ما عادت کردهایم بگوییم شادی با ما کاری ندارد، خوشبختی بلد نیست راه خانهمان را. اما راستش این است که در را خودمان بستیم، نه از نداشتن، از خستگی، از بیحوصلگی ادامه دادن. شادی آمد در هیئت بارانِ پاییزی، آرام، بیادعا، با صدای نمنم روی شیشهها. ایستاد پشت پنجره، منتظر اینکه فقط کمی پرده را کنار بزنیم. اما ما خیره شدیم نه به باران، بلکه به فکرهایی که بلدند آدم را خیس کنند بیآنکه آبی ببارد. باران پاییزی آمد با بوی خاک، با خیابانهای خیس، با قولِ یک شروع تازه؛ اما ما چتر غم را باز کرده بودیم و نگذاشتیم حتی یک قطرهاش به دلمان برسد. تلخترین بخش ماجرا این است: غم را نگه میداریم چون با آن آشناییم، چون اگر حالمان خوب شود دیگر نمیدانیم با خودمان چه کنیم. خوشبختی پشت در نماند، ما بزرگ شدیم و یاد گرفتیم در را از داخل قفل کنیم و بعد باران را مقصر بدانیم که چرا خیسمان نکرد. #میمآبی