Forward from: Arizona.
بهش گفتم: «فکر نکن چون خودمو میبوسم همه چی حل شده که در اشتباهی.
من از دوران مدرسه قیافه همه بچههای مدرسه برام خوشگل بود غیر از خودم.»
چرا؟ چون مهمترین آدم زندگیم بهم میگفت تو انقدر زشتی که فقط باید بجنگی به یه جایی برسی تا آدمها بهت اهمیت بدن.
گفتم آرزو از بچگی گاهی برای خودش مادری میکرده ولی هیچوقت اینجوری نبوده که آرزو هر روز بتونه به خودش عشق بده. روزای تاریک ۱۷-۱۶ سالگی که با ابروهای پر پشت عکسشو میذاشت پروفایلش و کلی تجربهی مزخرف داشت رو کسی ندید. آرزو جرات نداشت در مورد این چیزا بلند بلند فکر کنه تا تو حالا بشنویش.
تو فقط داری بخشی از یه مسیر پر فراز و نشیب رو میبینی. هیچوقت ظاهر زندگی هیچ خری رو نبین و با خودت فکر کن خب این بلد بوده و من بلد نیستم.
هممون درگیر همون معضل مشترکیم. مهم اینه که میخوایم تصمیم بگیریم بمونیم تو همون فاضلاب افکار تحمیلی یا اینکه دست همدیگه رو میگیریم و تغییرش میدیم؟
من فقط نمیخوام تو اون فاضلاب بمونم.
انقدر خودمو هل میدم عکسمو بدون فیلتر بذارم پروفایلم، انقدر خودمو میبوسم و نوازش میکنم، انقدر کارهای خارج از محدودهی ظاهراً امنم انجام میدم تا به خودم یاد بدم هر کسشری خانواده و جامعه به خوردش داده لزوماً «حقیقت» نیست.
تا حداقلی ترین نتیجه این باشه که بتونم به بدنم یاد بدم انقدر وقتی تو یه جمع قرار میگیره انقدر نلرزه، سرد نشه و خودشو دست کم نگیره.
من از دوران مدرسه قیافه همه بچههای مدرسه برام خوشگل بود غیر از خودم.»
چرا؟ چون مهمترین آدم زندگیم بهم میگفت تو انقدر زشتی که فقط باید بجنگی به یه جایی برسی تا آدمها بهت اهمیت بدن.
گفتم آرزو از بچگی گاهی برای خودش مادری میکرده ولی هیچوقت اینجوری نبوده که آرزو هر روز بتونه به خودش عشق بده. روزای تاریک ۱۷-۱۶ سالگی که با ابروهای پر پشت عکسشو میذاشت پروفایلش و کلی تجربهی مزخرف داشت رو کسی ندید. آرزو جرات نداشت در مورد این چیزا بلند بلند فکر کنه تا تو حالا بشنویش.
تو فقط داری بخشی از یه مسیر پر فراز و نشیب رو میبینی. هیچوقت ظاهر زندگی هیچ خری رو نبین و با خودت فکر کن خب این بلد بوده و من بلد نیستم.
هممون درگیر همون معضل مشترکیم. مهم اینه که میخوایم تصمیم بگیریم بمونیم تو همون فاضلاب افکار تحمیلی یا اینکه دست همدیگه رو میگیریم و تغییرش میدیم؟
من فقط نمیخوام تو اون فاضلاب بمونم.
انقدر خودمو هل میدم عکسمو بدون فیلتر بذارم پروفایلم، انقدر خودمو میبوسم و نوازش میکنم، انقدر کارهای خارج از محدودهی ظاهراً امنم انجام میدم تا به خودم یاد بدم هر کسشری خانواده و جامعه به خوردش داده لزوماً «حقیقت» نیست.
تا حداقلی ترین نتیجه این باشه که بتونم به بدنم یاد بدم انقدر وقتی تو یه جمع قرار میگیره انقدر نلرزه، سرد نشه و خودشو دست کم نگیره.