𝒞𝗁𝗂𝗄𝗎𝗆𝗈.

مـے‌بـوسـم رویش را و حک مۍ‌کنـم یـادش را دڔ هـڢت رنگِ آسمـاں. در گـلبرگ‌هـای نـرگس و در ٺارهاے زمستـان. می‌بـرم با خود یـاد او را بـہ هر دشتِ بے‌ݒایـان؛ تا ڪہ در هر گـوشہ جہان، پُـر شود بـا اۅ و شکـوفہ‌های سبـزِ بـهار. مے‌نویسـم از او، مے‌خوانـم از او، مےگـویم از او. گـویے دیـوونہ‌ای هستم کـہ تنہا پُر گشتہ‌ام از او.

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌𝐌𝖮𝖱𝖭𝖨𝖭𝖦 ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌
‌ ‌ ‌ׁ` ‌ ‌ ‌ ‌🥒 ‌ ‌ ‌ ‌ִ ‌ ‌ ‌ ‌𝖮𝖢𝖳𝖮𝖡𝖤𝖱 𝖨𝖲𝖳, 𝟏𝟗𝟓𝟔

𝖳𝗁𝖾 𝗌𝗄𝗒 𝗍𝗎𝗋𝗇𝖾𝖽 𝗈𝗏𝖾𝗋 𝖺 𝖻𝗅𝖺𝗇𝗄𝖾𝗍 𝗈𝖿 𝖽𝗂𝗅𝗎𝗍𝖾𝖽 𝖼𝗋𝖾𝖺𝗆, 𝖼𝖺𝗌𝗍𝗂𝗇𝗀 𝖺𝗇 𝗎𝗇𝗌𝖾𝗍𝗍𝗅𝗂𝗇𝗀 𝗀𝗅𝖾𝖺𝗆 𝗈𝖿 𝗉𝖺𝗋𝖺𝗇𝗈𝗂𝖺 𝖺𝗅𝗈𝗇𝗀 𝗍𝗁𝖾 𝗌𝗅𝗂𝗀𝗁𝗍𝗅𝗒 𝖽𝖺𝗆𝗉 𝖻𝖺𝗍𝗁𝗋𝗈𝗈𝗆 𝖨 𝗌𝗁𝖺𝗋𝖾𝖽 𝗐𝗂𝗍𝗁 𝗍𝗁𝗋𝖾𝖾 𝗈𝗍𝗁𝖾𝗋 𝗍𝖾𝗇𝖾𝗍𝗌. 