تورس از اون آدماییه که هرچی بیشتر بشناسیش، بیشتر قدرش رو میدونی. شاید اولش ساکت یا معمولی به نظر برسه، ولی کمکم میفهمی چقدر حضورش آرامش داره. یه ویژگی قشنگش اینه که بیشتر از حرف، به رفتار آدمها دقت میکنه. اگر یه بار براش مهم بشی، چیزهایی ازت یادش میمونه که خودت یادت رفته. کنار تورس یه حس «خونه» بودن هست؛ انگار لازم نیست برای پذیرفته شدن، نقش بازی کنی.