(ادامه از بالا 👆👆👆)
دسته نخست که عمومیت بیشتری دارند در مواجهه با بحران سعی در سوءاستفادهٔ کامل از قضایا را دارند و شدیداً هم فعال میشوند. برخورد آنان معمولاً دو ویژگی ثابت دارد، نخست به تخطئهٔ سایر اصلاحطلبان میپردازند و آنان را سرزنش میکنند که چرا با ایجاد بحران باعث بروز مشکل برای جمع اصلاحطلبان شدهاند. در هر بحرانی عدهای از خود اصلاحطلبان را قربانی میکنند. اتهامات آنان به سایر اصلاحطلبان در بهترین حالت «تندروی»، «نشناختن شرایط و اوضاع» است که با کلیشهٔ «اینجا سوئیس نیست» ختم میشود و در وضعیت خاص این اتهامات به «ضدیت با دین و انقلاب» و بر باد دادن منافع ملی هم میرسد. آنها به خوبی میدانند که این صحبتها مورد استقبال اقتدارگرایان قرار میگیرد و از این طریق با یک تیر دو نشان میزنند، هم سعی میکنند که بخشی از اصلاحطلبان را تضعیف کنند تا در رقابت درونی برتری پیدا کنند و هم اینکه خوشخدمتی آنها به اقتدارگرایان باعث نرمش آنان شده و سرمایهای میشود برای تأیید صلاحیت احتمالی در انتخاباتهای پیش رو یا استعلام مثبت برای گزینش. روشن است که مخربترین بخش اصلاحطلبان همین دسته هستند که اتفاقاً شمار آنها کم نیست. در حوادث سال گذشته پیشفرض بسیاری از اصلاحطلبان کرمانشاه تخطئهٔ مدیران فرهنگی دانشگاه بود. اگر مطلبی مینوشتند مقدمهاش محکومیت مسئولان اصلاحطلب دانشگاه بود و اگر نهادهای دانشجویی درون دانشگاه نبودند، تقریباً هیچ کس به دنبال بررسی ماهیت واقعی موضوع نمیرفت. برخی از سیاستمداران باسابقه حتی مطالب تندی علیه دانشگاهیان رازی بیان کردند که در تیتر اصلی رسانههای اصولگرا جا خوش کرد.
دستهٔ دوم افرادی هستند که در بزنگاه بحرانها به شدت دستهٔ قبل دنبال بهرهبرداری سیاسی نیستند، موضعگیری هم میکنند، اما هیچگاه دیدگاه روشن و شفافی را بیان نمیکنند. مواضع آنها به نحوی است که اصطلاحاً نه سیخ بسوزد، نه کباب. بیانات آنها مملو از عبارات کلی است و معمولاً از شخص خاصی اسم نمیبرند و مستقیماً از هیچ مقامی انتقاد نمیکنند و به سختی میتوان تشخیص داد که موضعشان کدام سوست. آنها رابطهٔ خوبی با هر دو جناح دارند اما به دلیل ناروشن بودن مواضع، معمولاً پایگاه اجتماعی و محبوبیتی در هیچ جناحی کسب نمیکنند. زبان پرابهام آنان باعث میشود در بین هر دو جناح بتوانند از موضعشان دفاع کنند. بودن یا نبودن این افراد چندان تأثیری در فضای سیاسی ندارد.
دستهٔ آخر دستهٔ بسیار نادری هستند« کسانی که قصد کوبیدن سایر اصلاحطلبان را ندارند و حرف روشنی میزنند و در تحلیل نهایی از جبهه اصلاحات و ارزشهای دمکراتیک دفاع میکنند. این افراد معمولاً هم مورد هجمهٔ اصلاحطلبان فرصتطلب دستهٔ اول هستند و هم هدف حملهٔ اصولگرایان افراطی. در مورد وقایع سال گذشته از بیرون دانشگاه تقریباً هیچ حزب و گروهی در این دسته جای نگرفت، اما برخی افراد سیاسی به صورت شخصی تحلیلهای اصلاحطلبانهای را منتشر کردند که کمی دیرهنگام بود و کار از کار گذشته بود.
