خوابهایم هیچوقت پژواکِ نبودن نبودند.
آنها ادامهی مناند، در جهانی که قانونش از مرگ زاده شده.
در خوابهایم همیشه طعمِ خون میچرخد،
طعمِ کهنهی ترس، طعمِ لذیذِ سقوط در تاریکی.
مرگ، دیگر دشمن نیست؛
او فقط چهرهای از من است که نامش را یادم نمیآید.
هیولای درونم آرام میآید،
چنان بیصدا که گویی از استخوانهایم بیرون خزیده.
او مرا تنها میگذارد، درست در لحظهای که خیال میکنم بیدار شدهام.
و آنجا، جاییست میان بودن و نبودن،
جایی که عقل فرو میریزد و معنا رنگ میبازد.
در آن خلأ، تنها کودکیِ ترسیدهای میماند
که با چشمهای خیس، به چیزی نگاه میکند که دیگر وجود ندارد.
من از ترس خستهام،
اما بیآن نمیتوانم نفس بکشم.
ترس، شکلِ تنفسِ من شده است،
و هر بار که او را نمیبینم، در نبودش فرو میمیرم.
عادت کردهام به زهرش،
به طعمِ سردِ مرگ که در رگهایم میدود و یادم میآورد:
هیچ چیز حقیقی نیست، مگر آنچه میترساندم.
من و او یکی شدهایم.
او دیگر مرا نمیکُشد،
و من، بیاو دیگر زنده نیستم.
منی من