هوای خانه تاریک بود. نوری که از آسمان ابری پشت پنجره میریخت، باریکهای روشن وسط اتاق انداخته بود. دستهایش را زیر سر گذاشته بود و همانجا دراز کشیده بود، خیره به آسمانی گرفته، و گوش سپرده به صدای خشدار داریوش. بیهدف در میان افکارش قدم میزد. از هرجا دلش میخواست عبور میکرد و هرجا خوشش نمیآمد، بیهیچ توضیحی برمیگشت و مسیر را عوض میکرد. انگار کتابی را که سالها پیش خوانده بود دوباره ورق میزد، صفحههای دوستداشتنی را مکث میکرد و از آنچه دلش نمیخواست، سریع میگذشت. بوی قهوهی داغی که کنارش گذاشته شد او را از پرسهزدن میان فکرها بیرون کشید. چشمهایش را بست، نفس عمیقی کشید و برای لحظهای همهچیز آرام شد، نه گذشتهای برای مرور مانده بود، نه آیندهای برای ترسیدن. فقط او بود و تلخی قهوهای که شبیه حالش بود. فنجان را آرام در دست گرفت، گرمایش به کف دستش نشست و یادش انداخت هنوز زنده است، هنوز چیزی در او جریان دارد که کاملا خاموش نشده. جرعهای نوشید. تلخ بود، اما از آن تلخیهایی که آزار نمیدهد، بیشتر شبیه حقیقت است وقتی بیپرده روبهرویت میایستد. نگاهش دوباره به پنجره برگشت. باران، آهسته و بیادعا، خودش را به شیشه میکوبید، نه برای شکستن، برای یادآوری. یادآوری روزهایی که فکر میکرد همهچیز قرار است بهتر شود، یادآوری آدمهایی که آمدند و رفتند بیآنکه حتی ردی از خودشان بگذارند جز چند خاطرهی سمج که هنوز بلدند در بدترین لحظهها سراغش را بگیرند. با خودش فکر کرد چقدر عجیب است آدم میتواند ساعتها در سکوت دراز بکشد و هیچ کاری نکند جز زنده ماندن. نه امیدی، نه ناامیدی واضحی، فقط تعلیق… میان آنچه بوده و آنچه هرگز نشد. صدای داریوش اوج گرفت و او، بیآنکه بداند چرا، لبخند کمرنگی زد، از آن لبخندهایی که بیشتر اعترافاند تا شادی. شاید بعضی شبها قرار نیست چیزی درست شود، قرار نیست کسی نجاتت دهد، شاید فقط باید کنار پنجره بمانی، قهوهات را بنوشی و بپذیری که همین زنده ماندن بیصدا خودش یک جور ادامه دادن است. #میمآبی