حوالیِ‌سڪوت


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


نگفته‌هایی‌از‌جنس‌ِسکوت.
خوشحال میشم فور بزنید.
کپی نکنید.

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


خسته‌ام.
نه از راه رفتن،
از ایستادن طولانی
در نقش کسی که نیستم.
خسته‌ام از تن‌پوش تظاهر،
از نقابی که سال‌هاست روی
دلم جا خوش کرده،
نقاب "خودت باش"،
نقاب "می‌گذره"،
نقاب "قوی باش".
از نرسیدن‌هایی که
پشت هم صف کشیدند،
از انتظارهایی که هیچ‌وقت
به ایستگاه نرسیدند،
از صبری که آن‌قدر پر شده
که دیگر اسمش صبر نیست،
فرسودگی‌ست.
احساس می‌کنم
سال‌ها از عمرم گذشته
بی‌آن‌که تقویم بفهمد.
درونم زودتر پیر شده
و تنم جا مانده در جوانی
.
وقتی در آینه نگاه می‌کنم
چهره‌ای جوان مقابلم ایستاده
و همین تناقض،
دردناک‌ترین بخش ماجراست،
این‌که کسی خستگی را نمی‌بیند
چون چین و چروکی نیست
که شهادت بدهد.
زخم‌هایم صدا ندارند،
خستگی‌هایم دیده نمی‌شوند.
من مانده‌ام و دلی که بیش از سنش
زندگی کرده و هنوز مجبور است
لبخند بزند تا کسی شک نکند
که دارد از درون فرو می‌ریزد.

#میم‌آبی






در نهایت،
تو می‌مانی و خودت،
خودی که همیشه بی‌صدا
در آغوشت کشیده است،
بی‌هیچ منتی برای مرهم شدن
بر زخم‌هایت.
خودی که بلد است
در شلوغ‌ترین روزها
کنارت بنشیند
و در تاریک‌ترین شب‌ها
دستت را رها نکند.
خودی که می‌داند
چه وقت باید بجنگد
و چه وقت فقط
سرت را به دیوار تکیه بدهد
و نفس بکشد.
آدم‌ها می‌آیند و می‌روند،
قول‌ها فرسوده می‌شوند،
اما این خود
همان‌جاست،
با تمام خستگی‌هایش،
با تمام ترک‌هایش،
ایستاده‌تر از همیشه.
شاید همین کافی باشد
برای ادامه دادن،
این‌که بدانی
در آخر تمام نرفتن‌ها
و رفتن‌ها کسی هست
که هنوز دوستت دارد.
#میم‌آبی


Forward from: 𝑨𝒓𝒓𝒐𝒊𝒂;
ᅠᅠ🕸 𝖳𝗁𝖾 𝖉𝖆𝗋𝗄𝗂𝗌𝗍 𝖿𝗈𝗅𝖽𝖾𝗋𝗌 𝗈𝗇 𝖳𝖾𝗅𝖾𝗀𝗋𝖺𝗆 𝗋𝗂𝗌𝖾. 🕷
  ᅠᅠ "𝖦𝖾𝗍 𝗅𝗈𝗌𝗍. 𝖥𝗂𝗇𝖽 𝗒𝗈𝗎𝗋 𝗉𝖾𝗈𝗉𝗅𝖾." ᅠᅠ
ᅠᅠᅠᅠᅠ “𝖳𝗁𝗂𝗌 𝗂𝗌𝗇’𝗍 𝖺 𝖿𝗈𝗅𝖽𝖾𝗋. 𝖨𝗍’𝗌 𝖺 𝖼𝗎𝗅𝗍.“

ᅠᅠᅠᅠᅠᅠ 'https://t.me/addlist/4xZcnKghnWA1MzE0' rel='nofollow'>“𝖸𝗈𝗎 𝗐𝖾𝗋𝖾 𝗇𝖾𝗏𝖾𝗋 𝖺𝗅𝗈𝗇𝖾 𝗁𝖾𝗋𝖾.“

