Forward from: آبیِ بیکران.
سعی کردم صحبتهای نیکا گوش کنم.
خودم رو ببینم، با تمام جزئیاتی که دارم، برجستگیها و فرو رفتگیها چین و چروک های تنم، جوشهایی که تیکه تیکه بدنم رو سرخ کردن و یا حتی موهایی که همهجا هستن.
خودم رو لمس کردم، نوازش کردم، کاری که شاید توی این 17 سال زندگی انجامش ندادم.
اصولا آدمی نیستم که برقصم، خیلی کم پیش میآد مگه وقتهایی که خوشحالم و تنهام و حوصلهم سر رفته اون موقعست که سعی میکنم با موسیقی، با اینکه بلد نیستم برقصم.
آره خیلی عجیبه من بلد نیستم برقصم و همیشه دوری میکنم از رقصیدن خصوصا رقصیدن توی یک جمع، حس میکنم همه در حال آنالیز کردن و عیب یابی کردن از من هستن، یا ممکنه حتی به حرکات مضحک من بخندن.
برای همین فقط وقتهایی توی یک جمع میرقصم که مطمئن باشم نگاهی روی من نیست.
البته من حتی وقتی خودم رو حین رقصیدن توی آینه میبینم خودم رو آنالیز میکنم و همش از خودم ایراد میگیرم و این باعث میشه که دلم نخواد حتی در خلوت خودم برقصم.
با همهی اینها خواستم که به گفتههای نیکا گوش کرده باشم، موسیقی گذاشتم و سعی کردم به نوتهاش گوش بسپبارم و خودم رو رها در اختیار نوتهای موسیقی بگذارم.
چشمهام رو بستم و سعی کردم با تمرکز روی پاها و دستهام برقصم، رقص که نمیشه اسمش رو گذاشت ولی با بسته بودن چشمهام سعی کردم خودم رو با نوتهای موسیقی هماهنگ کنم.
وقتی که موسیقی تموم شد و من چشمهام رو باز کردم قلبم به تپش افتاده بود.
و یه شادی عجیبی توی من رخ داده بود.
و این موضوع برای من درعین عجیب بودن مهم شد یجورایی.
خودم رو ببینم، با تمام جزئیاتی که دارم، برجستگیها و فرو رفتگیها چین و چروک های تنم، جوشهایی که تیکه تیکه بدنم رو سرخ کردن و یا حتی موهایی که همهجا هستن.
خودم رو لمس کردم، نوازش کردم، کاری که شاید توی این 17 سال زندگی انجامش ندادم.
اصولا آدمی نیستم که برقصم، خیلی کم پیش میآد مگه وقتهایی که خوشحالم و تنهام و حوصلهم سر رفته اون موقعست که سعی میکنم با موسیقی، با اینکه بلد نیستم برقصم.
آره خیلی عجیبه من بلد نیستم برقصم و همیشه دوری میکنم از رقصیدن خصوصا رقصیدن توی یک جمع، حس میکنم همه در حال آنالیز کردن و عیب یابی کردن از من هستن، یا ممکنه حتی به حرکات مضحک من بخندن.
برای همین فقط وقتهایی توی یک جمع میرقصم که مطمئن باشم نگاهی روی من نیست.
البته من حتی وقتی خودم رو حین رقصیدن توی آینه میبینم خودم رو آنالیز میکنم و همش از خودم ایراد میگیرم و این باعث میشه که دلم نخواد حتی در خلوت خودم برقصم.
با همهی اینها خواستم که به گفتههای نیکا گوش کرده باشم، موسیقی گذاشتم و سعی کردم به نوتهاش گوش بسپبارم و خودم رو رها در اختیار نوتهای موسیقی بگذارم.
چشمهام رو بستم و سعی کردم با تمرکز روی پاها و دستهام برقصم، رقص که نمیشه اسمش رو گذاشت ولی با بسته بودن چشمهام سعی کردم خودم رو با نوتهای موسیقی هماهنگ کنم.
وقتی که موسیقی تموم شد و من چشمهام رو باز کردم قلبم به تپش افتاده بود.
و یه شادی عجیبی توی من رخ داده بود.
و این موضوع برای من درعین عجیب بودن مهم شد یجورایی.