اینروزها وسواسم مثل سایه دنبالمه. دیگر فقط دستهایم را نمیشورم؛ همهچیز را ضدعفونی میکنم، حتی گیرههای مویم را. انگار ذهنم فرمان میدهد که هر چیزی که لمس میکنم آلوده است، هر چیزی میتواند خطرناک باشد.
بدتر از همه، نسبت به بعضی آدمها هم همین حس را دارم… بودنشان کنارم حس عجیبی میدهد، حس آلودگی. نه از روی نفرت و نه از روی قضاوت، فقط یک حس درونی و ناخودآگاه است؛ انگار انرژیشان سنگین است، حرفزدنشان یا حتی حضورشان فضا را پر از غبار میکند. وقتی کنارم هستند، همهچیز کثیفتر به نظر میرسد، نفس کشیدن سختتر میشود، و حس میکنم چیزی درونم نجس میشود.
بعضیها طوری وارد زندگیم میشوند که حتی بدون کاری، احساس میکنم باید ازشان فاصله بگیرم، چون حضورشان حس تمیزی و آرامشم را از بین میبرد. انگار لکهای هستند که هر چقدر بخواهم پاکشان کنم، عمیقتر میشوند.
بدتر از همه، نسبت به بعضی آدمها هم همین حس را دارم… بودنشان کنارم حس عجیبی میدهد، حس آلودگی. نه از روی نفرت و نه از روی قضاوت، فقط یک حس درونی و ناخودآگاه است؛ انگار انرژیشان سنگین است، حرفزدنشان یا حتی حضورشان فضا را پر از غبار میکند. وقتی کنارم هستند، همهچیز کثیفتر به نظر میرسد، نفس کشیدن سختتر میشود، و حس میکنم چیزی درونم نجس میشود.
بعضیها طوری وارد زندگیم میشوند که حتی بدون کاری، احساس میکنم باید ازشان فاصله بگیرم، چون حضورشان حس تمیزی و آرامشم را از بین میبرد. انگار لکهای هستند که هر چقدر بخواهم پاکشان کنم، عمیقتر میشوند.