بذر بدیها را با داس برکنیم و شرابِ تلخِ حادثه را با جامِ “رضایت” سرکشیم.
این گریزِ مداومِ روح از قرار، و این عصیانِ دائمِ جان، نشان از تسلیم نیست؛
بلکه فریادِ حقطلبیِ نهفتهای است که در اعماقِ هستیمان طنین میاندازد.
تنها با کاشتنِ دانهٔ حوصله است که میتوانیم دیوار به دیوارِ این زندانِ تقدیر، باغی از امید بنا کنیم؛
زیرا حیات، پیوسته از ما میخواهد که در قلبِ هر طوفان، قطبنمایِ استقامت را در دست گیریم،
و بدانیم که عالیترین تسلیم، همان مقاومتِ در سکوت است.
#هستی