19 Dec 2025, 13:08
خستهام.نه از راه رفتن،از ایستادن طولانی در نقش کسی که نیستم.خستهام از تنپوش تظاهر،از نقابی که سالهاست روی دلم جا خوش کرده،نقاب "خودت باش"،نقاب "میگذره"،نقاب "قوی باش".از نرسیدنهایی که پشت هم صف کشیدند،از انتظارهایی که هیچوقت به ایستگاه نرسیدند،از صبری که آنقدر پر شدهکه دیگر اسمش صبر نیست،فرسودگیست.احساس میکنم سالها از عمرم گذشتهبیآنکه تقویم بفهمد.درونم زودتر پیر شدهو تنم جا مانده در جوانی.وقتی در آینه نگاه میکنمچهرهای جوان مقابلم ایستادهو همین تناقض،دردناکترین بخش ماجراست،اینکه کسی خستگی را نمیبیندچون چین و چروکی نیستکه شهادت بدهد.زخمهایم صدا ندارند،خستگیهایم دیده نمیشوند.من ماندهام و دلی که بیش از سنش زندگی کرده و هنوز مجبور استلبخند بزند تا کسی شک نکندکه دارد از درون فرو میریزد.#میمآبی
19 Dec 2025, 11:41
18 Dec 2025, 22:23
18 Dec 2025, 21:54
18 Dec 2025, 21:42
ᅠᅠᅠᅠᅠ “𝖳𝗁𝗂𝗌 𝗂𝗌𝗇’𝗍 𝖺 𝖿𝗈𝗅𝖽𝖾𝗋. 𝖨𝗍’𝗌 𝖺 𝖼𝗎𝗅𝗍.“
ᅠᅠᅠᅠᅠᅠ 'https://t.me/addlist/4xZcnKghnWA1MzE0' rel='nofollow'>“𝖸𝗈𝗎 𝗐𝖾𝗋𝖾 𝗇𝖾𝗏𝖾𝗋 𝖺𝗅𝗈𝗇𝖾 𝗁𝖾𝗋𝖾.“
18 Dec 2025, 17:16
@havalisokoot
18 Dec 2025, 10:01
هوای خانه تاریک بود.نوری که از آسمان ابری پشت پنجره میریخت،باریکهای روشن وسط اتاق انداخته بود.دستهایش را زیر سر گذاشته بود و همانجا دراز کشیده بود،خیره به آسمانی گرفته،و گوش سپرده به صدای خشدار داریوش.بیهدف در میان افکارش قدم میزد.از هرجا دلش میخواست عبور میکرد و هرجا خوشش نمیآمد، بیهیچ توضیحی برمیگشت و مسیر را عوض میکرد.انگار کتابی را که سالها پیش خوانده بوددوباره ورق میزد،صفحههای دوستداشتنی را مکث میکردو از آنچه دلش نمیخواست،سریع میگذشت.بوی قهوهی داغی که کنارش گذاشته شداو را از پرسهزدن میان فکرها بیرون کشید.چشمهایش را بست،نفس عمیقی کشیدو برای لحظهایهمهچیز آرام شد،نه گذشتهای برای مرور مانده بود،نه آیندهای برای ترسیدن.فقط او بودو تلخی قهوهایکه شبیه حالش بود.فنجان را آرام در دست گرفت،گرمایش به کف دستش نشستو یادش انداخت هنوز زنده است،هنوز چیزی در او جریان داردکه کاملا خاموش نشده.جرعهای نوشید.تلخ بود،اما از آن تلخیهایی که آزار نمیدهد،بیشتر شبیه حقیقت استوقتی بیپرده روبهرویت میایستد.نگاهش دوباره به پنجره برگشت.باران،آهسته و بیادعا،خودش را به شیشه میکوبید،نه برای شکستن،برای یادآوری.یادآوری روزهایی که فکر میکردهمهچیز قرار است بهتر شود،یادآوری آدمهایی که آمدندو رفتند بیآنکه حتی ردی از خودشان بگذارندجز چند خاطرهی سمجکه هنوز بلدنددر بدترین لحظههاسراغش را بگیرند.با خودش فکر کردچقدر عجیب است آدممیتواند ساعتها در سکوت دراز بکشدو هیچ کاری نکندجز زنده ماندن.