کتی خان.


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


@ThinkingKaoruBot
فحشی، تعریفی، تخریبی، تحسینی یا حرفی دارید بفرمایید.

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter




درویش مکن ناله ز شمشیر اَحِبّا
‏کاین طایفه از کشته ستانند غرامت

حافظ-


برای سقفِ اتاقِ استیجاری‌ِ کوچکم
آیا
این‌همه ستاره لازم بود؟

حمید عصائی-


تو مست خواب خوش شبها، چه دانی حال بیداران؟

اهلی شیرازی-






آنقدر دنیا خر تو خر است که میترسم حرف آنها راست از آب دربیاید و آن دنیا هم باشد.

توپ مرواری از صادق هدايت-


به‌هرحال این اوضاعی است که می‌بینید و تفسیر لازم ندارد. ما هم می‌سوزیم و می‌سازیم. قسمتمان این بوده یا نبوده دیگر اهمیت ندارد. سگ بریند روی قسمت و همه چیز!

نامه به شهید نورایی از صادق هدایت-


Video is unavailable for watching
Show in Telegram




Hate can hurt us but love will definitely kill us.


"Is it better to speak or to die?"

—To write, tell them to burn it and die.






دوباره همانجا نبود.
به عینکم که جلوی آینه روشویی بود خیره شدم. پلکم می‌پرید و بخار حمام جریان خون‌ را در رگ هایم شتاب می‌داد. دیشب آنجا نبود، مطمئنم که آنجا نبود. انگار که از جایش فراری است و سلیقه من برایش منزجرکننده‌ است. حتی چربی روی عینکم هم جایش نبود. پاک شده بود. وسواس دارد یا از من متنفر است؟ اگر آنقدر محتاج آن دو لنز خاک بر سر نبودم در لحظه از وسط نصفش میکردم.
با ناخنم به شیشه عینکم تپ‌تپ زدم. واکنشی نشون نداد، حتی بلند نشد بخواباند زیر گوشم. اگر نمی‌تواند بلند بشود و بگوید گورت را گم کن پس چرا جایش تغییر کرده است؟ دیشب کنار تختم بود. یادم است کوبیدمش بر روی میز.
بالاخره با انزجار بلندش کردم و بر روی کوه بینی‌ام قرارش دادم. پلک زدم. دو بار پلک زدم. خمی بر ابرویم آمد و دوباره برش داشتم. اثر انگشت رویش بود، نه خیلی آشکار اما اگر مانند من کور باشی کوچک‌ترین تغییر را بر روی آن شیشه مادر مرده میبینی. وسواس ندارد. این یعنی از من متنفر است... شاید هم... فقط یک عینک است.
"نظر تو چیه؟"
به کتی دیگر که از داخل آینه با آن عینک مضحکش به من خیره شده بود، نگاه کردم. ساکت ماند. ابرویی بالا انداختم و عینک را کنار گذاشتم.
"نظری نداری؟"
سکوت.
"خاک بر سرت"
عینک را انداختم در سطل آشغالی و در حمام را بستم. یا دیوانه ام یا دیوانه ام، گزینه دیگری وجود ندارد. نه، شاید هم وجود دارد، شاید روانی هستم. دیوانه کمی کج و کوله است ولی روانی کلاس دارد. ماگی از داخل آبکش برداشتم و قهوه‌ساز را روشن کردم. دکمه خاموش و روشن دارد، کاش منم داشتم. دکمه ها عینک ندارند. صدای گرفته‌ی قهوه‌ساز بلند شد، بویش هم مشامم را قلقک داد. دکمه ها قهوه نمی‌توانند بخورند پس شاید کتیِ روانی بودن آنقدر هم بد نباشد. دوباره عرق کردم، کمتر از داخل حمام ولی بازم بلوزم به بدنم چسبیده بود و شاید بعدا بو هم بگیرد. روانی ها بوی عرق می‌دهند.
دستی انداختم تا دستمال کاغذی بردارم و برش داشتم. عینکم بود. خشکم زد. همان کائوچو مشکی با همان شیشه های خاک بر سر.
سکوت.
انگار که قهوه‌ساز هم متوجه این موضوع شده بود.
عینکم از دستم سر خورد و با قطره ای عرق افتاد داخل ماگ داغ قهوه و رشته افکارم را چنگ زد. لنز هایش بخار کردند و بی‌صدا در قهوه غرق شد. دست و پا نمی‌زد ولی حالا دوتا اثر انگشت روی شیشه هایش بودند، دوتا. یک قطره عرق از پیشانی‌ام افتاد روی سرامیک بیچاره، یک قطره دیگر سر خورد و رفت زیر بلوزم. دیگر بوی عرق یا قهوه نمی‌آمد، فقط شک. عینک ها نمی‌توانند انتقام بگیرند، درسته؟ اگر هم بخواهد بگيرد دیگر نمی‌تواند، عینک سوخته و غرق شده مفتش گران است.
سرم را بلند کردم. دوباره در حمام بودم با همان کتی. لیوان قهوه ام را بلند و به عینکم اشاره کردم.
"بنظرت مرده؟"
سرش را تکان داد.
"آره یا نه؟"
سرش را تکان داد.
"پس مرده."
تکان نخورد. من هم تکان نخوردم ولی مطمئنم قلبم یک ضربان جا‌ انداخت و همان یک ضربان را به پلکم داد. کتی دیگر سرش را خم کرد و پلک زد. ولی من نزدم. چرا نزدم؟
"چرا بزنی؟"
کتی دیگر گفت و دوباره پلک زد. شانه ای بالا انداختم و عینکم را با قهوه عرق‌خورده در روشویی ریختم.
"نمیدونم، دکمه ها پلک نمی‌زنن."
"مگه تو دکمه ای؟"
"دوست دارم که باشم. تو چی دوست داری باشی؟"
"عینکت."
سکوت.
سرم را بلند کردم و نگاهی به کتی دیگر انداختم که آستین هایش را بالا زده بود و ماگ را مانند من می‌شست.
"عینک ها زشتن، مخصوصا مال من. خیلیم کینه‌توزن، مخصوصا مال من."
"شاید چون مال تو‌ان اینجورین."
ایندفعه نگاهش نکردم، فقط ماگ و عینکم رو شستم. کتی دیگر خیلی وراج است، از من هم بیشتر. آخر کدام پدرسگی دوست دارد عینک باشد؟ عینک ها مثل جلادن، همش دنبال سر میگردند که آخر به بادش بدهند. عینک من دوست دارد سرم را داخل قهوه کند، همان‌طوری که من اینکار را کردم. ولی عمدی نبود.
"عمدی بودن یا نبودنش فرقی نمیکنه. سرت آخر زیر قهوه میره."
به حرف کتی دیگر لبخندی زدم و سرم را تکان دادم. شبیه عینکم صحبت میکرد. دستامو خشک کردم و به اینه نگاه کردم.
کتی نبود. عینکم بود.