با وضعیت کنونی فضای اصلاحطلبی در کرمانشاه چشمانداز روشنی ندارد، مگر اینکه تحولات سیاسی بزرگی رخ دهد. مسلماً دستهٔ اول اصلاحطلبان کرمانشاه باید منزوی شوند، تا صدای سایر اصلاحطلبان به گوش برسد. البته سایر فعالان سیاسی هم باید با شفافیت بیشتر و بهموقع مواضع خود را منتشر کردند تا اصلاحطلبی در فضای عمومی معنا پیدا کند. مبارزهٔ سیاسی نباید به زمان انتخابات محدود شود، احزاب و گروهها باید از هر فرصتی برای معرفی و اعلام مواضع شفاف و روشن خود و سازمان متبوعشان بهره بگیرند. تجربه نشان داده است تشکیل نمایندگی جدید برای احزاب سراسری یا راهاندازی احزاب محلی، اگر بدون هدف و برنامهٔ مشخصی باشد، جز افزودن بر آشفتگی موجود حاصلی نخواهد داشت. در سازوکار نهادهای ائتلافی اصلاحطلبان مثل شورای هماهنگی یا شورای سیاستگذاری که در دو انتخابات اخیر در کرمانشاه ناکارآمد بودند، بهتر است تجدیدنظر اساسی صورت بگیرد، صِرف لابی کردن با افراد بانفود در دفاتر مرکزی احزاب سراسری و دریافت حکم سیاسی حزبی نباید ملاکی برای شرکت در تصمیمگیریهای کلان سیاسی در این منطقه شود، مگر اینکه این اقدامات حقیقتاً همراه با عزم جدی برای مبارزهٔ سیاسی و سازماندهی تشکیلاتی و شفافیت بیشتر فضای سیاسی باشد.
@ebrahimeskafi
دسته نخست که عمومیت بیشتری دارند در مواجهه با بحران سعی در سوءاستفادهٔ کامل از قضایا را دارند و شدیداً هم فعال میشوند. برخورد آنان معمولاً دو ویژگی ثابت دارد، نخست به تخطئهٔ سایر اصلاحطلبان میپردازند و آنان را سرزنش میکنند که چرا با ایجاد بحران باعث بروز مشکل برای جمع اصلاحطلبان شدهاند. در هر بحرانی عدهای از خود اصلاحطلبان را قربانی میکنند. اتهامات آنان به سایر اصلاحطلبان در بهترین حالت «تندروی»، «نشناختن شرایط و اوضاع» است که با کلیشهٔ «اینجا سوئیس نیست» ختم میشود و در وضعیت خاص این اتهامات به «ضدیت با دین و انقلاب» و بر باد دادن منافع ملی هم میرسد. آنها به خوبی میدانند که این صحبتها مورد استقبال اقتدارگرایان قرار میگیرد و از این طریق با یک تیر دو نشان میزنند، هم سعی میکنند که بخشی از اصلاحطلبان را تضعیف کنند تا در رقابت درونی برتری پیدا کنند و هم اینکه خوشخدمتی آنها به اقتدارگرایان باعث نرمش آنان شده و سرمایهای میشود برای تأیید صلاحیت احتمالی در انتخاباتهای پیش رو یا استعلام مثبت برای گزینش. روشن است که مخربترین بخش اصلاحطلبان همین دسته هستند که اتفاقاً شمار آنها کم نیست. در حوادث سال گذشته پیشفرض بسیاری از اصلاحطلبان کرمانشاه تخطئهٔ مدیران فرهنگی دانشگاه بود. اگر مطلبی مینوشتند مقدمهاش محکومیت مسئولان اصلاحطلب دانشگاه بود و اگر نهادهای دانشجویی درون دانشگاه نبودند، تقریباً هیچ کس به دنبال بررسی ماهیت واقعی موضوع نمیرفت. برخی از سیاستمداران باسابقه حتی مطالب تندی علیه دانشگاهیان رازی بیان کردند که در تیتر اصلی رسانههای اصولگرا جا خوش کرد.
