دوباره همانجا نبود.
به عینکم که جلوی آینه روشویی بود خیره شدم. پلکم میپرید و بخار حمام جریان خون را در رگ هایم شتاب میداد. دیشب آنجا نبود، مطمئنم که آنجا نبود. انگار که از جایش فراری است و سلیقه من برایش منزجرکننده است. حتی چربی روی عینکم هم جایش نبود. پاک شده بود. وسواس دارد یا از من متنفر است؟ اگر آنقدر محتاج آن دو لنز خاک بر سر نبودم در لحظه از وسط نصفش میکردم.
با ناخنم به شیشه عینکم تپتپ زدم. واکنشی نشون نداد، حتی بلند نشد بخواباند زیر گوشم. اگر نمیتواند بلند بشود و بگوید گورت را گم کن پس چرا جایش تغییر کرده است؟ دیشب کنار تختم بود. یادم است کوبیدمش بر روی میز.
بالاخره با انزجار بلندش کردم و بر روی کوه بینیام قرارش دادم. پلک زدم. دو بار پلک زدم. خمی بر ابرویم آمد و دوباره برش داشتم. اثر انگشت رویش بود، نه خیلی آشکار اما اگر مانند من کور باشی کوچکترین تغییر را بر روی آن شیشه مادر مرده میبینی. وسواس ندارد. این یعنی از من متنفر است... شاید هم... فقط یک عینک است.
"نظر تو چیه؟"
به کتی دیگر که از داخل آینه با آن عینک مضحکش به من خیره شده بود، نگاه کردم. ساکت ماند. ابرویی بالا انداختم و عینک را کنار گذاشتم.
"نظری نداری؟"
سکوت.
"خاک بر سرت"
عینک را انداختم در سطل آشغالی و در حمام را بستم. یا دیوانه ام یا دیوانه ام، گزینه دیگری وجود ندارد. نه، شاید هم وجود دارد، شاید روانی هستم. دیوانه کمی کج و کوله است ولی روانی کلاس دارد. ماگی از داخل آبکش برداشتم و قهوهساز را روشن کردم. دکمه خاموش و روشن دارد، کاش منم داشتم. دکمه ها عینک ندارند. صدای گرفتهی قهوهساز بلند شد، بویش هم مشامم را قلقک داد. دکمه ها قهوه نمیتوانند بخورند پس شاید کتیِ روانی بودن آنقدر هم بد نباشد. دوباره عرق کردم، کمتر از داخل حمام ولی بازم بلوزم به بدنم چسبیده بود و شاید بعدا بو هم بگیرد. روانی ها بوی عرق میدهند.
دستی انداختم تا دستمال کاغذی بردارم و برش داشتم. عینکم بود. خشکم زد. همان کائوچو مشکی با همان شیشه های خاک بر سر.
سکوت.
انگار که قهوهساز هم متوجه این موضوع شده بود.
عینکم از دستم سر خورد و با قطره ای عرق افتاد داخل ماگ داغ قهوه و رشته افکارم را چنگ زد. لنز هایش بخار کردند و بیصدا در قهوه غرق شد. دست و پا نمیزد ولی حالا دوتا اثر انگشت روی شیشه هایش بودند، دوتا. یک قطره عرق از پیشانیام افتاد روی سرامیک بیچاره، یک قطره دیگر سر خورد و رفت زیر بلوزم. دیگر بوی عرق یا قهوه نمیآمد، فقط شک. عینک ها نمیتوانند انتقام بگیرند، درسته؟ اگر هم بخواهد بگيرد دیگر نمیتواند، عینک سوخته و غرق شده مفتش گران است.
سرم را بلند کردم. دوباره در حمام بودم با همان کتی. لیوان قهوه ام را بلند و به عینکم اشاره کردم.
"بنظرت مرده؟"
سرش را تکان داد.
"آره یا نه؟"
سرش را تکان داد.
"پس مرده."
تکان نخورد. من هم تکان نخوردم ولی مطمئنم قلبم یک ضربان جا انداخت و همان یک ضربان را به پلکم داد. کتی دیگر سرش را خم کرد و پلک زد. ولی من نزدم. چرا نزدم؟
"چرا بزنی؟"
کتی دیگر گفت و دوباره پلک زد. شانه ای بالا انداختم و عینکم را با قهوه عرقخورده در روشویی ریختم.
"نمیدونم، دکمه ها پلک نمیزنن."
"مگه تو دکمه ای؟"
"دوست دارم که باشم. تو چی دوست داری باشی؟"
"عینکت."
سکوت.
سرم را بلند کردم و نگاهی به کتی دیگر انداختم که آستین هایش را بالا زده بود و ماگ را مانند من میشست.
"عینک ها زشتن، مخصوصا مال من. خیلیم کینهتوزن، مخصوصا مال من."
"شاید چون مال توان اینجورین."
ایندفعه نگاهش نکردم، فقط ماگ و عینکم رو شستم. کتی دیگر خیلی وراج است، از من هم بیشتر. آخر کدام پدرسگی دوست دارد عینک باشد؟ عینک ها مثل جلادن، همش دنبال سر میگردند که آخر به بادش بدهند. عینک من دوست دارد سرم را داخل قهوه کند، همانطوری که من اینکار را کردم. ولی عمدی نبود.
"عمدی بودن یا نبودنش فرقی نمیکنه. سرت آخر زیر قهوه میره."
به حرف کتی دیگر لبخندی زدم و سرم را تکان دادم. شبیه عینکم صحبت میکرد. دستامو خشک کردم و به اینه نگاه کردم.
کتی نبود. عینکم بود.
