ناگهان از خواب جسته بود.
در زیر نور صبحدم که ریز ریز جای تاریکی شب را پر مینمود، پنجره را گشود و دید که آسمان صاف است و هوا چه دلنشین.
تن خویش را عضو به عضو و جزءبهجزء احساس مینمود. نه درد و نه خستگی در تنش نبود.
بالشش را نگاه کرد. حتی یک تار مو بر بالشش نبود. هیچ جای ملافه سفید هم خونین نگشته بود.
رادیوی بالای سر تخت را روشن نمود. هیچ خبری از جنگ و مرگ و قتل در عراق و غزه و لبنان نبود! فکر کرد که خواب دیده است. چشمهایش را جلوی آینه مالید و خود را در آینه شناخت. فریاد زد: "عجب! زندهام هنوز".
در آشپزخانه پی قهوه رفت و یک قاشق از عسل در لیوان شیر چربی گرفته، ریخت. از پنجره به قناری کوچک کنار باغچه پژمرده بیآب، سلام کرد. یکذره خرده نان برای پرنده که انداخت، پرنده پر کشید و بر شاخه درخت نشست و نغمه خواند.
بار دگر گفت نکند رؤیا است این و من هنوز خواب.در آینه نگاه کرد، تصویر خود را شناخت. بار دیگر به اخبار رادیو گوش داد. هیچ خبری از هیچ کشتهای در هیچ جا نبود.
این صبح بس غریب شادش نموده بود. با سرخوشی بهسوی میزتحریر رفت تا فقط بنویسد:" بااینکه زندهام، اما دردی نمیکشم" انگار این جمله از عالم بالا به او الهام گشته بود.
وقتیکه پشت میز نشست دید که یک جمله بر کاغذی سپید نوشتهاند. یک جمله عجیب "بااینکه زندهام، اما دردی نمیکشم".
این بار دیگر گمان نبرد که خواب دیده است، یقین نمود!
#محمود_درویش
مترجم #حسینبرهمت
https://t.me/darvishiat
در زیر نور صبحدم که ریز ریز جای تاریکی شب را پر مینمود، پنجره را گشود و دید که آسمان صاف است و هوا چه دلنشین.
تن خویش را عضو به عضو و جزءبهجزء احساس مینمود. نه درد و نه خستگی در تنش نبود.
بالشش را نگاه کرد. حتی یک تار مو بر بالشش نبود. هیچ جای ملافه سفید هم خونین نگشته بود.
رادیوی بالای سر تخت را روشن نمود. هیچ خبری از جنگ و مرگ و قتل در عراق و غزه و لبنان نبود! فکر کرد که خواب دیده است. چشمهایش را جلوی آینه مالید و خود را در آینه شناخت. فریاد زد: "عجب! زندهام هنوز".
در آشپزخانه پی قهوه رفت و یک قاشق از عسل در لیوان شیر چربی گرفته، ریخت. از پنجره به قناری کوچک کنار باغچه پژمرده بیآب، سلام کرد. یکذره خرده نان برای پرنده که انداخت، پرنده پر کشید و بر شاخه درخت نشست و نغمه خواند.
بار دگر گفت نکند رؤیا است این و من هنوز خواب.در آینه نگاه کرد، تصویر خود را شناخت. بار دیگر به اخبار رادیو گوش داد. هیچ خبری از هیچ کشتهای در هیچ جا نبود.
این صبح بس غریب شادش نموده بود. با سرخوشی بهسوی میزتحریر رفت تا فقط بنویسد:" بااینکه زندهام، اما دردی نمیکشم" انگار این جمله از عالم بالا به او الهام گشته بود.
وقتیکه پشت میز نشست دید که یک جمله بر کاغذی سپید نوشتهاند. یک جمله عجیب "بااینکه زندهام، اما دردی نمیکشم".
این بار دیگر گمان نبرد که خواب دیده است، یقین نمود!
#محمود_درویش
مترجم #حسینبرهمت
https://t.me/darvishiat