🐺🌊🐺🌊🐺🌊🐺🌊🐺🌊🐺🌊
رمان #هیاهوی_برکه
#پارت۸۴
به قلم #فاطمه_سادات_موسوی
●بخش پانزدهم: مقبره جام●
بعد از پیمودن مسیر نسبتا طولانی طی چند روز، بلاخره به مقبره جام رسیدند. هرسه مبهوتِ هیبتِ ساختمان سنگی پیش رویشان که دردل کوهها بنا شده بود، شدند. قلعهای سنگی که خزههایی که در لابلای دیوارهایش، رویده و گل کرده بود و ریشهی درختانی که اطراف قلعه روییده و به دور دیوار و برجهای قلعه پیچیده بود، باعث میشد افسانهایتر از چیزی که بود به نظر برسد. نامطمئن شروع به حرکت کردند و وارد دالان سنگی که درگاهش طی سالیان متمادی از هم پاشیده بود، شدند. درحالی که با حواسی جمع قدم از قدم برمیداشتند و مراقب بودند به خاطر لیز بودن زمین پوشیده از آب لجن آلود، پایشان لیز نخورد، با سوظن به جنازههای اسکلتی که اطرافشان بود، نگاه میکردند.
جنازهها متعلق به کسانی بود که سعی کرده بودند تلههای محافظ جام را خنثی کنند، اما در راه رسیدن به جام، ناکام مانده و حالا هرکدام با نشانهای از علت مرگش به گوشهای افتاده بود.
تعدادشان بیشمار بود، اما دلایل مرگشان مشخص و اغلب یا سوختگی بود، یا تبری در سر، خنجری در قلب و یا تیرهایی در چشم!
مانی به سمت یکی از اسکلتها رفت، تبری که در سرش فرو رفته بود را بیرون کشید. اسکلت روی زمین افتاد و صدای برخوردش با زمین، در تونل سنگی منعکس شد.
برکه به کامران نزدیکتر شد و تقریبا خودش را به بازوی کامرای چسباند. مانی تبر را به سمت کامران گرفت و بعد از اینکه کامران تبر را از دست او گرفت، خنجری از غلاف متصل به کمربند جنازهای دیگر بیرون کشید و به سمت برکه گرفت. برکه با نگاه گنگی به خنجر خیره شد. کامران خنجر را از دست مانی گرفت و گفت:
- بهتره مسلح باشیم! ما که نمیدونیم توی این خراب شده چه خبره!
برکه به اجبار خنجر را از دست کامران گرفت و انگشتهای لرزان و یخ زدهاش را به دور دستهی چوبیاش حلقه کرد.
قبل از اینکه دوباره به راه بیوفتند مانی گفت:
- من میرم این اطراف یه سر و گوشی آب بدم!
- بازم میخوای در ری؟!
مانی درحالی که سعی میکرد به پوزخندی اعصاب خرد کن کامران و طعنهای که به او زده بود توجهی نکند، با خونسردی شانهای بالا انداخت و با لبخند مخصوص به خودش جواب داد:
- شاید! هرچی باشه تو که به کمک من نیازی نداری، داری؟!
کامران درجواب پررویی مانی سکوت کرد و درعوض او را مهمان نگاه خشمگینش کرد، نگاهی که با اینکه مانی از آن رو برگردانده بود و هرلحظه از آن دورتر میشد، همچنان سنگینیاش را احساس میکرد.
طولی نکشید که خشمی که در نگاه کامران بود، جایش را به سوظن داد و همچنان آنقدر به مانی خیره ماند، تا نه تنها از تونل سنگی خارج شد، بلکه کم کم در لابلای درختان جنگل محو و از دیدرسش پنهان شد.
شکاک بودن کامران، دست خودش نبود، بعد از آخرین دیدارش با مانی و آن رفتن ناگهانی و همیشگیاش، نسبت به هر رفتنی، مخصوصن رفتنهای مانی بدبین شده بود.
بعد از آن روز، ندایی همیشگی در اعماق وجودش به صدا در آمده بود که مدام به او نهیب میزد تمام رفتنها قرار است بدون بازگشت و منتهی به خیانت باشند، ندایی که تا این لحظه، همچنان قصد سکوت نداشت و با حرفهای تکراری و آزاردهندهاش، کامران را کلافه و بدبینتر میکرد.
@fayamouna🐺🌊🐺🌊🐺🌊🐺🌊🐺🌊🐺🌊