محمود درویش


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


کانالی برای بازنشر باز سرایی های اشعار #محمود_درویش شاعر فلسطینی به قلم حسین برهمت

Related channels  |  Similar channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


وقتی که دوستان
شرمنده ام می کنند


آسمان آبی آبی و باغ سبز سبز
شعری از #محمود_درویش
بازسرایی حسین برهمت
ویراستار محمدنقی افشارنیا




آسمانِ صاف
اندیشیدنِ به هیچ
چون باغِ سبز سبز

یک چکامه بی‌عیب بود، اگر صراحت بسیار را عیب ندانیش
انگار آسمان محتاج گذر ناگهانی یک تکه است تا_ پاره شود چرت آبی‌اش
انگار باغ سبز محتاج رنگ دیگری است. زرد، بنفش، سرخ
یا یک شغال که بلغزد به نرمی میان بوته‌ها
گویی کمال می‌کشد انگیزه‌های ما
هر چکامه محتاج نقص کوچکی است تا
ایمان بیاوریم به شعر و دروغ و حیرتی که در صافی آسمان و سبزی بستان نهفته است

وقتی که آسمان آبی، آبی است و باغِ سبز، سبز
احتیاجی به شعر نیست

https://t.me/darvishiat


سماء صافية وحديقة خضراء



السماء الصافية
تفكير بلا فكرة
كحديقة
كلها خضراء.
قصيدة لا عيب فيها سوى إفراطها في الوضوح.
تفتقر السماء إلى غيمة ولو عابرة لتوقظ الخيال من خَدَر الأزرق.
وتفتقر الحديقة الخضراء إلى لون أخر، أحمر أو أصفر أو ليلكي،
وإلى بنات آوى، لكي يحار القلب بين الأنواع.
فالجهاز خصم الحافز.
والقصيدة
محتاجة إلى ما يشبه الخلل الماكر لكي نصدُّق الشاعر حين يكذب ويكتب عن حيرة الروح
بين سماء صافية وحديقة
خضراء،
فما حاجتنا للشعر إذا قال
الشاعر: إن السماء صافية. وإن
الحديقة خضراء؟


گمان
شعری از #محمود_درویش
باز سرایی حسین برهمت



من در گمان
و در این گمان، گناهی نبوده است

پنداشته‌ام
با نخ ابریشمین بُرَم زنجیر آهنین
پنداشته‌ام
با نخ پشمین
بسازم خیمه‌ای _در دوردست‌ها
و از آن گریزم
و از خویشتن
چرا؟ چون که من...!
راستی من چه‌ام؟

https://t.me/darvishiat


أظن



أظن
ولا إثم في مثل ظني
أني
بخيط حريرٍ أقُصُّ الحديد
و أَني
بخيط من الصوف
أَبني خيام البعيد
و أَهرب منها
ومني
لأني ... كأني!


عرب هستم
شعری از #محمود درویش
بازسرایی حسین برهمت
ویراستار محمدنقی افشارنیا




بنویس
عرب هستم!

شماره شناسنامه پنج‌هزار و پنج
هشت فرزندم به خانه است
و آن دیگر
می‌رسد از راه همین پاییز
خشمگینت می‌کند این‌ها؟
بنویسش... عرب هستم!

و با آنان که چون من، سختکوشانند
در کاریم در معدن
برای هشت فرزندم
کتاب و نان و پیراهن
فراهم می‌کنم هرروز، از میان سنگ
و هرگز آستانت را_برای صدقه‌داد گِرده‌ی نانی_ سر نمی‌سایم
خشمگینت می‌کند این‌ها؟
بنویسش!... عرب هستم

لقب بر نام من مفزا
که من آکنده از صبرم
میان مردمانی که همه در جوششی از خشم می‌سوزند ومی‌سازند
ریشه‌هایم سال‌های دور_پیش از تاریخ است _ در این خاکدان رسته
پدرهایم نه از نسل بزرگان‌اند
همه فرزندهای تیشه‌اند و خیش و گاوآهن
پدرجدم که دهقان بود
پیش از گفتن هر چیز به من آموخت عزت را
عرب هستم!
بنویسش!... عرب هستم!