نه امیدی،نه ناامیدی واضحی،فقط تعلیق…میان آنچه بودهو آنچه هرگز نشد.صدای داریوش اوج گرفتو او، بیآنکه بداند چرا،لبخند کمرنگی زد،از آن لبخندهاییکه بیشتر اعترافاندتا شادی.شاید بعضی شبهاقرار نیست چیزی درست شود،قرار نیست کسی نجاتت دهد،شاید فقط بایدکنار پنجره بمانی،قهوهات را بنوشیو بپذیریکه همین زنده ماندن بیصداخودشیک جور ادامه دادن است.#میمآبی
18 Dec 2025, 08:44
17 Dec 2025, 21:09
17 Dec 2025, 19:15
17 Dec 2025, 13:07
17 Dec 2025, 12:28
پاییز،آخرین چمدانش را هم بست.سه چمدان پر از رنگ،پر از بوی باران،پر از قدمهایی که آرامتر از همیشه روی زمین راه میرفتند.آسمان از همان صبح غمگین بود،انگار از قبل میدانستقرار است چیزی را از دست بدهد،که جای خالیاش تا مدتهادر هوا میماند.پاییز امابیسروصدا آماده رفتن بود،نه با شوق،نه با اندوهی نمایان.نگاهش خنثی بود،شبیه آدمهایی کهآنقدر ماندهاندکه رفتن برایشانتنها راه دوام آوردن است.آسمان بغض کرد.اول آرام گریست،قطرهقطره،بعد صدایش شکستو باران،بیاجازه بر زمین ریخت.زمین چیزی نگفت،سکوت کردو اشکهای آسمان رادر آغوش گرفت.زمین بلد بودبعضی دردها راباید بیکلام تحمل کرد.آسمان رو به پاییز نشست،دست زیر چانه،با صدایی خسته پرسید:چرا اینقدر زود؟نگاهش روی چمدانها لغزید،روی روزهایی که هنوزمیشد بمانند.پاییز فقط لبخند زد،لبخندِ کسی کهجواب دارداما گفتنشدرد را بیشتر میکند.و رفت…نه از بیمهری،بلکه از فهمیدن این حقیقتکه بعضی رفتنهادرد دارند،حتی برای طبیعت.پاییز رفتو آسمان ماندبا ابری سنگینتر از همیشه،و دلی که هنوزبه رفتنهاعادت نکرده است.#میمآبی
17 Dec 2025, 12:14
16 Dec 2025, 22:10
16 Dec 2025, 21:27
16 Dec 2025, 13:34
16 Dec 2025, 11:12
ما عادت کردهایم بگوییمشادی با ما کاری ندارد،خوشبختی بلد نیست راه خانهمان را.اما راستش این استکه در را خودمان بستیم،نه از نداشتن،از خستگی،از بیحوصلگی ادامه دادن.شادی آمددر هیئت بارانِ پاییزی،آرام، بیادعا،با صدای نمنم روی شیشهها.ایستاد پشت پنجره،منتظر اینکه فقطکمی پرده را کنار بزنیم.اما ما خیره شدیمنه به باران،بلکه به فکرهاییکه بلدند آدم را خیس کنندبیآنکه آبی ببارد.باران پاییزی آمدبا بوی خاک،با خیابانهای خیس،با قولِ یک شروع تازه؛اما ما چتر غم را باز کرده بودیمو نگذاشتیمحتی یک قطرهاشبه دلمان برسد.تلخترین بخش ماجرا این است:غم را نگه میداریمچون با آن آشناییم،چون اگر حالمان خوب شوددیگر نمیدانیمبا خودمان چه کنیم.خوشبختی پشت در نماند،ما بزرگ شدیمو یاد گرفتیمدر را از داخل قفل کنیمو بعد باران را مقصر بدانیمکه چرا خیسمان نکرد.#میمآبی
16 Dec 2025, 10:56
15 Dec 2025, 21:18
15 Dec 2025, 17:04