🐺🌊🐺🌊🐺🌊🐺🌊🐺🌊🐺🌊
رمان #هیاهوی_برکه
#پارت۸۵
به قلم #فاطمه_سادات_موسوی
بعد از چند لحظه دوباره شروع به حرکت کردند. به آرامی و با هوشیاری از بین اسکلتهایی که محاصرهیشان کرده بودند میگذشتند و سعی میکردند توجهی به بوی لجن و کهنگی که مشامشان را پر کرده بود نکنند. صدای چکیدن آب، از سقف غار و برخوردش با آبی که زمین را پوشانده بود، در غار میپیچید و سکوت مطلقی که حکم رانی میکرد را به چالش میکشید.
کامران دستش را دور بازوی برکه حلقه کرد و او را به سمت پله های مارپیچی هدایت کرد.
- داریم میریم زیرزمین؟!
کامران خندهای مردانه سر داد و گفت:
- زیرزمین نه! اینجا قبلاً یک کاخ بوده. این مسیری هم که ما ازش اومدیم، مسیری واسه رفت و آمد نگهبانها، یا شایدم یه مسیر فرار و یا خروج اضطراری بوده. اما الان داریم میریم به سردابهی کاخ، جایی که طبق چیزایی که شنیدم، جام رو گذاشتن اونجا و مهر و مومش کردن!
با تمام شدن حرفهای کامران، از آخرین پله هم گذشتند و پا به سردابه کاخ گذاشتند.
نور به لطف قسمتهایی از سقف سردابه که فروریخته بود، خودش را به سردابه میرساند و محیط آن را نسبتا روشن نگه میداشت.
در امتداد سالن سنگی به راهشان ادامه دادند و از کنار اتاقکهای فلزی قفس مانند، که در گذشتههای دور از آنها به عنوان زندان استفاده میشد و میزهایی که وسایل مختلف شکنجه روی آنها خودنمایی میکرد، عبور کردند.
کامران جلوی دیوار سنگی انتهای سردابه از حرکت ایستاد، برکه درحالی که با نگاه پریشانش، اطراف را جست و جو میکرد پرسید:
- جام کجاست؟!
- کامران به دیوار سنگی اشاره کرد و گفت:
- باید پشت این در باشه!
نگاه برکه به سمت در سنگی دوید. روی در سنگی، نقش و نگارهای زیبایی به شکل گل و درخت حک شده بود که منظرهای زیبا و باستانی را به نمایش میگذاشت.
روی در نقش و نگارهای مختلفی به چشم میخورد اما هیچ شکافی روی آن دیده نمیشد که ثابت کند، این دیوار سنگی، ممکن است دری باشد که قابلیت حرکت کردن و باز شدن را داشته باشد.
کامران کلید را به سمت برکه گرفت و گفت:
- دنبال یه قفل بگرد که بتونیم با این کلید بازش کنیم!
برکه سر تکان داد و کلید را از دست کامران گرفت.
هردو مشغول کنکاش دقیق در، به دنبال پیدا کردن چیزی شبیه به قفل شدند. بعد از چند دقیقه ناگهان چیزی شبیه به یک کلید روی در، توجه برکه را به خود جلب کرد. برکه به در نزدیکتر شد، با دقت بیشتری به آن نگاه کرد و متوجه شد که درست دیده.
یک کلید روی در بود و در فاصلهی کمی از آن، جای خالی کلید دیگری به چشم میخورد، به گونهای که اگر هر دو کلید روی در قرار میگرفتند، قسمت پایینی کلیدها که باید درون قفل قرار میگرفت، کنار هم ثابت میشد و قسمت بالای هر دو کلید، به سمت دیوارهایی نشانه میرفت که در سمت چپ و راست در سنگی قرار داشتند و به واسطهی در سنگی، به هم متصل میشدند.
@fayamouna
🐺🌊🐺🌊🐺🌊🐺🌊🐺🌊🐺🌊
رمان #هیاهوی_برکه
#پارت۸۵
به قلم #فاطمه_سادات_موسوی
بعد از چند لحظه دوباره شروع به حرکت کردند. به آرامی و با هوشیاری از بین اسکلتهایی که محاصرهیشان کرده بودند میگذشتند و سعی میکردند توجهی به بوی لجن و کهنگی که مشامشان را پر کرده بود نکنند. صدای چکیدن آب، از سقف غار و برخوردش با آبی که زمین را پوشانده بود، در غار میپیچید و سکوت مطلقی که حکم رانی میکرد را به چالش میکشید.
کامران دستش را دور بازوی برکه حلقه کرد و او را به سمت پله های مارپیچی هدایت کرد.
- داریم میریم زیرزمین؟!
کامران خندهای مردانه سر داد و گفت:
- زیرزمین نه! اینجا قبلاً یک کاخ بوده. این مسیری هم که ما ازش اومدیم، مسیری واسه رفت و آمد نگهبانها، یا شایدم یه مسیر فرار و یا خروج اضطراری بوده. اما الان داریم میریم به سردابهی کاخ، جایی که طبق چیزایی که شنیدم، جام رو گذاشتن اونجا و مهر و مومش کردن!
با تمام شدن حرفهای کامران، از آخرین پله هم گذشتند و پا به سردابه کاخ گذاشتند.
نور به لطف قسمتهایی از سقف سردابه که فروریخته بود، خودش را به سردابه میرساند و محیط آن را نسبتا روشن نگه میداشت.
در امتداد سالن سنگی به راهشان ادامه دادند و از کنار اتاقکهای فلزی قفس مانند، که در گذشتههای دور از آنها به عنوان زندان استفاده میشد و میزهایی که وسایل مختلف شکنجه روی آنها خودنمایی میکرد، عبور کردند.
کامران جلوی دیوار سنگی انتهای سردابه از حرکت ایستاد، برکه درحالی که با نگاه پریشانش، اطراف را جست و جو میکرد پرسید:
- جام کجاست؟!
- کامران به دیوار سنگی اشاره کرد و گفت:
- باید پشت این در باشه!
نگاه برکه به سمت در سنگی دوید. روی در سنگی، نقش و نگارهای زیبایی به شکل گل و درخت حک شده بود که منظرهای زیبا و باستانی را به نمایش میگذاشت.
روی در نقش و نگارهای مختلفی به چشم میخورد اما هیچ شکافی روی آن دیده نمیشد که ثابت کند، این دیوار سنگی، ممکن است دری باشد که قابلیت حرکت کردن و باز شدن را داشته باشد.
کامران کلید را به سمت برکه گرفت و گفت:
- دنبال یه قفل بگرد که بتونیم با این کلید بازش کنیم!
برکه سر تکان داد و کلید را از دست کامران گرفت.
هردو مشغول کنکاش دقیق در، به دنبال پیدا کردن چیزی شبیه به قفل شدند. بعد از چند دقیقه ناگهان چیزی شبیه به یک کلید روی در، توجه برکه را به خود جلب کرد. برکه به در نزدیکتر شد، با دقت بیشتری به آن نگاه کرد و متوجه شد که درست دیده.
یک کلید روی در بود و در فاصلهی کمی از آن، جای خالی کلید دیگری به چشم میخورد، به گونهای که اگر هر دو کلید روی در قرار میگرفتند، قسمت پایینی کلیدها که باید درون قفل قرار میگرفت، کنار هم ثابت میشد و قسمت بالای هر دو کلید، به سمت دیوارهایی نشانه میرفت که در سمت چپ و راست در سنگی قرار داشتند و به واسطهی در سنگی، به هم متصل میشدند.
@fayamouna
🐺🌊🐺🌊🐺🌊🐺🌊🐺🌊🐺🌊