بله عزیز من ، ما فرزندان زخم های به جا مانده ایم .
نه آن زخم های سطحی که ضمادی برای مرهم گذاشتن شان پیدا شود و بر تن هایمان اثری محو به جا گذاشته باشند ، نه .
ما همان زخم هایی هستیم که عمیق اند،که از شدت بی توجهی چرک کرده اند .
همان زخم هایی که حتی نمی‌خواهیم راجب شان حرفی بزنیم یا حرفی بشنویم .
فقط می‌خواهیم در درونمان خفه بمانند و هیچوقت سر باز نکنند .
زخم هایی که انقدر زود در وجودمان آنها را خاموش کردیم که هرگز نفهمیدیم چگونه توانستند انقدر ناشرمانه شعله ور شوند .
زخم هایی که ما فکر می‌کردیم خفه شده اند اما اکنون که به یکباره فوران آتش را با چشمای خودمان دیدیم تازه فهمیدیم تمام این مدت آتش خاموش نشده بود بلکه داشت گر می‌گرفت و ما حتی نمیدانستیم خودمان داریم در این آتش هیزم می‌ریزیم تا همین خودمان را سرگشته و حیران ببینیم و دست به گریبان خنده های از ته دلمان شویم .
ما وارثان زخم هایی هستیم که آنها را مثل خوره در جان هم نسل هایمان به ارث میگذاریم .

-فادکاف