عرب هستم زغالین موی و رنگ چشم از قهوه
عقال و چفیه برسر
و دستم سخت چون صخره
خراشد گر کشی بر دست من دستت
نشانی؟
من از آن روستای دور می‌آیم
ندارد نام، کوچه‌های روستای من
تمام مردهای روستایم مرد معدن بوده اند و خاک
خشمگینت می‌کند این‌ها؟
بنویسش... عرب هستم!...

تاکستان‌های ما را بُرده‌اید اینک
و خاکی که کشت گاه ماست دزدیدید
نمانده جای دیگر جز_ کوهسار سنگ
می‌خواهد دولتت این را، بگیرد نیز؟!
پس
بر پیشانی و در صفحه اول
بنویسش
نه با کس دشمنی دارم
نه از کس نان بدزدم لیک
گرسنه گر شوم روزی
به دندان می‌کشم از کشته‌هاتان گوشت
بترسید و بترسانید از خشمم
عرب هستم!

https://t.me/darvishiat


سجل انا عربي
ورقم بطاقتي خمسون الف
واطفالي ثمانية
وتاسعهم سيأتي بعد صيف
فهل تغضب
سجل.. انا عربي...


واعمل مع رفاق الكدح في محجر
واطفالي ثمانية
اسلّ لهم رغيف الخبز والاثواب والدفتر
من الصخر
ولا اتوسل الصدقات من بابك
ولا اصغر امام بلاط اعتابك
فهل تغضب
سجل.. انا عربي...


انا اسم بلا لقب
صبور في بلاد كل ما فيها
يعيش بفورة الغضب
جذوري
قبل ميلاد الزمان رست
وقبل تفتح الحقب
ابي من اسرة المحراث لا من سادة نجب
وجدي كان فلاحا بلا حسب ولا نسب
يعلمني شموخ النفس قبل قراءة الكتب
انا عربي

سجل.. انا عربي...


ولون الشعر فحميُّ ولون العين بنيُّ
وميزاتي على رأسي عقال فوق كوفية
وكفي صلبة كالصخر.. تخمش من يلامسها
وعنواني انا من قرية عزلاء منسية
شوارعها بلا اسماء
وكل رجالها.. في الحقل والمحجر
فهل تغضب

سجل... انا عربي...


سُلبتُ كروم اجدادي وارضا كنت افلحها
انا وجميع اولادي
ولم تترك لنا
سوى هذي الصخور..
فهل ستأخذها حكومتكم كما قيل
اذن!
سجل برأس الصفحة الاولى
انا لا اكره الناس

ولا اسطو على احد
ولكني اذا ما جعت

آكل لحم مغتصبي
حذار حذار من جوعي ومن غضبي
انا عربي




بکشیدشان
شعری از #محمود_درویش


بکشیدشان
شعری از #محمود_درویش
بازسرایی حسین برهمت
ویراستار محمدنقی افشارنیا




از خواب برنینگیز قربانی‌ات، مباد که فریاد سر دهد
_این کیست که برانگیختش... کار که بود این ؟

+بادی که می‌وزد، می‌کند زنده مرده را
- این باد از کجا ؟

+از هر طرف!...می‌آید از چهار سویه‌ی وطن!
- این واژه فراموش گشته از که آموختند ،هان ؟

+این را، نوازندگان دوره‌گرد خوانند همراه با رباب
_مرگ بر آنان ، بکشیدشان سریع

+کشتیمشان، ولی واژه "آزادی" بر سر زبان فتاد
_ از کجا؟ از که آموختند این عصیان‌واژه را

+ از مردهای مرد که انقلاب کرده‌اند
_بکشیدشان

+کشتیمشان ، "عدالت" است اینک سر زبانشان
- از کجا ؟ این واژه را که آموخته استشان ؟

+ این واژه را "ظلم" بر زبان نهاد . ظلم را کُشیم ؟
_ گر ظلم را کشیم یعنی که خویشتن خویش کشته‌ایم

+ای وای ما، ندانیم باید، چکار کرد!