𝖨𝗍 𝗐𝖺𝗌 𝖺𝗅𝗐𝖺𝗒𝗌 𝖼𝗈𝗅𝖽, 𝗐𝗂𝗍𝗁 𝗈𝖿𝖿-𝗐𝗁𝗂𝗍𝖾 𝗍𝗂𝗅𝖾𝗌 𝖺𝗇𝖽 𝗌𝗍𝖺𝗂𝗇𝖾𝖽 𝗉𝗈𝗋𝖼𝖾𝗅𝖺𝗂𝗇 𝖿𝗂𝗑𝗍𝗎𝗋𝖾𝗌. 𝖨 𝗅𝗂𝗍 𝖺 𝖼𝗂𝗀𝖺𝗋𝖾𝗍𝗍𝖾 𝖺𝗇𝖽 𝖿𝗅𝗂𝖼𝗄𝖾𝖽 𝖺𝗌𝗁𝖾𝗌 𝗂𝗇𝗍𝗈 𝗍𝗁𝖾 𝗌𝗂𝗇𝗄. 𝖨 𝗐𝖺𝗍𝖼𝗁𝖾𝖽 𝗐𝗂𝗍𝗁 𝗉𝗎𝖿𝖿𝗒 𝖾𝗒𝖾𝗌 𝖺𝗌 𝗍𝗁𝖾𝗒 𝗌𝗉𝗎𝗇 𝗁𝖾𝗅𝗉𝗅𝖾𝗌𝗌𝗅𝗒 𝗂𝗇 𝗍𝗁𝖾 𝗐𝗁𝗂𝗍𝖾 𝖻𝗈𝗐𝗅, 𝗌𝗍𝗋𝖾𝖺𝗄𝗂𝗇𝗀 𝗍𝗁𝖾 𝗌𝗂𝖽𝖾𝗌 𝗂𝗇 𝖻𝗅𝖺𝖼𝗄, 𝗅𝗂𝗄𝖾 𝖻𝗎𝗋𝗇𝖾𝖽 𝗅𝗂𝗅𝗂𝖾𝗌. 𝖡𝗂𝗅𝗅𝗂𝖾 𝖧𝗈𝗅𝗂𝖽𝖺𝗒'𝗌 "𝖤𝖺𝗌𝗒 𝖫𝗂𝗏𝗂𝗇𝗀" 𝗉𝗅𝖺𝗒𝖾𝖽 𝖿𝗋𝗈𝗆 𝖺𝗇𝗈𝗍𝗁𝖾𝗋 𝗋𝗈𝗈𝗆 𝗈𝗇 𝖺𝗇𝗈𝗍𝗁𝖾𝗋 𝖿𝗅𝗈𝗈𝗋. 𝖨𝗍 𝗆𝗂𝗑𝖾𝖽 𝗐𝗂𝗍𝗁 𝗍𝗁𝖾 𝗆𝗎𝖿𝖿𝗅𝖾𝖽 𝗌𝗂𝗅𝖾𝗇𝖼𝖾 𝖺𝗌 𝗆𝗒 𝖾𝗒𝖾 𝗌𝗈𝖼𝗄𝖾𝗍𝗌 𝗉𝗈𝗈𝗅𝖾𝖽. 𝖨 𝗅𝗂𝖿𝗍𝖾𝖽 𝗆𝗒 𝗁𝖾𝖺𝖽 𝗍𝗈𝗐𝖺𝗋𝖽𝗌 𝗍𝗁𝖾 𝖼𝗋𝖺𝖼𝗄 𝗆𝗂𝗋𝗋𝗈𝗋, 𝗍𝖺𝗄𝗂𝗇𝗀 𝗂𝗇 𝗍𝗁𝖾 𝖺𝗉𝗉𝖾𝖺𝗋𝖺𝗇𝖼𝖾 𝗈𝖿 𝖺𝗇𝗈𝗍𝗁𝖾𝗋 𝖻𝖺𝗍𝗁𝗋𝗈𝗈𝗆 𝗆𝖾𝗇𝗍𝖺𝗅 𝖼𝖺𝗏𝖾 𝗂𝗇. 𝖨'𝗏𝖾 𝗌𝖾𝖾𝗇 𝗍𝗁𝖾 𝗌𝖼𝖾𝗇𝖾 𝖻𝖾𝖿𝗈𝗋𝖾; 𝗌𝗁𝗂𝗋𝗍𝗅𝖾𝗌𝗌, 𝗇𝖾𝗋𝗏𝗈𝗎𝗌𝗅𝗒 𝗍𝗁𝗂𝗇, 𝗉𝖺𝗅𝖾 𝖺𝗌 𝗍𝗁𝖾 𝗉𝗈𝗋𝖼𝖾𝗅𝖺𝗂𝗇 𝗍𝗎𝖻, 𝗆𝗒 𝖻𝗈𝖽𝗒 𝖼𝖺𝗏𝗂𝗇𝗀 𝗂𝗇𝗐𝖺𝗋𝖽𝗌 𝗍𝗈𝗐𝖺𝗋𝖽𝗌 𝗍𝗁𝖾 𝗌𝗐𝗂𝗋𝗅𝗂𝗇𝗀 𝗐𝖺𝗍𝖾𝗋, 𝗐𝗂𝗍𝗁 𝖻𝖺𝗋𝗄𝗂𝗇𝗀 𝖽𝗈𝗀𝗌 𝗂𝗇 𝗆𝗒 𝖾𝖺𝗋𝗌. 𝖤𝗏𝖾𝗋𝗒𝗍𝗁𝗂𝗇𝗀 𝖼𝗈𝖾𝗑𝗂𝗌𝗍𝗂𝗇𝗀 𝗂𝗇 𝗍𝗁𝖾 𝗆𝖾𝗇𝗍𝖺𝗅 𝗌𝗍𝖺𝗀𝖾 𝗈𝖿 𝗆𝗒 𝗅𝗈𝗇𝗀𝗂𝗇𝗀 𝗆𝗂𝗇𝖽.