قیاسِ مع‌الفارق


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


💠 اینجا قیاسِ مع‌الفارقه 💠
تنهایی اینجا باشی چیزی نمی‌فهمی❗️
بگو دوستاتم بیان با هم چیزی نفهمید

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


Video is unavailable for watching
Show in Telegram
این مرد برده بود. و یادش رفته بود انسان بوده. یادش نمیومد چون مثل یک اسب بیگاری می‌کشیدن ازش. یه مرد باسواد بوده و متفکر، اما بخاطر تلقین اینکه تو یک اسبی، تنها کاری که یادش رفته بود فکر کردن بود.
اون کلاه جادویی رو روی سرش که گذاشت شروع کرد به اعتراض و تفکر و اندیشه‌ورزی. چون دچار معنازدایی شده بود، حالا داشت تقلا می‌کرد دوباره معنایابی کنه.



@deduction_with_fareq


Video is unavailable for watching
Show in Telegram
ایشون حدود ده دقیقه یک روند این شعر رو می‌خوند. بعد از دفعه ی چهارم تقریبا، همه ی تماشاگر ها همراهی کردند و اون جملات بی معنا رو میخوندند.
همه درگیر یک چیزی شده بودند، انتطار برای فهمیدن اینکه قصه به کجا میرسه و چه معنایی داره. شاید معنا در بی معنایی بود:)))

نمایش در انتظار گودو

@deduction_with_fareq


اگر انسان این‌قدر تنهاست،
اگر هیچ معنای آماده‌ای برای زندگی وجود ندارد،
اگر هرکس باید خودش معنای زندگی‌اش را بسازد...

این حس رو چطور می‌شه روی صحنه‌ی تئاتر نشون داد؟ چجوری میشه از معنایی که قابل دیدن نیست، تصویر ساخت؟

نمایشنامه‌نویسان تصمیم گرفتن به جای سخنرانی درباره فلسفه، آن را به مخاطب نشون بدن. یعنی درگیری های ذهنی، بشه تصاویر. بشه هویت.

اونها قهرمان‌های همیشگی رو کنار گذاشتن.

دیگر خبری از شاهزاده‌ای نبود که اژدها رو شکست بده، یا قهرمانی که در پایان همه‌چیز را درست کنه و به زن رویاهاش برسه.

به جای اینها، آدم‌های معمولی روی صحنه اومدن.

آدم‌هایی که مثل خیلی از ما، نمی‌دونن چرا اینجا هستن، چه باید بکنن و قراره به کجا برسن.

شکل این نمایش ها اینجوری بود که:

گاهی شخصیت‌ها ساعت‌ها فقط حرف می‌زنن.
گاهی یک جمله رو بارها تکرار می‌کنن.
گاهی اتفاق مهمی نمی‌افته.
و حتی ممکن است نمایش تمام بشه، بدون اینکه پاسخ روشنی به مخاطب داده بشه.

"این سبک تازه را تئاتر ابزورد نامیدند."

"«ابزورد» یعنی وضعیتی که در آن انسان با اشتیاق به دنبال معناست، اما جهان پاسخ روشنی به او نمی‌دهد."

معروف ترین نمایشنامه سبک اگزیستانسیالیستی، در انتظار گودو ی ساموئل بکت‌ه.

داستان، در ظاهر، بسیار ساده هست.

دو مرد به نام ولادیمیر و استراگون کنار جاده‌ای ایستادن.
منتظر شخصی به نام «گودو» هستند.

با هم حرف می‌زنند،
شوخی می‌کنند،
دعوا می‌کنند،
آشتی می‌کنند،
امیدوار می‌شوند،
ناامید می‌شوند...

"اما گودو هرگز نمی‌آید!"

