به سوگ یار گلگون بال مرده
هجوم وحشت دشمن و دشمن
به یاُس زندگانی خو گرفتن
سکوت مردمان پاره دامن
به سوگ یار دیرین یاد کُشته
به غم هایی کماکان جاودانه
به کِشت گندم و چشم بد دزد
و شعله های چشم او بد ظالمانه
به این خاک به خون گِل گشته و چرک
به این دریای از خون جان گرفته
به این دم ٬ بازدم کوبنده فریاد
دریغا از غم در دل نهفته
به ما موشان در عمق فلاکت
به آن بلعندگان بی عدالت
به ما بینندگان کورِ بینا
به آن رقصندگان چون کثافت
به ما خورده دو قطره آب باران
به آن بلعندگان آب دریا
به ما گرمای بازدم حین سرما
به آن خورشیدْ داران ثریا
به ما درب ورود باغ تیغک
به آن ها درب هفتم باغ جنّت
به ما سیب به کرم افتاده و گند
به آن ها چرم اصل میش تبّت
به خون ما شود سیراب سیراب
به خون ما کند سیلاب سیلاب
عطش بر خون ما پایان ندارد
که خون چرک ما مرداب مرداب
قلم زد تاریخ با جوهر خون
ز خون ما کماکان میزند نقش
که این ظلم و ستم پایان ندارد
که این ظلم و ستم پایان ندارد
باربد
دی ۹۶
@chargushekaj