آبـــے؛


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


"آبی‌رنگِ‌امید و رویایِ ماست‌،جاودان💙"
.
فوروارد‌لطفا✨.
@Hames19_bot

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


اینکه‌نه‌حالم‌خوبه نه بد اینکه‌انقدر بی‌تفاوتم نمیدونم چیز خوبیه‌یا بد


هم‌هستی‌هم‌نیستی


نمیدونم‌باید فراموشت‌کنم‌یا منتظرت بمونم


امروز یه بیسکوییتم که افتاده تو چایی.


من، در میانِ ازدحامِ بیداری و روشنایی،
تنها به دنبالِ کورسویی از تاریکیِ شبِ گذشته بودم؛
آنجا که می‌شد هنوز با تو هم‌صدا شد،
بی‌آنکه آفتابِ بی‌رحمِ واقعیت، بر این خیالِ خوش، سایه افکند.

#هستی


وَ قصه‌یِ‌دوست‌داشتنت‌باهر طلوع‌ آغاز میشود.


ولی‌بی تو‌خب انگار‌باهمه‌عالم‌ غریبم.


Video is unavailable for watching
Show in Telegram
||


من واقعا تو نقطه‌ایم‌که ته‌تلاشم براش‌اینه که اینجا حرف بزنم و درمودش پست‌اینستا‌ لایک کنم.


Forward from: " تا واژه شدم ✨"
آدمِ ضعیفی نبود؛
اما دیگر حوصله سختی هارا نداشت.
میلِ عجیبی به گریز پیدا کرد؛
به ندیدن،ندانستن،رفتن برای همیشه.




من یکیو می‌خوام که وقتی ناراحتم، بی‌مقدمه بهش زنگ بزنم و بگم توروخدا برام یه کاری کن چون حالم اصلاً خوب نیست. وگرنه به همه می‌تونم بگم رنگ مورد علاقه‌‌ام چیه و آهنگای کدوم خواننده رو بیشتر دوست دارم.


-


بذر بدی‌ها را با داس برکنیم و شرابِ تلخِ حادثه را با جامِ “رضایت” سرکشیم.
این گریزِ مداومِ روح از قرار، و این عصیانِ دائمِ جان، نشان از تسلیم نیست؛
بلکه فریادِ حق‌طلبیِ نهفته‌ای است که در اعماقِ هستی‌مان طنین می‌اندازد.
تنها با کاشتنِ دانهٔ حوصله است که می‌توانیم دیوار به دیوارِ این زندانِ تقدیر، باغی از امید بنا کنیم؛
زیرا حیات، پیوسته از ما می‌خواهد که در قلبِ هر طوفان، قطب‌نمایِ استقامت را در دست گیریم،
و بدانیم که عالی‌ترین تسلیم، همان مقاومتِ در سکوت است.
#هستی


اصرار به هیچ چیز نکنید؛ آدما بخوان
حرف میزنن، بخوان تماس میگیرن،
بخوان میمونن، اگه بخوان همه‌کار
میکنن.


و فهمیدم که آدم می‌تواند تا خرخره دلتنگ کسی باشد، اما هیچ خبری از او نگیرد.


:))))




یادمه‌وقتی‌اینو نوشتم‌تو اوج‌نا امیدی بودم


در تالارِ سکوتِ این جهان، جایی که سایه‌ها بلندتر از نور می‌رقصند، انسانیت گاه چنان غمی در سینه دارد که گویی تمامِ آفتاب‌ها در غروبی ابدی فرو رفته‌اند. اشک‌ها، رودهایی خاموش‌اند که در دره‌هایِ دل جاری‌اند و بغض‌ها، کوه‌هایی سر به فلک کشیده که راهِ نفس کشیدن را تنگ کرده‌اند.
اما در همین تاریکیِ محض، بذری از امید نهان است. بذری که از جنسِ همان لبخندی است که بر لبانِ پریشان می‌نشیند، از جنسِ دستی است که در اوجِ ناامیدی به یاری می‌آید، و از جنسِ کلامی است که داغِ دلِ شکسته را مرهم می‌نهد.
این غم، نه پایانِ راه، که آغازِ فهمِ عمقِ زندگی است. این شکوهِ انسان بودن، در همین شکافِ میانِ درد و امید، میانِ شکستن و دوباره برخاستن متجلی می‌شود.
اگر ماندنِ تو، نورِ امیدی را در دلِ خاموشی روشن کند، بمان.
اگر خندیدنِ تو، شکوفه‌ای بر لبانِ خشکی بنشاند، بخند.
اگر رفتنِ تو، باری سنگین را از دوشِ برادری بردارد، برو.
اگر نوشتنِ تو، پژواکِ صدایی گمشده را زنده کند، بنویس.
اگر صدایت، لالاییِ آرامی برایِ وجدانی آشفته باشد، سخن بگو.
به قولِ آن غزل‌سرایِ کهن: "با یک گل، بهار خواهد شد." پس تو، خود، باغبانِ امید باش. در این فصلِ سردِ اندوه، با گرمایِ وجودت، انسانیت را دوباره شکوفا کن. که در نهایت، همین مهر و همین همدلی است که غبارِ غم را از چهره‌یِ جهان می‌زداید و ترانه‌یِ انگیزه‌یِ بودن را در گوشِ زمان می‌نوازد.
#هستی

20 last posts shown.

551

subscribers
Channel statistics