30 Sep 2025, 23:05
30 Sep 2025, 23:01
30 Sep 2025, 23:00
30 Sep 2025, 21:07
30 Sep 2025, 17:48
من، در میانِ ازدحامِ بیداری و روشنایی،تنها به دنبالِ کورسویی از تاریکیِ شبِ گذشته بودم؛آنجا که میشد هنوز با تو همصدا شد،بیآنکه آفتابِ بیرحمِ واقعیت، بر این خیالِ خوش، سایه افکند.
30 Sep 2025, 06:37
30 Sep 2025, 00:32
29 Sep 2025, 23:30
29 Sep 2025, 21:25
29 Sep 2025, 11:47
29 Sep 2025, 00:31
29 Sep 2025, 00:17
28 Sep 2025, 23:30
28 Sep 2025, 21:35
28 Sep 2025, 19:09
28 Sep 2025, 00:31
27 Sep 2025, 23:33
27 Sep 2025, 22:53
27 Sep 2025, 20:55
27 Sep 2025, 20:51
در تالارِ سکوتِ این جهان، جایی که سایهها بلندتر از نور میرقصند، انسانیت گاه چنان غمی در سینه دارد که گویی تمامِ آفتابها در غروبی ابدی فرو رفتهاند. اشکها، رودهایی خاموشاند که در درههایِ دل جاریاند و بغضها، کوههایی سر به فلک کشیده که راهِ نفس کشیدن را تنگ کردهاند.اما در همین تاریکیِ محض، بذری از امید نهان است. بذری که از جنسِ همان لبخندی است که بر لبانِ پریشان مینشیند، از جنسِ دستی است که در اوجِ ناامیدی به یاری میآید، و از جنسِ کلامی است که داغِ دلِ شکسته را مرهم مینهد.این غم، نه پایانِ راه، که آغازِ فهمِ عمقِ زندگی است. این شکوهِ انسان بودن، در همین شکافِ میانِ درد و امید، میانِ شکستن و دوباره برخاستن متجلی میشود.اگر ماندنِ تو، نورِ امیدی را در دلِ خاموشی روشن کند، بمان.اگر خندیدنِ تو، شکوفهای بر لبانِ خشکی بنشاند، بخند.اگر رفتنِ تو، باری سنگین را از دوشِ برادری بردارد، برو.اگر نوشتنِ تو، پژواکِ صدایی گمشده را زنده کند، بنویس.اگر صدایت، لالاییِ آرامی برایِ وجدانی آشفته باشد، سخن بگو.به قولِ آن غزلسرایِ کهن: "با یک گل، بهار خواهد شد." پس تو، خود، باغبانِ امید باش. در این فصلِ سردِ اندوه، با گرمایِ وجودت، انسانیت را دوباره شکوفا کن. که در نهایت، همین مهر و همین همدلی است که غبارِ غم را از چهرهیِ جهان میزداید و ترانهیِ انگیزهیِ بودن را در گوشِ زمان مینوازد.