امروز هرکی منو دید گفت چرا انقدر خستهای؟ چرا انقدر بیحالی؟!
من خسته نبودم، حداقل از لحاظ جسمی خسته نبودم، فقط ذهنم خسته بود از تکرار مکررات.
و به این فکر کردم که چی میشه که میفهمیم یه نفر روحش خسته است؟!
از رنگ پریدهاش؟! یا چشمایی که به زور بقیه رو نگاه میکنن یا لبخند زورکیای که به زور روی صورتمون نقاشی میکنیم؟!
قدرت خدا رو بگردم واقعاً!
واقعاً این حجم از ارتباط روح و جسم و ذهن همیشه شگفتزدهام میکنه،
این اتصالی که باعث میشه خشم و بغض و غم و شادی رو از دریچه چشمها دید واقعاً پدیده خارقالعادهایه.
و الحق که چشمها دریچه روحن!
هیچ وقت نمیخواستم زیر بار حرف کلیشهای «چشمهای دروغ نمیگن»، برم ولی اگه زندگی همینجوری هی بخواد یه بُعد جدید از خودش بهم نشون بده قطعا یه روزی به این جمله هم ایمان میارم.
از چشمها که بگذریم،
به نظر من لبخند آدمها دومین فاکتوریه که میشه با دیدنش فهمید، روح آدمیزاد در چه حالیه..
لبخندهای عصبی،
لبخندهای سرخوش،
لبخندهای غمگین،
لبخندهای خشمگین،
لبخندهای شرمگین،
و درنهایت لبخندهای واقعی که تبدیل میشن به قهقهههای از ته دل و به نظرم این نقطه تعالی در برابر دنیای مادی انسان و نهایت شادی دنیویه.
بگذریم،
آدمیزاد با همین نوسانات روح و روانشه که زنده است و غم و شادی در کنار همن که معنا پیدا میکنن.
فقط همیشه باید امیدوار باشیم نقاط شاد و خندههای از ته دل بیشتر از غصههای خانمانسوز یقهامون رو بگیرن و بچسبن به روحمون...
من خسته نبودم، حداقل از لحاظ جسمی خسته نبودم، فقط ذهنم خسته بود از تکرار مکررات.
و به این فکر کردم که چی میشه که میفهمیم یه نفر روحش خسته است؟!
از رنگ پریدهاش؟! یا چشمایی که به زور بقیه رو نگاه میکنن یا لبخند زورکیای که به زور روی صورتمون نقاشی میکنیم؟!
قدرت خدا رو بگردم واقعاً!
واقعاً این حجم از ارتباط روح و جسم و ذهن همیشه شگفتزدهام میکنه،
این اتصالی که باعث میشه خشم و بغض و غم و شادی رو از دریچه چشمها دید واقعاً پدیده خارقالعادهایه.
و الحق که چشمها دریچه روحن!
هیچ وقت نمیخواستم زیر بار حرف کلیشهای «چشمهای دروغ نمیگن»، برم ولی اگه زندگی همینجوری هی بخواد یه بُعد جدید از خودش بهم نشون بده قطعا یه روزی به این جمله هم ایمان میارم.
از چشمها که بگذریم،
به نظر من لبخند آدمها دومین فاکتوریه که میشه با دیدنش فهمید، روح آدمیزاد در چه حالیه..
لبخندهای عصبی،
لبخندهای سرخوش،
لبخندهای غمگین،
لبخندهای خشمگین،
لبخندهای شرمگین،
و درنهایت لبخندهای واقعی که تبدیل میشن به قهقهههای از ته دل و به نظرم این نقطه تعالی در برابر دنیای مادی انسان و نهایت شادی دنیویه.
بگذریم،
آدمیزاد با همین نوسانات روح و روانشه که زنده است و غم و شادی در کنار همن که معنا پیدا میکنن.
فقط همیشه باید امیدوار باشیم نقاط شاد و خندههای از ته دل بیشتر از غصههای خانمانسوز یقهامون رو بگیرن و بچسبن به روحمون...