https://t.me/darvishiat


+ لا توقظوا الضحية، لئلا تصرخ.
_ من أيقظها.. من المسؤول؟

+ ريح تهب فجأة فتنعش الموتى.
_ من أين تهب؟

+ من كل الجهات...من الوطن.
_ ومن علمهم هذه اللفظة المهجورة؟

+ شعراء يغنون على ربابة.
_ اقتلوهم؟

+ قتلناهم، فابتكروا لفظة أخرى__الحرية.
_ من علمهم هذه اللفظة العاصية؟

+ ثوار حماسيون.
_ اقتلوهم؟

+ قتلناهم، فتعلموا كلمة أخرى__العدالة.
_ من علمهم هذه اللفظة؟

+ الظلم...هل نقتل الظلم؟
_ إذا قضيتم على الظلم، قضيتم على أنفسكم.

*ما العمل؟


شکارچی
شعری از #محمود_درویش
بازسرایی حسین برهمت
ویراستار مجید محی‌الدین




شکارچی اگر بودم
به آهو فرصتی دوباره
وسه باره
و ده باره می دادم
شاید که آرام بخسبد
و به سهم خود به لذت دیدن
خواب و آرامشش بسنده می کردم

من سرشار از رحم و بخششم
چون آب چشمه در اوج جوششش

شکارچی اگر بودم
چون برادری می گفتم
آهو ! نترس خواهرکم از تفنگ من
آنگاه با هم
در صلح و در صفا گوش می سپردیم
به صدای زوزه گرگهای دوردست

https://t.me/darvishiat


Forward from: Hosein Barhemat
لو كنت صياداً
لأعطيت الغزالة فرصة أولى
وثانية
وثالثة
وعاشرة،
لتغفو...
واكتفيت بحصتي منها:
سلام النفس تحت نعاسها...
أنا قادر لكنني أعفو
وأصفو
مثل ماء النبع قرب كناسها
لو كنت صيادا
لآخيت الغزالة...
"لا تخافي البندقية
يا شقيقتي الشقية"
واستمعنا، آمِنَيْن، إلى
عواء الذئب في حقل بعيد!


مرخصی
شعری از #محمود_درویش
بازسرایی حسین برهمت



در روز شنبه بود که باور نمودم که مرده‌ام

گفتم باید وصیتی کنم
برای وصیت چیزی نمانده بود

گفتم باید به دوستی خبر دهم
دوستی نداشتم

پنداشتم که باید به سوی گور روم و پر کنم گور خویش را
راه را نیافتم
زین روی گور من، سرد و خالی است

گفتم که باید به وظیفه خود عمل کنم و اینجا در سایه ،آخرین سطر نوشتار خویش را کنم تمام
آب تمام نوشته‌ها را شسته بود

گفتم آخر باید که کاری کنم درخور مرگ خویشتن
چیزی نیافتم

فریاد کشیدم که بی معنی است مرگ
بی‌معنی و مسخره و ناسازگار با تمام حواس من
انگار راست نیست این مرگ که مرده‌ام
شاید که من هنوز کامل نمرده‌ام
شاید من مرده‌ای مرخصی گرفته ز مرگم و اینک
برای چند روزبه زندگی بازگشته‌ام

HTTPS://T.ME/DARVISHIAT


اجازه


صدقت أني مت يوم السبت, ‏

قلت: عليّ أن أوصي بشيء ما
‏
فلم أعثر على شيء... ‏

وقلت: عليّ أن أدعو صديقاً ما
لأخبره بأني مت
لكن لم أجد أحداً ...
وقلت: عليّ أن أمضي إلى قبري
لأملأه, فلم أجد الطريق
وظلّ قبري خالياً مني
وقلت: عليّ واجب أن أؤدي واجبي:
أن أكتب السطر الأخير على الظلال
فسال منها الماء فوق الحرف ...
قلت: عليّ أن آتي بفعل ما
هنا والآن
لكن لم أجد عملاً يليق بميت
‏
فصرخت: هذا الموت لا معنى له
‏
عبث وفوضى في الحواس,
ولن أصدق أنني قد مت موتاً كاملاً
فلربما أنا بين بين
وربما أن ميت متقاعد
يقضي إجازته القصيرة في الحياة


