اگر از دههٔ نخست انقلاب که فجایع بزرگی علیه دانشگاه و نظام آموزش عالی رخ داد، بگذریم پس از آن دانشگاه زمانی به قهقهرا رفت که دولت و ارکانی از حاکمیت این حق را به خود دادند که درخصوص فعالیتهای دانشجویی آییننامه و مقررات محدودکننده وضع کنند به نحوی که تمام فعالیتها، خلاقیتها و ابتکارات دانشجویان غیرقانونی اعلام شد، جز اینکه از کمیتهها و هیئتهایی مجوز بگیرند که خود دانشجویان و دانشگاهیان نقش چندانی در آن ندارند. گاهی حتی این کمیتهها حق داشتند در خصوص ورود و خروج دانشجویان به دانشگاه هم تصمیم بگیرند. وقتی این باب گشوده شد و دولت احمدینژاد روی کار آمد سنگ تمام گذاشت و قوانین را به نحوی تغییر داد که سادهترین کار برای مدیران دانشگاه سرکوب فعالیتهای دانشجویی، بازنشسته کردن اساتید و حراج گذاشتن اعتبار دانشگاه باشد آن هم البته با نام قانون. از آن پس دانشگاه با تنفس مصنوعی به حیات راکد خود ادامه میدهد.
دولت تدبیر و امید در وضعیتی روی کار آمد که دانشگاه چندان تمایزی با آموزشگاه نداشت، البته وسیعتر بود و زمینه رانت و فساد در آن بیشتر. دمیدن روح امید و نشاط به این دستگاه عظیم نیازمند به وزیرانی شجاع و آزاداندیش داشت. مدت کوتاهی دکتر فرجی دانا تلاش کرد با برخی زمینههای فساد از جمله بورسیههای غیرقانونی مبارزه کند که مجلس تحمل نکرد و برکنار شد.
حال دانشگاه نیازمند به تحولی اساسی است. اگر بنا باشد به همان منوال گذشته شاهد سرکوب و خفقان در دانشگاهها باشیم در چهارسال آینده اثری از روحیه علمی و پرسشگری و شور دانشجویی در دانشگاهها باقی نخواهد ماند. دانشگاه باید مسیر استقلال خود را طی کند و احیای دانشگاه در این مسیر نیازمند روحیهای جسور و آزاداندیش در مدیریت و نیز دانشجویان و دانشگاهیانی مطالبهگر از درون دانشگاهها است. برای زودن فضای پادگانی از دانشگاه و مداخلهٔ غیردانشگاهیان در امور داخلی دانشگاه و برای زنده نگه داشتن دانشگاه و نجات دانشگاه نیاز به عزمی جدی و همگانی داریم.
#نجات_دانشگاه
دولت تدبیر و امید در وضعیتی روی کار آمد که دانشگاه چندان تمایزی با آموزشگاه نداشت، البته وسیعتر بود و زمینه رانت و فساد در آن بیشتر. دمیدن روح امید و نشاط به این دستگاه عظیم نیازمند به وزیرانی شجاع و آزاداندیش داشت. مدت کوتاهی دکتر فرجی دانا تلاش کرد با برخی زمینههای فساد از جمله بورسیههای غیرقانونی مبارزه کند که مجلس تحمل نکرد و برکنار شد.
حال دانشگاه نیازمند به تحولی اساسی است. اگر بنا باشد به همان منوال گذشته شاهد سرکوب و خفقان در دانشگاهها باشیم در چهارسال آینده اثری از روحیه علمی و پرسشگری و شور دانشجویی در دانشگاهها باقی نخواهد ماند. دانشگاه باید مسیر استقلال خود را طی کند و احیای دانشگاه در این مسیر نیازمند روحیهای جسور و آزاداندیش در مدیریت و نیز دانشجویان و دانشگاهیانی مطالبهگر از درون دانشگاهها است. برای زودن فضای پادگانی از دانشگاه و مداخلهٔ غیردانشگاهیان در امور داخلی دانشگاه و برای زنده نگه داشتن دانشگاه و نجات دانشگاه نیاز به عزمی جدی و همگانی داریم.
#نجات_دانشگاه