بغض، گریبانم را گرفته...
کجا ماندهای تو؟
دلتنگی، وقتی ریشه میدواند، دیگر یک حس نیست؛ آرامآرام به جانِ آدم میافتد.
در دلِ یک دختر، بعضی انتظارها هیچوقت پیر نمیشوند، فقط سنگینتر میشوند.
آنقدر سنگین که لبخند، دیگر توانِ بلند کردنشان را ندارد.
هر شب، نبودنت را هزار بار مرور میکنم، بیآنکه نامت را به زبان بیاورم.
میگویند زمان، همهچیز را درمان میکند؛ اما بعضی دلتنگیها، با زمان عمیقتر میشوند.
هر صبح، چشمهایم به امیدی باز میشوند که خودشان هم میدانند قرار نیست از راه برسد.
دلتنگی، گاهی آرام نمیکُشد؛ فقط هر روز، تکهای از جانِ آدم را با خودش میبرد.
و چه سخت است چشم به راهِ کسی بودن که تمامِ جهان، بیاو شبیه جای خالیِ یک قلب است.
برای ؛
https://t.me/hob2223 ☕️*