حسد می برم به اسب
که اسب را اگر پای بشکند و ذلیل بیند خویش را در دویدن همچو باد، با اندکی از سرب مرگزا، درمان توان نمود .
اینک منم که چیزی از پیکرم یا روانم در هم شکسته است
کیست که بیابدم چیره دست قاتلی
گر دوست یا که دشمن ،من دستمزد و پول گلوله را پرداخت می کنم و بر دست وبر تپانچه اش بوسه می زنم
حتی اگر هنوزچیزی ز شعر در من بمانده بود
با چکامه ای با وزن وقافیه ای که قاتل بخواهدش مدح می نمودش

______________________

أغار من الحصان، فإذا انكسرت ساقه وأحس
بإهانة العجز عن الكر والفر في الريح ...
عالجوه برصاصة الرحمة. وأنا إذا انكسر
شيء فيّ، جسديّ أو معنويّ, أوصي
بالبحث عن قاتل ماهر, حتى لو كان من
أعدائي. سأدفع له أجرة وثمن الرصاصة.
سأقبل يده والمسدس. وإذا كنت قادراً
على الكتابة, مدحته بقصيدة عصماء, يختار
هو وزنها والقافية!

#محمود_درویش
ترجمه
#حسین_برهمت

HTTPS://T.ME./DARVISHIAT


ناگهان از خواب جسته بود.

در زیر نور صبحدم که ریز ریز جای تاریکی شب را پر می‌نمود، پنجره را گشود و دید که آسمان صاف است و هوا چه دل‌نشین.

تن خویش را عضو به عضو و جزءبه‌جزء احساس می‌نمود. نه درد و نه خستگی در تنش نبود.
بالشش را نگاه کرد. حتی یک تار مو بر بالشش نبود. هیچ جای ملافه سفید هم خونین نگشته بود.
رادیوی بالای سر تخت را روشن نمود. هیچ خبری از جنگ و مرگ و قتل در عراق و غزه و لبنان نبود! فکر کرد که خواب دیده است. چشم‌هایش را جلوی آینه مالید و خود را در آینه شناخت. فریاد زد: "عجب! زنده‌ام هنوز".
در آشپزخانه پی قهوه رفت و یک قاشق از عسل در لیوان شیر چربی گرفته، ریخت. از پنجره به قناری کوچک کنار باغچه پژمرده بی‌آب، سلام کرد. یک‌ذره خرده نان برای پرنده که انداخت، پرنده پر کشید و بر شاخه درخت نشست و نغمه خواند.
بار دگر گفت نکند رؤیا است این و من هنوز خواب.در آینه نگاه کرد، تصویر خود را شناخت. بار دیگر به اخبار رادیو گوش داد. هیچ خبری از هیچ کشته‌ای در هیچ جا نبود.
این صبح بس غریب شادش نموده بود. با سرخوشی به‌سوی میزتحریر رفت تا فقط بنویسد:" بااینکه زنده‌ام، اما دردی نمی‌کشم" انگار این جمله از عالم بالا به او الهام گشته بود.
وقتی‌که پشت میز نشست دید که یک جمله بر کاغذی سپید نوشته‌اند. یک جمله عجیب "بااینکه زنده‌ام، اما دردی نمی‌کشم".
این بار دیگر گمان نبرد که خواب دیده است، یقین نمود!

