خیالدونی

جدیدا وقتایی که دارم پشتِ دوربینم این عکس های ساده رو ثبت میکنم اونقدر ارزشِ عکس‌ها برام زیادن که موقعِ پابلیک کردنشون حس میکنم یه سلبریتی ام که دارم از سرمایه هام شوآف میکنم.

یک هولدنِ واقعیِ واقعی.همونقدر اورثینکر.همونقدر ایده ها و فکر های غیرعادی.همونقدر دور از اجتماع.همونقدر ضعفِ درسی.همونقدر نگاه‌های جزئی‌نگر.همونقدر نا‌امید.همونقدر امیدوار.همونقدر متناقض.تاحالا نشده بود با کاراکترِ یک کتاب اینقدر همزادپنداری کنم که توی هر صفحش نشونه ای از خودم پیدا بشه.

چطور میشه روز رو شب کرد و صبور نبود؟ این همه ی چیزی بود که امروز ذهنمو درگیر کرده بود. تعدادِ زیادی صف که هر روز باید تحملشون کنم.جدی من طاقتِ صف رو ندارم.اعصابم بهم میریزه.نیم ساعت برای صف پلیس بعلاوه ی ده.نیم ساعت برای صف بانک.نیم ساعت برای صف نونوایی.نیم ساعت برای صف شام دانشجویی.نیم ساعت برای صف صبحانه ی دانشجویی.نیم ساعت برای صف بی آر تی و هواار تا صفِ دیگه.
کلاس های بعدازظهر خودش به اندازه ی کافی کسل کننده هست.دیگه چه برسه به اینکه استادش هم نچسب باشه.یک ساعتِ تمام طول میکشه که اقا گفته های گرانقدرش در موردِ اینکه شما متولد چه سالی هستید تموم شه تا بلاخره برسه به این مسئله ی بزرگِ حل نشدنی که استاد چطور باید سیستمش رو به پرژکتور کانکت کنه.
ولی همیشه اتفاقایِ بعد از کلاسِ بعدازظهر برام لذت بخشه.از تی‌تاپ گرفتن برای دخترایی که توی بوفه ی پسرا بودن و فحش دادن به بوفه‌دارِ ساندیس‌خور گرفته تا اون پسری که نزدیکای کافه هُما نشسته بود رو پله ها و هنگ درام میزد.وای.جدی همون سی ثانیه ای که ب دیوار تکیه دادم و چشمامو بستم و فقط با گوشام به هیاهوی بازار و موتورسیکلت ها و صدای ساز توجه کردم تمامِ خستگی ها و اعصاب خوردیای روزمو شست و برد.توی همون یکی دو دقیقه ای که با بچه ها کنارش ایستاده بودیم شاید پنجاه نفر رد شدن و هیچکدومشون حتی ذره ای توجه نکردن به اینکه یه هنرمند در حالِ خلقِ یک اثرِ زنده هست.خوشحالم از اینکه همه ی بچه هایی که همراهشون داشتم قدم میزدم اجرای خیابونی رو اونقدر میشناسن که براش دو دقیقه وقت میذارن و فرصتِ این رو به خودشون میدن که بتونن زیباییِ هنرِ زنده رو مزّه کنن.