وقتی زنی از خشونتی که علیه او اتفاق افتاده حرف می‌زند، نخستین سؤال نباید این باشد که چرا آنجا بود، چه پوشیده بود یا چرا زودتر نگفت. نخستین کار، شنیدن است. نباید بار رفتار فرد آسیب‌رسان را روی دوش کسی گذاشت که آسیب دیده؛ سکوت یک قربانی هرگز مسئولیت عامل خشونت را از بین نمی‌برد. جامعه باید به جای پرسیدن "چرا نگفتی؟"، کاری کند که زنان از گفتن حقیقت خود نترسند.