            𝖥𝗈𝗋𝗐𝖺𝗋𝖽 𝖺𝗇𝖽 𝖺𝖽𝖽.   𝗌𝗈𝗒𝖺𝗆𝗄𝗏 




هوای خانه تاریک بود.
نوری که از آسمان
ابری پشت پنجره می‌ریخت،
باریکه‌ای روشن وسط اتاق انداخته بود.
دست‌هایش را زیر سر گذاشته بود و همان‌جا دراز کشیده بود،
خیره به آسمانی گرفته،
و گوش سپرده به صدای
خش‌دار داریوش.
بی‌هدف در میان
افکارش قدم می‌زد.
از هرجا دلش می‌خواست
عبور می‌کرد و هرجا خوشش
نمی‌آمد، بی‌هیچ توضیحی
برمی‌گشت و مسیر
را عوض می‌کرد.
انگار کتابی را که سال‌ها
پیش خوانده بود
دوباره ورق می‌زد،
صفحه‌های دوست‌داشتنی
را مکث می‌کرد
و از آن‌چه دلش نمی‌خواست،
سریع می‌گذشت.
بوی قهوه‌ی داغی
که کنارش گذاشته شد
او را از پرسه‌زدن میان
فکرها بیرون کشید.
چشم‌هایش را بست،
نفس عمیقی کشید
و برای لحظه‌ای
همه‌چیز آرام شد،
نه گذشته‌ای برای مرور مانده بود،
نه آینده‌ای برای ترسیدن.
فقط او بود
و تلخی قهوه‌ای
که شبیه حالش بود.
فنجان را آرام در دست گرفت،
گرمایش به کف دستش نشست
و یادش انداخت هنوز زنده است،
هنوز چیزی در او جریان دارد
که کاملا خاموش نشده.
جرعه‌ای نوشید.
تلخ بود،
اما از آن تلخی‌هایی که آزار نمی‌دهد،
بیشتر شبیه حقیقت است
وقتی بی‌پرده روبه‌رویت می‌ایستد.
نگاهش دوباره به پنجره برگشت.
باران،
آهسته و بی‌ادعا،
خودش را به شیشه می‌کوبید،
نه برای شکستن،
برای یادآوری.
یادآوری روزهایی که فکر می‌کرد
همه‌چیز قرار است بهتر شود،
یادآوری آدم‌هایی که آمدند
و رفتند بی‌آن‌که حتی ردی
از خودشان بگذارند
جز چند خاطره‌ی سمج
که هنوز بلدند
در بدترین لحظه‌ها
سراغش را بگیرند.
با خودش فکر کرد
چقدر عجیب است آدم
می‌تواند ساعت‌ها
در سکوت دراز بکشد
و هیچ کاری نکند
جز زنده ماندن.
نه امیدی،
نه ناامیدی واضحی،
فقط تعلیق…
میان آن‌چه بوده
و آن‌چه هرگز نشد.
صدای داریوش اوج گرفت
و او، بی‌آن‌که بداند چرا،
لبخند کمرنگی زد،
از آن لبخندهایی
که بیشتر اعتراف‌اند
تا شادی.
شاید بعضی شب‌ها
قرار نیست چیزی درست شود،
قرار نیست کسی نجاتت دهد،
شاید فقط باید
کنار پنجره بمانی،
قهوه‌ات را بنوشی
و بپذیری
که همین زنده ماندن بی‌صدا
خودش
یک جور ادامه دادن است.

#میم‌آبی






این روزها که می‌گذرد
با خودم فکر می‌کنم
پس کجاست آن زندگی
که قولش را به خودم داده بودم؟
می‌گویند جوانی‌ست،
اما من بیشتر شبیه کسی‌هستم
که زودتر از موعد خسته شده.
گاهی حقیقت
بی‌هوا می‌آید،
نه برای قانع کردن،
برای شکستن.
آن‌وقت می‌فهمی
بعضی دردها
نه گریه دارند
نه فریاد؛
فقط باید خودت را بغل کنی
و وانمود کنی
می‌گذرد.
اما نمی‌گذرد.
#میم‌آبی




