hanyoms


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


در تاریکی اقیانوس به دنبال نور سفر میکنم
برای ناگفته های ناشناخته دل
@hanyoms8bot
@hanyoms

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter




یخ بزنید منم میخواممممممم
البته من خودم دارم میزارم تو جیب خودم




Forward from: Hope
فــــوࢪوارد ڪن چنلت▫️
اینجا و اسپانسر جـویــن شـو▫️
شات جوین بودنت+تگت بده باتم

فولدر بزنم"90"جذب بدم بهتون.




خواب‌هایم هیچ‌وقت پژواکِ نبودن نبودند.
آن‌ها ادامه‌ی من‌اند، در جهانی که قانونش از مرگ زاده شده.
در خواب‌هایم همیشه طعمِ خون می‌چرخد،
طعمِ کهنه‌ی ترس، طعمِ لذیذِ سقوط در تاریکی.
مرگ، دیگر دشمن نیست؛
او فقط چهره‌ای از من است که نامش را یادم نمی‌آید.
هیولای درونم آرام می‌آید،
چنان بی‌صدا که گویی از استخوان‌هایم بیرون خزیده.
او مرا تنها می‌گذارد، درست در لحظه‌ای که خیال می‌کنم بیدار شده‌ام.
و آن‌جا، جایی‌ست میان بودن و نبودن،
جایی که عقل فرو می‌ریزد و معنا رنگ می‌بازد.
در آن خلأ، تنها کودکیِ ترسیده‌ای می‌ماند
که با چشم‌های خیس، به چیزی نگاه می‌کند که دیگر وجود ندارد.
من از ترس خسته‌ام،
اما بی‌آن نمی‌توانم نفس بکشم.
ترس، شکلِ تنفسِ من شده است،
و هر بار که او را نمی‌بینم، در نبودش فرو می‌میرم.
عادت کرده‌ام به زهرش،
به طعمِ سردِ مرگ که در رگ‌هایم می‌دود و یادم می‌آورد:
هیچ چیز حقیقی نیست، مگر آن‌چه می‌ترساندم.
من و او یکی شده‌ایم.
او دیگر مرا نمی‌کُشد،
و من، بی‌او دیگر زنده نیستم.
منی من




کمی باز دم خودت را عمیق تر کن حضور مرا حس میکنی و خواهی فهمید در هر نفست زندگی میکنم و کمی خودم را در خونت ادغام میکنم تا بدانی وجودم در وجودت گسترده شده است




مسيری سخت را
در تاريكی پيمودم
از راه به بيراه، از بيراه به راه اصلی
برای من كه حتی لمس هوای اطراف برايم
وحشتناك شده بود
ترس عجيبی در من رخنه كرده بود
از خود ترس؛
ترسوتر شده بودم








خواستم بنویسم از هر چیزی که گذر از آن مرا رنج می دهد دستانم قفل شد کلمات مرا زندانی کردند.


من از تمامِ آینه‌ها خسته‌ام، برو
از من به مردمِ بی‌چشم‌و‌رو بگو
من در هجومِ سایه و نورِ دروغ و راست
تنهاترینِ حقیقتِ این ماجرا شدم
در خویش گم شدم، که ندانم کجای من
آیینه بود، یا که دروغِ ادای من
در شهرِ من کسی به کسی دل نمی‌دهد
اینجا فقط منم که هنوز از وفا پرم


حس خیلی غریبی دارم، از چشمام اشک نمیاد ، اما از دورن تیکه تیکه شدم


این‌روزها وسواسم مثل سایه دنبالمه. دیگر فقط دست‌هایم را نمی‌شورم؛ همه‌چیز را ضدعفونی می‌کنم، حتی گیره‌های مویم را. انگار ذهنم فرمان می‌دهد که هر چیزی که لمس می‌کنم آلوده است، هر چیزی می‌تواند خطرناک باشد.
بدتر از همه، نسبت به بعضی آدم‌ها هم همین حس را دارم… بودنشان کنارم حس عجیبی می‌دهد، حس آلودگی. نه از روی نفرت و نه از روی قضاوت، فقط یک حس درونی و ناخودآگاه است؛ انگار انرژی‌شان سنگین است، حرف‌زدنشان یا حتی حضورشان فضا را پر از غبار می‌کند. وقتی کنارم هستند، همه‌چیز کثیف‌تر به نظر می‌رسد، نفس کشیدن سخت‌تر می‌شود، و حس می‌کنم چیزی درونم نجس می‌شود.
بعضی‌ها طوری وارد زندگیم می‌شوند که حتی بدون کاری، احساس می‌کنم باید ازشان فاصله بگیرم، چون حضورشان حس تمیزی و آرامشم را از بین می‌برد. انگار لکه‌ای هستند که هر چقدر بخواهم پاکشان کنم، عمیق‌تر می‌شوند.







20 last posts shown.

192

subscribers
Channel statistics