کتی-
به عینکم که جلوی آینه روشویی بود خیره شدم. پلکم میپرید و بخار حمام جریان خون را در رگ هایم شتاب میداد. دیشب آنجا نبود، مطمئنم که آنجا نبود. انگار که از جایش فراری است و سلیقه من برایش منزجرکننده است. حتی چربی روی عینکم هم جایش نبود. پاک شده بود. وسواس دارد یا از من متنفر است؟ اگر آنقدر محتاج آن دو لنز خاک بر سر نبودم در لحظه از وسط نصفش میکردم.
با ناخنم به شیشه عینکم تپتپ زدم. واکنشی نشون نداد، حتی بلند نشد بخواباند زیر گوشم. اگر نمیتواند بلند بشود و بگوید گورت را گم کن پس چرا جایش تغییر کرده است؟ دیشب کنار تختم بود. یادم است کوبیدمش بر روی میز.
بالاخره با انزجار بلندش کردم و بر روی کوه بینیام قرارش دادم. پلک زدم. دو بار پلک زدم. خمی بر ابرویم آمد و دوباره برش داشتم. اثر انگشت رویش بود، نه خیلی آشکار اما اگر مانند من کور باشی کوچکترین تغییر را بر روی آن شیشه مادر مرده میبینی. وسواس ندارد. این یعنی از من متنفر است... شاید هم... فقط یک عینک است.
"نظر تو چیه؟"
به کتی دیگر که از داخل آینه با آن عینک مضحکش به من خیره شده بود، نگاه کردم. ساکت ماند. ابرویی بالا انداختم و عینک را کنار گذاشتم.
"نظری نداری؟"
سکوت.
"خاک بر سرت"
عینک را انداختم در سطل آشغالی و در حمام را بستم. یا دیوانه ام یا دیوانه ام، گزینه دیگری وجود ندارد. نه، شاید هم وجود دارد، شاید روانی هستم. دیوانه کمی کج و کوله است ولی روانی کلاس دارد. ماگی از داخل آبکش برداشتم و قهوهساز را روشن کردم. دکمه خاموش و روشن دارد، کاش منم داشتم. دکمه ها عینک ندارند. صدای گرفتهی قهوهساز بلند شد، بویش هم مشامم را قلقک داد. دکمه ها قهوه نمیتوانند بخورند پس شاید کتیِ روانی بودن آنقدر هم بد نباشد. دوباره عرق کردم، کمتر از داخل حمام ولی بازم بلوزم به بدنم چسبیده بود و شاید بعدا بو هم بگیرد. روانی ها بوی عرق میدهند.
دستی انداختم تا دستمال کاغذی بردارم و برش داشتم. عینکم بود. خشکم زد. همان کائوچو مشکی با همان شیشه های خاک بر سر.
سکوت.
انگار که قهوهساز هم متوجه این موضوع شده بود.
عینکم از دستم سر خورد و با قطره ای عرق افتاد داخل ماگ داغ قهوه و رشته افکارم را چنگ زد. لنز هایش بخار کردند و بیصدا در قهوه غرق شد. دست و پا نمیزد ولی حالا دوتا اثر انگشت روی شیشه هایش بودند، دوتا. یک قطره عرق از پیشانیام افتاد روی سرامیک بیچاره، یک قطره دیگر سر خورد و رفت زیر بلوزم. دیگر بوی عرق یا قهوه نمیآمد، فقط شک. عینک ها نمیتوانند انتقام بگیرند، درسته؟ اگر هم بخواهد بگيرد دیگر نمیتواند، عینک سوخته و غرق شده مفتش گران است.
سرم را بلند کردم. دوباره در حمام بودم با همان کتی. لیوان قهوه ام را بلند و به عینکم اشاره کردم.
"بنظرت مرده؟"
سرش را تکان داد.
"آره یا نه؟"
سرش را تکان داد.
"پس مرده."
تکان نخورد. من هم تکان نخوردم ولی مطمئنم قلبم یک ضربان جا انداخت و همان یک ضربان را به پلکم داد. کتی دیگر سرش را خم کرد و پلک زد. ولی من نزدم. چرا نزدم؟
"چرا بزنی؟"
کتی دیگر گفت و دوباره پلک زد. شانه ای بالا انداختم و عینکم را با قهوه عرقخورده در روشویی ریختم.
"نمیدونم، دکمه ها پلک نمیزنن."
"مگه تو دکمه ای؟"
"دوست دارم که باشم. تو چی دوست داری باشی؟"
"عینکت."
سکوت.
سرم را بلند کردم و نگاهی به کتی دیگر انداختم که آستین هایش را بالا زده بود و ماگ را مانند من میشست.
"عینک ها زشتن، مخصوصا مال من. خیلیم کینهتوزن، مخصوصا مال من."
"شاید چون مال توان اینجورین."
ایندفعه نگاهش نکردم، فقط ماگ و عینکم رو شستم. کتی دیگر خیلی وراج است، از من هم بیشتر. آخر کدام پدرسگی دوست دارد عینک باشد؟ عینک ها مثل جلادن، همش دنبال سر میگردند که آخر به بادش بدهند. عینک من دوست دارد سرم را داخل قهوه کند، همانطوری که من اینکار را کردم. ولی عمدی نبود.
"عمدی بودن یا نبودنش فرقی نمیکنه. سرت آخر زیر قهوه میره."
به حرف کتی دیگر لبخندی زدم و سرم را تکان دادم. شبیه عینکم صحبت میکرد. دستامو خشک کردم و به اینه نگاه کردم.
کتی نبود. عینکم بود.
کتی-