کتی-


Video is unavailable for watching
Show in Telegram






تق تق.
"هوی، اونجایی؟"
تق. تق.
"منما! درو باز نمیکنی؟"
با کف دستم محکمتر زدم به در پشتی سرش. دوباره قهر کرده بود. این بار ششم در این هفته است. احساس میکنم روحیه‌اش ضعیف‌تر شده. قبلا تمام مدت سیخونکش میزدم و جیکش در نمی‌آمد. صورت چروکم را محکمتر به پنجره چسباندم، قرنیه چشمم صاف خورد به شیشه. بهش خیره شدم و منتظر موندم.
"نمیای بازی کنیم؟"
وقتی حرکتی ازش ندیدم زبونمو مالیدم به شیشه و روی بزاقم برایش قلب کشیدم.
"کتی خودت میدونی از قصد نبود. چرا انقدر بدجنسی؟ حوصلم سر رفته بهت دارم میگم. بیا بیرون!"
با دو دستم دوباره زدم روی شیشه. چرا انقدر حساس شده بود؟ اگر یک روزی بلند شد و مرده بودم چه؟ دوست داشت چکارش کنم؟ حتی نمی‌تواند از خودش دفاع کند. تا صدایش بالا می‌رود می‌افتد زمین و تشنج می‌کند. چندین بار بهش سوپ وسواس دادم ولی هی بالا می‌اورد. اما نشخوار فکری را با ولع پایین می‌دهد. عقلش کم است. همه‌ی حرف ها را میلیون ها بار با خودش تکرار می‌کند. بعد انقدر فکر می‌کند که خسته میشود و مغزش را درمی‌اورد و با دست چرکم محکم رویش می‌زند. احمق است. ناراحت می‌شود وقتی در رگ هایش اسکی می‌کنم یا در پرده گوشش می‌گویم دوستش ندارند. البته جلویم را نمی‌گیرد فقط خودش را نیشگون میگیرد.
ایندفعه با سرم محکم به پنجره زدم.
"اگه باز نکنی قول میدم تیکه پارت میکنم. انقدر ریز ریزت میکنم تا فقط من بمونم و اون فکرای احمقانه‌ات. اصلا بلدی فکر کنی؟ من نباشم اون بیرون زنده نمیذارنت!"
حرکتی از پشت پنجره دیدم. سرش را بلند و بعد نگاهم کرد. در باز شد.

کتی-



20 last posts shown.