سکوتی داشت که در آن سکوت غوغایی بود که دست هر آشوبی را از پشت می بست، و فقط چشمانش بیانگر این غوغایی بودند که در سکوتش غرق بود، تصوراتش بی کران زیبا و حقیقتی بود که هر کسی توانایی دیدن آن را نداشت، سرزمین هایی به چشم او پدیدار می شد و در آنها می زیست که ذهن هر فردی که در هنر نابینا بود به دیدن آن توانایی نداشت، علاقه مند به دانستن تمام راز های جهان بود و گاهیی اوقات کنجکاوی او را محاصره می کرد، قلبی مهربان داشت که افراد زیادی از آن مهربانی بی نهایت بهره مند می شدند یا بهتر است اینگونه بگویم که پناهگاهی برای قلب ها و ذهن های خسته بود آن مهربانی دائمی، و گاهی این مهربانی به سکوت او می افزود هر چند که او را آزار می داد اما باز هم مهربانی در قلبش شکوفه های زیبایی می داد همانند ارکیده هایی که سادگی آنها به زیباییشان می افزود، هر چند که گاهی اوقات نا امیدی در قلبش موج می زد و خستگی از تحمل بازی های زندگی او را آزار می داد اما نمی دانست که راوی داستان زندگی او شکوهمندی بزرگی در انتظارش گذاشته.
تقدیم به بانوی بیگانه سرا
https://t.me/theendfrom