#محمود_درویش
مترجم #حسین‌برهمت

https://t.me/darvishiat


صحا من النوم دفعةً واحدة. فتح النافذة على ضوء فاتر و سماء صافية و هواء معافى. تحسَّس جسده، عضواً عضواً، فوجده سليماً. نظر إلى الوسادة ولم يرَ شعراً تساقط في الليل. نظر إلى الملاءة ولم يرَ دماً. فتح جهاز الترانزستور ولم يسمع خبراً عن قتلى جدد في العراق و غزة و أفغانستان. ظنَّ أنه نائم، فَرَكَ جفنيه أمام المرآة و تعرَّف إلى وجهه بسهولة. هتف: أنا حيّ. مشى إلى المطبخ لإعداد القهوة. وضع ملعقةً من العسل في كأس الحليب الخالي من الدَّسَم. رأى على الشرفة كناريّاً زائراً يقف على حوض زهور نسي أن يسقيها. قال للكناريّ: صباح الخير، و نثر حوله فتات خبز. طار الكناريّ وحطَّ على فَنَنِ شجيرة وغنَى. مرة أخرى، ظن أنه نائم. نظر إلى المرآة ثانية و قال: أنا هو. استمع إلى نشرة أخبار جديدة. لا قتلى جدداً في أي مكان. فرح بهذا الصباح الشاذ. قاده الفرح إلى طاولة الكتابة وفي باله سطر واحد: "أنا حي بالرغم من أنني لا أشعر بالألم". كان ممتلئاً بشغف الإنشاد لصفاءٍ بِلَّوْريّ هبط عليه من مكان بعيد: من مكانه هذا! وحين جلس إلى طاولة الكتابة وجد السطر مكتوباً على ورقة بيضاء: "أنا حيٌّ على الرغم من أنني لا أشعر بالألم". لم يظن هذه المرة من أنه نائم. كان متأكداً من ذلك!


هیچ‌چیز شادم نمی‌کند
شعری از #محمود_درویش
باز سرایی حسین برهمت
ویراستار مجید محی‌الدین



مسافری فریاد کشید:
"هیچ‌چیز شادم نمی‌کند
نه رادیو، نه روزنامه و نه حتی صعود کوه!
فقط
خواستار گریه‌ام"

راننده گفت:
"باید که صبر کنی تا ایستگاه پیش رو
آنجا یک شکم سیر گریه کن"

زن مسافر گفت:
"من هم
هیچ‌چیز شادم نمی‌کند
من راه گور خویش به فرزند نمودم
مسحور گور من شد و بی وداع، مرد"

استاد گفت:
"باستان‌شناسی رشته من است
ولی هیچ‌گاه خویشتن خویش را در هیچ سنگ‌نگاره‌ای نیافتم
آیا من است این
که من، من ‌شمارمش؟"

سرباز گفت:
"هیچ‌چیز شادم نمی‌کند
دائم
در پی تسخیر شبحی که مرا تسخیر کرده است!"

راننده گفت:
"آماده شوید پیاده شدن را
به ایستگاه آخرین، نزدیک می‌شویم"

فریاد از همه بلند شد:
"نه!!!
ما باید تا پس ایستگاه آخرین، رویم"

اما فقط منم که می‌گویم:
"من همین‌جا پیاده می‌شوم
هرچند
هیچ‌چیز شادم نمی‌کند
فقط
از سفر
خسته‌ام دگر"


HTTPS://T.ME/DARVISHIAT


لا شيء يعجبني



يقول مسافرٌ في الباصِ لا شيء يعجبني, لا الراديو
ولا صُحُفُ الصباح , ولا القلاعُ على التلال.
أُريد أن أبكي ..
يقول السائقُ: انتظرِ الوصولَ إلى المحطَّةِ,
وابْكِ وحدك ما استطعتَ ..
تقول سيّدةٌ: أَنا أَيضاً. أنا لا
شيءَ يُعْجبُني. دَلَلْتُ اُبني على قبري’
فأعْجَبَهُ ونامَ’ ولم يُوَدِّعْني ..
يقول الجامعيُّ: ولا أَنا ’ لا شيءَ
يعجبني. دَرَسْتُ الأركيولوجيا دون أَن
أَجِدَ الهُوِيَّةَ في الحجارة. هل أنا
حقاً أَنا؟ ..
ويقول جنديٌّ: أَنا أَيضاً. أَنا لا
شيءَ يُعْجبُني . أُحاصِرُ دائماً شَبَحاً
يُحاصِرُني ..
يقولُ السائقُ العصبيُّ: ها نحن
اقتربنا من محطتنا الأخيرة’ فاستعدوا
للنزول ..
فيصرخون: نريدُ ما بَعْدَ المحطَّةِ’
فانطلق!
أمَّا أنا فأقولُ: أنْزِلْني هنا .
أنا مثلهم لا شيء يعجبني ’ ولكني تعبتُ
من السِّفَرْ.

20 last posts shown.

303

subscribers
Channel statistics