خستهام. نه از راه رفتن، از ایستادن طولانی در نقش کسی که نیستم. خستهام از تنپوش تظاهر، از نقابی که سالهاست روی دلم جا خوش کرده، نقاب "خودت باش"، نقاب "میگذره"، نقاب "قوی باش". از نرسیدنهایی که پشت هم صف کشیدند، از انتظارهایی که هیچوقت به ایستگاه نرسیدند، از صبری که آنقدر پر شده که دیگر اسمش صبر نیست، فرسودگیست. احساس میکنم سالها از عمرم گذشته بیآنکه تقویم بفهمد. درونم زودتر پیر شده و تنم جا مانده در جوانی. وقتی در آینه نگاه میکنم چهرهای جوان مقابلم ایستاده و همین تناقض، دردناکترین بخش ماجراست، اینکه کسی خستگی را نمیبیند چون چین و چروکی نیست که شهادت بدهد. زخمهایم صدا ندارند، خستگیهایم دیده نمیشوند. من ماندهام و دلی که بیش از سنش زندگی کرده و هنوز مجبور است لبخند بزند تا کسی شک نکند که دارد از درون فرو میریزد. #میمآبی