وقتی نمایش تمام می‌شود، شاید اولین سؤال مخاطب این باشد:

خب آخرش گودو کی بود؟ کجاست؟ چرا نیومد؟

اما شاید سؤال مهم‌تر این باشه:

آیا ما هم در زندگی، منتظر گودوی خودمان نیستیم؟

منتظر روزی که خوشحال شویم...
منتظر شغلی که همه‌چیز را درست کند...
منتظر آدمی که قرار است زندگی‌مان را عوض کند...
یا منتظر فردایی که شاید هیچ‌وقت نرسد.


"شاید پیام تئاتر ابزورد این باشد که
بعضی از انتظارهای ما پایانی ندارند،
و اگر قرار است معنایی برای زندگی پیدا شود، باید آن را در دل همین زندگی و همین لحظه خلق کنیم، نه در انتظارِ آمدنِ یک «گودو»."


@deduction_with_fareq


فلسفه ای که نقش بازیگر تئاتر رو گرفت!


تصور کن در اروپای سال ۱۹۴۵ قدم می‌زنی.

جنگ تموم شده.
خانه‌ها ویرانه شدند.
خیلی‌ها پدر، مادر، همسر یا فرزندشون یا معشوقه‌شون را از دست دادند.

مردم هر روز از کنار ساختمان‌های سوخته عبور می‌کنن و یک سؤال در ذهنشون تکرار می‌شه:

«اگر زندگی قرار بود این‌قدر بی‌رحم باشد، اصلاً معنایش چیست؟»

در همین روزها، کافه‌های پاریس پر از جوون هایی بود که ساعت‌ها درباره همین سؤال بحث می‌کردند.

یکی می‌گفت:شاید خدا برای هرکدوم از ما نقشه‌ای کشیده باشه.

یکی دیگه جواب می‌داد:اگر هیچ نقشه‌ای وجود نداشته باشه چی؟


پل سارتر سر درآورد و دنیا رو تکون داد با تولد این تفکر که:

«انسان ابتدا وجود پیدا می‌کند، بعد خودش ماهیتش را می‌سازد.»

یعنی تو از قبل قرار نیست قهرمان، شکست‌خورده یا خوشبخت باشی.
این انتخاب‌های توست که کم‌کم شخصیتت را می‌سازد.

اما این آزادی، بهای سنگینی هم دارد...

"اگر خودت مسئول ساختن زندگی‌ات باشی، دیگر نمی‌توانی تقصیر همه‌چیز را گردن دیگران بیندازی.

همین احساسِ آزادی، مسئولیت، تنهایی و اضطراب، به قلب فلسفه‌ای تبدیل شد که امروز آن را اگزیستانسیالیسم می‌شناسیم."

اما این فلسفه و نوشته ها فقط توی قفسه کتاب‌ها نموند.

کم‌کم از کلاس‌های دانشگاهی و محفل های فلسفی بیرون اومد.
وارد کافه‌ها و جمع های بورژوازی شد و بعد روی صحنه‌ی تئاتر رفت.

و اینجا بود که تئاتر ابزورد متولد شد...

@deduction_with_fareq


اگر زندگی معنای از پیش تعیین‌شده‌ای ندارد، پس انسان برای چه زندگی می‌کند؟

اینو جواب بدید بعدش می‌خوام ببرمتون اروپا گردی تا جواب اونا رو هم پیدا کنیم.

@deduction_with_fareq


🌱 یک گیاه وجود دارد.
🐈 یک گربه هم وجود دارد.
👤 یک انسان هم وجود دارد.
👼 فرشتگان نیز وجود دارند.

همه «وجود» دارند؛ اما مرتبهٔ وجودشان یکسان نیست.

مثل نور: همه نورند، اما یکی کم‌نور است، یکی پرنور.

به این می‌گویند تشکیک وجود؛ یعنی حقیقت وجود یکی است، ولی دارای مراتب است.

💡 اگر وجود مثل کلید برق بود، فقط دو حالت داشت: روشن یا خاموش؛ هست یا نیست.

