اگر انسان اینقدر تنهاست،
اگر هیچ معنای آمادهای برای زندگی وجود ندارد،
اگر هرکس باید خودش معنای زندگیاش را بسازد...
این حس رو چطور میشه روی صحنهی تئاتر نشون داد؟ چجوری میشه از معنایی که قابل دیدن نیست، تصویر ساخت؟
نمایشنامهنویسان تصمیم گرفتن به جای سخنرانی درباره فلسفه، آن را به مخاطب نشون بدن. یعنی درگیری های ذهنی، بشه تصاویر. بشه هویت.
اونها قهرمانهای همیشگی رو کنار گذاشتن.
دیگر خبری از شاهزادهای نبود که اژدها رو شکست بده، یا قهرمانی که در پایان همهچیز را درست کنه و به زن رویاهاش برسه.
به جای اینها، آدمهای معمولی روی صحنه اومدن.
آدمهایی که مثل خیلی از ما، نمیدونن چرا اینجا هستن، چه باید بکنن و قراره به کجا برسن.
شکل این نمایش ها اینجوری بود که:
گاهی شخصیتها ساعتها فقط حرف میزنن.
گاهی یک جمله رو بارها تکرار میکنن.
گاهی اتفاق مهمی نمیافته.
و حتی ممکن است نمایش تمام بشه، بدون اینکه پاسخ روشنی به مخاطب داده بشه.
"این سبک تازه را تئاتر ابزورد نامیدند."
"«ابزورد» یعنی وضعیتی که در آن انسان با اشتیاق به دنبال معناست، اما جهان پاسخ روشنی به او نمیدهد."
معروف ترین نمایشنامه سبک اگزیستانسیالیستی، در انتظار گودو ی ساموئل بکته.
داستان، در ظاهر، بسیار ساده هست.
دو مرد به نام ولادیمیر و استراگون کنار جادهای ایستادن.
منتظر شخصی به نام «گودو» هستند.
با هم حرف میزنند،
شوخی میکنند،
دعوا میکنند،
آشتی میکنند،
امیدوار میشوند،
ناامید میشوند...
"اما گودو هرگز نمیآید!"
وقتی نمایش تمام میشود، شاید اولین سؤال مخاطب این باشد:
خب آخرش گودو کی بود؟ کجاست؟ چرا نیومد؟
اما شاید سؤال مهمتر این باشه:
آیا ما هم در زندگی، منتظر گودوی خودمان نیستیم؟
منتظر روزی که خوشحال شویم...
منتظر شغلی که همهچیز را درست کند...
منتظر آدمی که قرار است زندگیمان را عوض کند...
یا منتظر فردایی که شاید هیچوقت نرسد.
"شاید پیام تئاتر ابزورد این باشد که
بعضی از انتظارهای ما پایانی ندارند،
و اگر قرار است معنایی برای زندگی پیدا شود، باید آن را در دل همین زندگی و همین لحظه خلق کنیم، نه در انتظارِ آمدنِ یک «گودو»."@deduction_with_fareq