🍁🧡
پاییز،
آخرین چمدانش را هم بست.
سه چمدان پر از رنگ،
پر از بوی باران،
پر از قدم‌هایی که آرام‌تر از همیشه روی زمین راه می‌رفتند.
آسمان از همان صبح غمگین بود،
انگار از قبل می‌دانست
قرار است چیزی را از دست بدهد،
که جای خالی‌اش تا مدت‌ها
در هوا می‌ماند.
پاییز اما
بی‌سروصدا آماده رفتن بود،
نه با شوق،
نه با اندوهی نمایان.
نگاهش خنثی بود،
شبیه آدم‌هایی که
آن‌قدر مانده‌اند
که رفتن برایشان
تنها راه دوام آوردن است.
آسمان بغض کرد.
اول آرام گریست،
قطره‌قطره،
بعد صدایش شکست
و باران،
بی‌اجازه بر زمین ریخت.
زمین چیزی نگفت،
سکوت کرد
و اشک‌های آسمان را
در آغوش گرفت.
زمین بلد بود
بعضی دردها را
باید بی‌کلام تحمل کرد.
آسمان رو به پاییز نشست،
دست زیر چانه،
با صدایی خسته پرسید:
چرا این‌قدر زود؟
نگاهش روی چمدان‌ها لغزید،
روی روزهایی که هنوز
می‌شد بمانند.
پاییز فقط لبخند زد،
لبخندِ کسی که
جواب دارد
اما گفتنش
درد را بیشتر می‌کند.
و رفت…
نه از بی‌مهری،
بلکه از فهمیدن این حقیقت
که بعضی رفتن‌ها
درد دارند،
حتی برای طبیعت.
پاییز رفت
و آسمان ماند
با ابری سنگین‌تر از همیشه،
و دلی که هنوز
به رفتن‌ها
عادت نکرده است.

#میم‌آبی






روزهای آخر پاییز ،
آسمان دلگیرتر از همیشه است.
پاییز، دم رفتن،
گریه‌اش را رها کرده
و غمش را بی‌دریغ
روی شهر می‌پاشد.
باران می‌بارد
نه برای خیس کردن خیابان‌ها،
برای اینکه بگوید
بعضی رفتن‌ها
حتی طبیعت را هم می‌شکنند.
#میم‌آبی




ما عادت کرده‌ایم بگوییم
شادی با ما کاری ندارد،
خوشبختی بلد نیست
راه خانه‌مان را.
اما راستش این است
که در را خودمان بستیم،
نه از نداشتن،
از خستگی،
از بی‌حوصلگی ادامه دادن.
شادی آمد
در هیئت بارانِ پاییزی،
آرام، بی‌ادعا،
با صدای نم‌نم روی شیشه‌ها.
ایستاد پشت پنجره،
منتظر اینکه فقط
کمی پرده را کنار بزنیم.
اما ما خیره شدیم
نه به باران،
بلکه به فکرهایی
که بلدند آدم را خیس کنند
بی‌آنکه آبی ببارد.
باران پاییزی آمد
با بوی خاک،
با خیابان‌های خیس،
با قولِ یک شروع تازه؛
اما ما چتر غم را باز کرده بودیم
و نگذاشتیم
حتی یک قطره‌اش
به دل‌مان برسد.
تلخ‌ترین بخش ماجرا این است:
غم را نگه می‌داریم
چون با آن آشناییم،
چون اگر حال‌مان خوب شود
دیگر نمی‌دانیم
با خودمان چه کنیم.
خوشبختی پشت در نماند،
ما بزرگ شدیم
و یاد گرفتیم
در را از داخل قفل کنیم
و بعد باران را مقصر بدانیم
که چرا خیس‌مان نکرد.

#میم‌آبی






گاه باید خود را از بند خویش رها کرد
از آن منی که عادت کرده به ترس،
به تکرار،
به ماندن در قفسی
که اسمش را امن‌بودن
گذاشته‌ایم.
گاه باید دل را سپرد به سقوط،
به ندانستن،
به راهی که انتهایش معلوم نیست
اما بوی رهایی می‌دهد.
آدمی تا وقتی به خودش چنگ زده،
سبک نمی‌شود،
جاودانگی سهم آن‌هایی‌ست
که جرأت کردند،
از خودشان عبور کنند.
#میم‌آبی

20 last posts shown.

320

subscribers
Channel statistics