🍁🧡
پاییز،
آخرین چمدانش را هم بست.
سه چمدان پر از رنگ،
پر از بوی باران،
پر از قدمهایی که آرامتر از همیشه روی زمین راه میرفتند.
آسمان از همان صبح غمگین بود،
انگار از قبل میدانست
قرار است چیزی را از دست بدهد،
که جای خالیاش تا مدتها
در هوا میماند.
پاییز اما
بیسروصدا آماده رفتن بود،
نه با شوق،
نه با اندوهی نمایان.
نگاهش خنثی بود،
شبیه آدمهایی که
آنقدر ماندهاند
که رفتن برایشان
تنها راه دوام آوردن است.
آسمان بغض کرد.
اول آرام گریست،
قطرهقطره،
بعد صدایش شکست
و باران،
بیاجازه بر زمین ریخت.
زمین چیزی نگفت،
سکوت کرد
و اشکهای آسمان را
در آغوش گرفت.
زمین بلد بود
بعضی دردها را
باید بیکلام تحمل کرد.
آسمان رو به پاییز نشست،
دست زیر چانه،
با صدایی خسته پرسید:
چرا اینقدر زود؟
نگاهش روی چمدانها لغزید،
روی روزهایی که هنوز
میشد بمانند.
پاییز فقط لبخند زد،
لبخندِ کسی که
جواب دارد
اما گفتنش
درد را بیشتر میکند.
و رفت…
نه از بیمهری،
بلکه از فهمیدن این حقیقت
که بعضی رفتنها
درد دارند،
حتی برای طبیعت.
پاییز رفت
و آسمان ماند
با ابری سنگینتر از همیشه،
و دلی که هنوز
به رفتنها
عادت نکرده است.
#میمآبی