تهران من از تو هیچ نمیخواهم، جز تکهپارههای گریبانم
نوستالژیای مرگ مکرر را، تزریق کن دوباره پریشانم
تهران دلت همیشه غبارآلود، رویای سنگخیز تو وهم آلود
پهلوی پهنههای تو خون آلود، پس یا بمیر یا که بمیرانم
من زخمی از توام، تو چرا زخمی؟ ابروشکسته، خسته، پر از اخمی
ای پایتخت بخت چه سرسختی؟! انکارکن بگو که نمیدانم
امّالقرای غربتی و دیزی، ای باغ دشنه! باغچهی تیزی!
گور اقاقی و ون و تبریزی! حالا تورا چگونه بترسانم؟
ای سرزمین آدمک ومردک، الّاکلنگ دوز و کلک بیشک
چاه دَرَک، مخازن نارنجک! فندک بزن بسوز و بسوزانم
شمسالعماره های پر از ماری، دیوآشیان بیدر ودیواری
سردابی از جنازه و مرداری، از عشقهای بی سر و سامانم
ای شهرِ شحنهخیز چه مشکوکی، چه کافههای خلوت متروکی
گردوی سرنوشت چرا پوکی؟
-از روز و روزگار گریزانم
ده ماه سال عاطلی و تعطیل، قانون تو قواعد هردمبیل
ای جنگل زنان و صف و زنبیل، هم میهنانِ مردِ پشیمانم
قاجار، غرقِ سور و سرورت کرد، صاحبقران تنور بلورت کرد
دارالفنون قرین غرورت کرد، درفکر پیش از این و پس از آنم
مشروطه شهر شعر و شعورت کرد، شاهی دوباره از همه دورت کرد
تا کودتا که زندهبهگورت کرد، خون میخورم هر آینه میخوانم
دیدی که دختر لر از اینجا رفت؟ حتا امیر، دلخور از اینجا رفت
دل نیز با دل پُر از اینجا رفت، من دل شکستهام که نمیمانم
شریان فاضلابترینهایی، شنزاری از سرابترینهایی
ویرانتر از خرابترینهایی، من روح رودهای خروشانم
هرشنبه سوری تو پر از کوری، مامورهای خنگ به مزدوری
با لحن خشک و جملهی دستوری، اما به من چه؟ من نه مسلمانم
قحطی زد و دیار دمشقم سوخت، خانه به خانه لانهی عشقم سوخت
در پلک خود کفن شد و ازغم سوخت، هر دختری که شد دل و شد جانم...
#محمدرضا_حاج_رستم_بگلو
#شعر
#روز_تهران
@eyyman