اما از نگاه ملاصدرا، وجود بیشتر شبیه ولوم صدا یا شدت نوره؛ از خیلی ضعیف تا بی‌نهایت قوی.

و در رأس همهٔ مراتب، خداوند قرار دارد؛ وجودی که هیچ ضعف و محدودیتی در آن نیست و شدیدترین و کامل‌ترین مرتبهٔ وجود را دارد.

🪜 لب مطلب:

"تشکیک وجود یعنی "بودن" یک حقیقت واحد است، اما همه به یک اندازه "هست" نیستند؛ هر موجود سهمی از وجود را با مرتبه‌ای متفاوت داراست."

@deduction_with_fareq


فرض کن یک اتاق تاریک داری.

یک شمع روشن می‌کنی. اتاق کمی روشن می‌شه. بعد یک لامپ ۶۰ وات روشن می‌کنی. نور بیشتری داری. بعد نورافکن روشن می‌کنی. حالا همه‌جا غرق نور شد.

✨ سؤال دردسرساز: آیا شمع، لامپ و نورافکن سه چیز کاملاً متفاوت‌اند؟

نه! همه نور هستند؛ فقط شدت و ضعفشان فرق می‌کنه.

ملاصدرا می‌گه وجود هم دقیقاً همین‌طوره.

"وجود یک حقیقت بیشتر نیست؛ اما در موجودات مختلف، با شدت و ضعف‌های متفاوت ظاهر می‌شود."


با یه دید فلسفه ی بدبینی می‌شه گفت چقدر بدبخته که بین این همه خس و خاشاک رشد کرده.
با دید دیگه ای می‌شه گفت، چه قوه ی پر استعدادی بوده که حتی در این وضعیت به کمال و تولد رسیده.

حالا با کدومش موافقید؟


👤 فخررازی

گاهی گمان می‌کنیم خوشی‌های دنیا خالص و پایدارند؛ اما فخررازی نگاه دیگری دارد:

««لذت‌های این جهان هرگز خالص نیستند، بلکه همواره با درد، رنج و حسرت درآمیخته‌اند. اگر انسان با تأمل بنگرد، خواهد دید که لذت، قطره‌ای است و درد، دریایی بی‌کران.»»

او سپس به نکته‌ای ظریف درباره‌ی زندگی انسان اشاره می‌کند:

اگر با مردم زندگی کنیم، اختلاف‌ها، رقابت‌ها و رنجِ روابط، غم می‌آفرینند؛
و اگر از مردم فاصله بگیریم، تنهایی، وحشت و احساس غربت، اندوه دیگری را به همراه می‌آورد.

شاید پیام او این باشد که این جهان، جای آسایش کامل نیست؛ دنیا همواره آمیزه‌ای از شادی و رنج است و انتظارِ خوشبختیِ بی‌نقص از آن، انتظاری نادرست است.

📚 برگرفته از النفس والروح وشرح قواهما، صص. ۱۰۰ و ۱۰۳


@deduction_with_fareq


وقتی خبر خودکشی پسر ایروین یالوم را می‌خواندم، به همین فکر افتادم؛ فاصله ی فهم و فکر و واقعیت! اینکه حتی کسی که سال‌ها درباره‌ی رنج، مرگ، اضطراب و معنای زندگی اندیشیده و نوشته، از تلخی‌های زندگی مصون نیست.


@deduction_with_fareq


شبی که به آسمان نگاه می‌کنی، شاید فکر کنی ستاره‌هایی را می‌بینی که همین حالا می‌درخشند؛ اما حقیقت عجیب‌تر از این است...
بیشتر ستاره‌هایی که می‌بینیم، متعلق به گذشته‌اند.

اگر ستاره‌ای هزار سال نوری از زمین فاصله داشته باشد، نوری که امشب به چشم ما می‌رسد، هزار سال پیش سفرش را آغاز کرده است. شاید آن ستاره امروز دیگر وجود نداشته باشد، اما تصویر گذشته‌اش هنوز در آسمان ما زندگی می‌کند.

