یکی از عمیق‌ترین شکل‌های نابرابری این است که انسان آن‌قدر به محدودیت‌هایش عادت کند که دیگر آن‌ها را محدودیت نبیند. وقتی از کودکی به دختری یاد داده می‌شود کمتر بخواهد، کمتر اعتراض کند، کمتر فضا بگیرد و بیشتر خودش را با دیگران وفق دهد، مرزهای بیرونی کم‌کم به مرزهای درونی تبدیل می‌شوند. رهایی فقط برداشتن دیوارهای بیرونی نیست؛ گاهی باید آن مرزهایی را هم شناخت که سال‌ها در ذهن ما ساخته شده‌اند.