نمیدانم در من
دنیایی دیگر است،
یا من در دنیایی دیگرم؛
من سکوتِ بین کلمات را
بیشتر از کلمات میفهمم.
حضور و سکون میان هیاهوی
زندگانی را بیشتر از
خودش دوست دارم.
تمام آدمها را درک میکنم
درحالی که درک نمیشوم.
و این تنهایی در برهوت
را نیز دوست دارم.
امواج ِ زندگی در کلماتم جاریست،
گاهی میرقصم به رقص ِ حیات،
و گاه در بطن ِ سکوت ِ آن گم میشوم.
جایی که تنها خودم حضور دارم
و هیچ کسی نتوانسته
در حضورم شریک شود.