یه جور حسادت...شاید بهتره بگم قبطه‌ی کمرنگ داری نسبت به افرادی که تو نور زندگی می‌کنن.
با اطرافیانت متفاوتی... انگار همه‌اشون تو یه تیمن. شاید نه تیم رقیبت ولی دلیل نمیشه تنهاییت کمتر شه.
امیدواری ولی خودتم نمی‌دونی به چی.
مثل یه شکوفه‌ای که وسط زمستون شکفته باشه.

سعی کن خود واقعیت بمونی. تو زیبایی. یه نوع شکوه خاص داری که مختص خودته... پس نیازی به تظاهر نیست!
امیدواریت رو متوقف نکن... انسان به امید زنده‌اس.