قبل از اینها، غم که توی دلم مینشست به یخچال پناه میبردم. انتقامجویانه دست میانداختم و از زرشکِ سوغات مشهد گرفته تا خیارشورهایی که مادرم ساختهبود را میخوردم، بلکه بروند و بنشینند روی غمها تا فرو بروند و حنّاق نشوند و بیخ گلویم را بگیرند.
گاهی هم غذایی سفارش میدادم و چند دقیقهی بعد، پیامبری الهی در شمایل پیکموتوری رستوران- با آن سیگار گوشهی لب و صورت دودهگرفته و کاپشن نیمدار- مبعوث میشد که معجزهاش فراخور حالم، پیتزا دونفره بود یا چلوکباب و دوغ.
آن حس رهایی و"گور بابای دنیا و مافیها"یی که روحم را احاطه میکرد، وصفناشدنیست.
غمم که فراموش میشد هیچ، یک حالت سرخوشی، مثل منگی بعد از شراب هم سراغم میآمد که هلم میداد سمت تختخواب. چشمهایم را که باز میکردم نوزاد تازه متولد شدهای بودم که آغوزش را خورده و آروغش را هم زده.
اما حالا به لطف حرفها و متلکها و ریشخندها و نیشخندها، مجبورم تن بدهم به رژیمی که مدام چوبِ منت یک نان و پنیر ساده را هم توی آستینت میکند و ناخنِ خشکش، دانههای برنج را هم یکی یکی میشمارد و توی حلقت میریزد که مبادا لطف مکررش وظیفهی مسلم بشود.
حالا نه از پیامبر سیگاری خدا خبری هست نه از یخچال پر و پیمان خانهی مادرم.
دندهام نرم، کسی که نگاهش به زبان مردم باشد باید هم تن به ذلت کالریشماری بدهد.
اما غمها، غمها را چه کنم؟
آنها را چطور فرو ببرم که حنّاق نشوند و بیخ گلویم را نگیرند؟
#خود_نویس
@eyyman
گاهی هم غذایی سفارش میدادم و چند دقیقهی بعد، پیامبری الهی در شمایل پیکموتوری رستوران- با آن سیگار گوشهی لب و صورت دودهگرفته و کاپشن نیمدار- مبعوث میشد که معجزهاش فراخور حالم، پیتزا دونفره بود یا چلوکباب و دوغ.
آن حس رهایی و"گور بابای دنیا و مافیها"یی که روحم را احاطه میکرد، وصفناشدنیست.
غمم که فراموش میشد هیچ، یک حالت سرخوشی، مثل منگی بعد از شراب هم سراغم میآمد که هلم میداد سمت تختخواب. چشمهایم را که باز میکردم نوزاد تازه متولد شدهای بودم که آغوزش را خورده و آروغش را هم زده.
اما حالا به لطف حرفها و متلکها و ریشخندها و نیشخندها، مجبورم تن بدهم به رژیمی که مدام چوبِ منت یک نان و پنیر ساده را هم توی آستینت میکند و ناخنِ خشکش، دانههای برنج را هم یکی یکی میشمارد و توی حلقت میریزد که مبادا لطف مکررش وظیفهی مسلم بشود.
حالا نه از پیامبر سیگاری خدا خبری هست نه از یخچال پر و پیمان خانهی مادرم.
دندهام نرم، کسی که نگاهش به زبان مردم باشد باید هم تن به ذلت کالریشماری بدهد.
اما غمها، غمها را چه کنم؟
آنها را چطور فرو ببرم که حنّاق نشوند و بیخ گلویم را نگیرند؟
#خود_نویس
@eyyman