشت از عینکش میزد بیرون، گفت:
«عه عه... دفعه قبلی بهت گفتم "پدرجان"، گفتی "پدرجان باباته". مگه من چند سالمه؟ این دفعه اینجوری میگی؟ عجب آدمی هستی تو، پیرمرد!»
برای اینکه حرصشو دربیارم، گفتم:
«پیرمردم باباته!»
این دفعه دیگه هیچی نگفت... یهدونه زد تو پیشونیش، رفت. جرات نداشت!
هاها... خوب حالشو گرفتم. انشالا دیگه امشب آزادم.
بعد از چند ساعت، شام آوردن برام و بعدم یهچیزی دوباره ریختن تو سرم. دیگه یادم نیست چی شد تا فردا صبح که بیدار شدم، دیدم پسرم داره با دکتر حرف میزنه.
بالاخره مرخصم کرد، مثل اینکه.
از بیمارستان که اومدیم بیرون، یه نفس عمیق کشیدم. انگار هوا هم بوی آدمیزاد میداد بعد اون همه روز. ولی توی ماشین همهچی دوباره نکبت شد.
پسرم مثل همیشه شروع کرد نصیحت کردن.
آخه بچه، به تو چه که سیگار میکشم!
واسه اینکه ادامه نده، پرسیدم:
«چقدر خرج رو دستت گذاشتم؟»
یه نگاه نصفهنیمه انداخت و گفت:
«بابا، الان وقت این حرفاست؟»
گفتم:
«چرا وقتش نیست؟ این همه خرج من میکنی، تهش دو روز اینور اونور من رفتنیم.»
زد رو ترمز، ماشین یه تکون خورد. برگشت سمتم:
«باز شروع کردی؟ من دارم همهچی رو به خاطر خودت میگم! تو هی حرف از مردن میزنی...»
داد زدم:
«نمیخوام! نمیخوام بهخاطر من کاری بکنی! ببرم قبرستون! ببرم سر قبر مادرت...»
اومد حرف بزنه که محکمتر گفتم: «الان!»
هرچی گفت و غر زد، دیگه محل نذاشتم. تهش دید که فایده نداره، ماشینو به سمت بهشت زهرا برگردوند. رسیدیم، پیاده شدم. به پسرم گفتم بره، وقتی زنگ زدم برگرده. یهکم سخت راه میرفتم، اما رفتم... همونجا، کنار اون سنگ مرمر سفید، سنگ قبرشم منو یاد خودش مینداخت.