شاید فلسفه از همین‌جا شروع می‌شود...
ما همیشه جهان را آن‌گونه که هست نمی‌بینیم؛ بلکه آن‌گونه که به ما رسیده می‌بینیم.
شاید این فقط درباره‌ی ستاره‌ها نباشد؛ شاید آدم‌ها را هم با خاطرات گذشته‌شان قضاوت می‌کنیم، شاید خودمان را هم با تصویری قدیمی می‌شناسیم.

آسمان هر شب، فقط درس نجوم نمی‌دهد؛ یادمان می‌اندازد که برای شناخت حقیقت، باید صبور بود؛ چون گاهی حقیقت، سال‌ها در راه است...

«گاهی فاصله، فقط فاصله‌ی مکان نیست؛ فاصله‌ی زمان هم هست.»

@deduction_with_fareq


رنج، همان شکافی است که از میانِ آن، ابدیت به درونِ ما نفوذ می‌کند. کسی که هیچ‌گاه به بن‌بست نرسیده، هیچ‌گاه هم به دنبالِ راهِ خروجِ واقعی نگشته است. خداوند در کلیساها نیست؛ او در همان نقطه‌ای است که انسان از صمیمِ قلب فریاد می‌زند: دیگر نمی‌توانم...

نظرتون؟
روان شناسی زرد یا چی؟🤓

@deduction_with_fareq


📖 وقتی بهشت، پایانِ «شدن» است...

سوره زمر
وَسِيقَ ٱلَّذِينَ ٱتَّقَوْاْ رَبَّهُمْ إِلَى ٱلْجَنَّةِ زُمَرًاۖ حَتَّىٰٓ إِذَا جَآءُوهَا وَفُتِحَتْ أَبْوَٰبُهَا وَقَالَ لَهُمْ خَزَنَتُهَا سَلَٰمٌ عَلَيْكُمْ طِبْتُمْ فَٱدْخُلُوهَا خَٰلِدِينَ(٧٣)

و كسانى كه از پروردگارشان پروا كردند گروه گروه به بهشت رانده مى شوند، چون به آن رسند در حالى كه درهايش از پيش گشوده شده است، نگهبانانش به آنان گويند: سلام بر شما، پاكيزه و نيكو شديد، پس وارد آن شويد كه [در آن] جاودانه ايد.



««سلام بر شما؛ پاک و نیکو شدید، پس وارد بهشت شوید و جاودانه بمانید.»
(سوره زمر، آیه ۷۳)»

در این آیه یک نکته‌ی ظریف وجود دارد؛ فرشتگان نمی‌گویند: «چون کارهای خوبی انجام دادید، وارد شوید.»
بلکه می‌گویند:

«طِبْتُمْ»؛ یعنی شما پاک و نیکو شدید.

این تفاوت، نگاه عمیقی را به انسان نشان می‌دهد.

در فلسفه‌ی اسلامی، مخصوصاً در اندیشه‌ی ملاصدرا، انسان موجودی ثابت نیست؛ او در حال شدن است. هر انتخاب، هر عبادت، هر گناه و هر تصمیم، فقط یک «عمل» نیست؛ بلکه بخشی از ساختن حقیقت وجودی انسان است.

کارهای ما کم‌کم ما را تغییر می‌دهند؛
تا جایی که در قیامت، انسان فقط نتیجه‌ی اعمالش را نمی‌بیند، بلکه خودِ واقعی‌اش آشکار می‌شود.

بهشت، پاداش قراردادی نیست؛
بهشت، جای کسی است که بهشتی شده است.

شاید به همین دلیل، فرشتگان ابتدا می‌گویند:
«طِبْتُمْ»؛ شما پاک شده‌اید...
و بعد می‌گویند:
«فَادْخُلُوهَا»؛ اکنون وارد شوید.