دستهٔ دوم افرادی هستند که در بزنگاه بحرانها به شدت دستهٔ قبل دنبال بهرهبرداری سیاسی نیستند، موضعگیری هم میکنند، اما هیچگاه دیدگاه روشن و شفافی را بیان نمیکنند. مواضع آنها به نحوی است که اصطلاحاً نه سیخ بسوزد، نه کباب. بیانات آنها مملو از عبارات کلی است و معمولاً از شخص خاصی اسم نمیبرند و مستقیماً از هیچ مقامی انتقاد نمیکنند و به سختی میتوان تشخیص داد که موضعشان کدام سوست. آنها رابطهٔ خوبی با هر دو جناح دارند اما به دلیل ناروشن بودن مواضع، معمولاً پایگاه اجتماعی و محبوبیتی در هیچ جناحی کسب نمیکنند. زبان پرابهام آنان باعث میشود در بین هر دو جناح بتوانند از موضعشان دفاع کنند. بودن یا نبودن این افراد چندان تأثیری در فضای سیاسی ندارد.
دستهٔ آخر دستهٔ بسیار نادری هستند« کسانی که قصد کوبیدن سایر اصلاحطلبان را ندارند و حرف روشنی میزنند و در تحلیل نهایی از جبهه اصلاحات و ارزشهای دمکراتیک دفاع میکنند. این افراد معمولاً هم مورد هجمهٔ اصلاحطلبان فرصتطلب دستهٔ اول هستند و هم هدف حملهٔ اصولگرایان افراطی. در مورد وقایع سال گذشته از بیرون دانشگاه تقریباً هیچ حزب و گروهی در این دسته جای نگرفت، اما برخی افراد سیاسی به صورت شخصی تحلیلهای اصلاحطلبانهای را منتشر کردند که کمی دیرهنگام بود و کار از کار گذشته بود.
با وضعیت کنونی فضای اصلاحطلبی در کرمانشاه چشمانداز روشنی ندارد، مگر اینکه تحولات سیاسی بزرگی رخ دهد. مسلماً دستهٔ اول اصلاحطلبان کرمانشاه باید منزوی شوند، تا صدای سایر اصلاحطلبان به گوش برسد. البته سایر فعالان سیاسی هم باید با شفافیت بیشتر و بهموقع مواضع خود را منتشر کردند تا اصلاحطلبی در فضای عمومی معنا پیدا کند. مبارزهٔ سیاسی نباید به زمان انتخابات محدود شود، احزاب و گروهها باید از هر فرصتی برای معرفی و اعلام مواضع شفاف و روشن خود و سازمان متبوعشان بهره بگیرند. تجربه نشان داده است تشکیل نمایندگی جدید برای احزاب سراسری یا راهاندازی احزاب محلی، اگر بدون هدف و برنامهٔ مشخصی باشد، جز افزودن بر آشفتگی موجود حاصلی نخواهد داشت. در سازوکار نهادهای ائتلافی اصلاحطلبان مثل شورای هماهنگی یا شورای سیاستگذاری که در دو انتخابات اخیر در کرمانشاه ناکارآمد بودند، بهتر است تجدیدنظر اساسی صورت بگیرد، صِرف لابی کردن با افراد بانفود در دفاتر مرکزی احزاب سراسری و دریافت حکم سیاسی حزبی نباید ملاکی برای شرکت در تصمیمگیریهای کلان سیاسی در این منطقه شود، مگر اینکه این اقدامات حقیقتاً همراه با عزم جدی برای مبارزهٔ سیاسی و سازماندهی تشکیلاتی و شفافیت بیشتر فضای سیاسی باشد.
@ebrahimeskafi