تو از رها شدن می‌ترسی... نه نمی‌شه گفت ترس چون برات اتفاق افتاده. بیشتر یه جور تنفره آمیخته به ترسه. فکرت درگیر رها شدنته... همیشه.
کم خوابی داری احتمالا چون اوثینکری.کسی رو مقصر وضعیتت به حساب نمیاری فقط می‌دونی همه چیز می‌تونست چقدر بهتر باشه و برای همین از اون کسی که نداشت این رویا تحقق پیدا کنه عصبی هستی.

همه‌ی اینا می‌گذره. اما چیزی که نمی‌گذره پشیمونیه بابت اینکه سریع تر نگذشتی! فراموشش کن، ادامه بده، پیشرفت کن و معجزه رو ببین. آدمی سر راهت میاد که گذشتن از همه چی باهاش راحت تر میشه. اما قبلش تو باید یاد بگیری تنهایی پیشرفت کنی.