انگار درِ بهشت، پیش از آنکه با کلید باز شود، با تحول وجود انسان گشوده می‌شود.

🌿 شاید مهم‌ترین سؤال زندگی این نباشد که «امروز چه کاری انجام دادم؟»
بلکه این باشد که:

«امروز به چه کسی تبدیل شدم؟»


@deduction_with_fareq


دونه ی سحرآمیز که میل (استعداد) به سرو چمان(فعل درخت شدن) داره😁

میس‌کانت

@deduction_with_fareq


بیا بگم قوه و فعل چیه.

فرض کن یه دونه پاپ‌کورن توی دستته...

🍿 هنوز نترکیده؛ اما قابلیت این رو داره که تبدیل به یه پاپ‌کورن خوشمزه بشه.
این یعنی قوه؛ یعنی «توانایی و امکانِ شدن».

حالا همون دونه داخل حرارت می‌ترکه و تبدیل می‌شه به پاپ‌کورن.

این یعنی فعل؛ یعنی «آنچه قبلاً فقط امکانش بود، حالا واقعاً محقق شده است.»

پس مثال خیلی ساده:

🌱 دانه = قوهٔ درخت
🌳 درخت = فعلِ همان دانه

یا مثال عذاب‌وجدان‌دهنده

😴 دانشجویی که فقط می‌گوید "از فردا می‌خوانم!" = قوه
📚 همان دانشجو که واقعاً نشسته و درس می‌خواند = فعل

در فلسفه می‌گویند:
قوه یعنی استعداد و امکان.
فعل یعنی تحقق و واقعیت.


پس هر وقت گفتی:
«می‌تونم انجامش بدم...»
هنوز در قوه‌ای!

وقتی واقعاً انجامش دادی...
به فعل رسیدی. 😉


میس‌کانت

@deduction_with_fareq


اینا هم نمونه هایی از نقاشی متافیزیکی👁

#میس‌کانت

@deduction_with_fareq


🗣سبک متافیزیک ترجمه پیتورا متافیزیکا ایتالیایی است، جنبشی که توسط جورجیو دی کیریکو و کارلو کارا، در شهر فرارا در شمال ایتالیا ایجاد شد. نقاشی متافیزیکی، سبکی از نقاشی که عمدتاً بین سال‌های 1911 تا 1920 در آثار هنرمندان ایتالیایی جورجیو دی کیریکو و کارلو کارا شکوفا شد. این نقاشان از تصاویر بازنمایی شده، اما نامتجانس برای ایجاد اثرات ناراحت کننده بر بیننده استفاده می‌کردند.


🫆آدم باید همه چیز دنیا را به صورت یک معما تصور کند و در دنیا طوری زندگی کند که گویی در موزه‌ای وسیع از عجایب است.

🗣جورجیو دی کیریکو


👀ویژگی‌های نقاشی متافیزیکی:

🦥میدان‌ها و خیابان‌های خالی و ساکت
🦦سایه‌های بلند و غیرعادی
🧝🏼‍♂️مجسمه‌های باستانی و معماری کلاسیک
🧝🏻‍♀️آدمک‌ها یا مانکن‌های بی‌چهره
😈ترکیب اشیایی که ظاهراً ارتباطی با هم ندارند
🍻ایجاد حسِ خواب، رؤیا، راز و پرسش


چرا به آن «متافیزیکی» می‌گویند؟
در فلسفه، «متافیزیک» به پرسش‌هایی درباره حقیقت، وجود و واقعیتِ فراتر از جهان مادی می‌پردازد. این نقاشی‌ها هم سعی نمی‌کنند مستقیماً به این پرسش‌ها پاسخ دهند، بلکه با خلق فضایی عجیب و رازآلود، بیننده را وادار می‌کنند درباره «آنچه پشتِ ظاهر جهان است» فکر کند.

20 last posts shown.

248

subscribers
Channel statistics