Forward from: @BChatBot
چنلِت رو خوندم و حسی که دارم بهت اینه ولاغیر:
همه اتفاق ها را آنقدر به در و دیوار کوبیده که به چیزهای کوچک، به چیزهای خیلی خیلی کوچک هم راضی می شود .. راضی می شود که فردا صبح دوباره همان کار های روز قبل و روزهای قبل تر را انجام بدهد، راضی می شود که بین تمام راه های زندگی اش هیچ کدام را انتخاب نکند و فقط خودش را به سرنوشت بسپارد، بنشیند و زل بزند به سرد شدن چای و منتظر بماند تا ببیند لحظه ی بعد، اتفاق بعدی زندگی اش چیست، ببیند بالاخره کدام یک از اتفاق ها او را از پا در می آورد، ببینند کدام یک از آدم ها می تواند او را از سوراخ تنهایی اش بیرون بکشد، ببیند کدام یک از اتفاق ها می تواند لبخند روی لب هایش بیاورد .. ببیند بالاخره ته ِته ِ زندگی چه می شود ..
.
پ.ن: آن لحظه ای که عادت می کنی؛ که خودت می فهمی عادت کرده ای! که مهم نیست ماهی یک حوضچه ی کوچک بی موجی یا یک رودخانه ی پر جنب و جوش! آن لحظه که عمق همه چیز برایت بی معنی است و سعی می کنی در سطح حرکت کنی که مبادا در حفره ای گیر بیفتی... آن لحظه ای که نا آرام ترین چیزها برای حل شدن در تو؛ فقط به زمان احتیاج دارند... به زمان برای حل شدن و عادت شدن .. آن لحظه که حتی خودت هم در خودت ته نشین می شوی .. خودت می شوی همان حوضچه ی کوچک بی موج، همان ماهی آب های کم عمق .. همان عادت تکراری ..